Η ιεράρχηση είναι (και) µισή αρχοντιά

Πού ακούστηκε η Ακρόπολη να µην έχει – χρόοονια τώρα – ενηµερωτικές πινακίδες στα αγγλικά και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο πωλητήριο; Κι όµως, θεωρούµε (έτσι έλεγαν µε µεγαλοστοµία οι πρώην υπουργάρες) τον εκ-πολιτισµό το συγκριτικό µας πλεονέκτηµα και τον τουρισµό τη βαριά µας βιοµηχανία…

Θυµήθηκε το εκ-Πολιτισµού, έστω κι αργά, να πράξει το αυτονόητο. Να καταγράψει επιτέλους για πρώτη φορά τις ελλείψεις. Και να προσπαθήσει να βάλει τάξη στο χάος των 176 αρχαιολογικών χώρων και µουσείων.

Και καλώς έπραξε. Οµως µήπως θα έπρεπε πέρα από την τυπική ιεράρχηση να γίνει και ουσιαστική; Βεβαίως δεν είναι σωστό σε έναν αρχαιολογικό χώρο να µη βρίσκει ο επισκέπτης νερό. Οµως όταν πρόκειται για τους Στύλους του Ολυµπίου ∆ιός, στην καρδιά της Αθήνας, ε τότε δεν είναι και µέγιστο πρόβληµα. Η Αµαλίας είναι γεµάτη περίπτερα και το Ζάππειο µε τα καφέ σε απόσταση αναπνοής. Μήπως θα έπρεπε, αντίθετα, να ασχοληθούν µε τον πεζόδροµο της Τοσίτσα, στην είσοδο του µεγαλύτερου µουσείου, του Εθνικού Αρχαιολογικού; Που έχει καταντήσει άβατος εξαιτίας των χρηστών ναρκωτικών;

Μεταξύ ταξινόµησης, ιεράρχησης και ουσίας γαρ υπάρχει απόσταση.