Το ανθρώπινο κεφάλαιο του Γιώργου Καµίνη

Οσοι, µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο, επέβαιναν στην εκλογική υπερταχεία που έφερε τον Γ. Καµίνη στη δηµαρχία συνοµολογούν ότι το θαύµα των δύο µηνών πραγµατοποιήθηκε χάρη σε µια και µόνη καύσιµηύλη, τους ανθρώπους. Αυτοίήταν το κεφάλαιο του νέου δηµάρχου. Οι οµόκεντροι κύκλοι που σχηµατίστηκαν γύρω από τον αρχικό πυρήνα φίλων εθελοντών αποτέλεσαν ένα ιδιότυπο εργαστήρι παραγωγής ιδεών, δράσεων και επικοινωνίας. Σε αυτούς τους κύκλους δούλευαν νυχθηµερόν άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους. Προσήλθαν ξεπερνώντας τις διαφορές τους και αναζητώντας κοινούς τόπους, είτε ανήκαν σε κοµµατικούς σχηµατισµούς είτε όχι. Γρήγορα η κλιµακούµενη δυναµική της εκλογής υπερέβη τα σφάλµατα που γεννούσε ο ερασιτεχνισµός τους. Υπερπήδησαν επίσης τις τρικλοποδιές πουτους έβαζε η κοµµατική ιδρυµατοποίηση όσων αδυνατούσαν να αντιληφθούν αυτό που ερχόταν ή επιδίωκαν να το στριµώξουν στον ασφυκτικό χώρο του κοµµατικού σωλήνα.

Την ώρα που ο Γ.Καµίνης βρίσκεται αντιµέτωπος µε το εθνικό µαςαδιέξοδο σε κλίµακα πόλης, αυτό το ανθρώπινοκεφάλαιο είναι ταυτόχρονα το µεγάλο του στοίχηµα. Μπροστά λοιπόν στην ανάληψη ενός δήµου στα πρόθυρα κατάρρευσης και µιας πόληςβυθισµένης στην εγκατάλειψη και τον αυτοοικτιρµό,απαιτείται εργώδης προσπάθεια για να ενεργοποιηθούν οι άνθρωποι της πόλης: τεχνοκράτες, επιστήµονες, πνευµατικοί και καλλιτεχνικοί δηµιουργοί, πολίτες που ασφυκτιούν, νέοι πουπάλλονται χωρίς εκφραστική διέξοδο. Το κεφάλαιο αυτόδεν είναι πόρος πολυτελείας, είναι όρος επιβίωσης. Είναι η µόνη αποσκευή τουνέου δηµάρχου απέναντι στο πελατειακό τέρας. Είναιη ενσυνείδητη απάντηση στο πανίσχυρο ρεύµατης αποχής και τη σιωπηρή αποδοχή του αδιεξόδου. Είναι η µόνη φωτεινή αναλαµπή στον ζοφερό χειµώνα του 2010 που ανοίγεται εµπρός µας. Είναι το ζωντανό ανάχωµα στην επελαύνουσα βίατων νεοναζί που στρογγυλοκάθονται πλέον στο δηµοτικό συµβούλιο.

Προσοχή όµως. Θα ήταν µεγάλο σφάλµα να εκληφθεί, λόγω µετεκλογικής ευφορίας, το κεφάλαιο αυτό ως δεδοµένο. Την ώρα της µεγάλης ύφεσης και της συνακόλουθης απονοµιµοποίησης κάθε πολιτικού θεσµού, δεν υπάρχουν δεδοµένοι πιστοί κανενός. ∆εδοµένοι είναι µόνο οι κόλακες της εξουσίας. Τους υπόλοιπους ο νέος δήµαρχος πρέπει να τους πείσει εκ νέου µε την άσκηση των καθηκόντων του. Υπάρχει βέβαια πρόσφορο έδαφος, καθώς είναι πασίδηλο ότι εκείνοι που χάρηκαν µε τη νίκη του είναι πολύ περισσότεροι από όσους τον ψήφισαν. ∆εν θα είναι όµως εύκολο να µετατρέψει τη θετική υποδοχή της εκλογής του σε ενεργοποίηση. Μπορεί πολλοί να χάρηκαν, αλλά δεν παύουν να παραµένουν επιφυλακτικοί. Εξάλλου, αν δεν ήταν επιφυλακτικοί, θα είχε ηττηθεί ευκολότερα ο χειρότερος δήµαρχος της µεταπολιτευτικής Αθήνας.

Απέναντι στο εκλογικό συµβάν της Αθήνας (και της Θεσσαλονίκης µε άλλους όρους) κανείς δεν µπορεί να µένει δογµατικά αµετακίνητος. Η επιµονή στη διά της βίας επαλήθευση παλαιών βεβαιοτήτων αποδεικνύεται κραυγαλέα ανεπαρκής. Η ανάγνωση λοιπόν αυτού του συµβάντος προϋποθέτει πριν από όλα την υπέρβαση του ίδιου µας του εαυτού και των καθηλωµένων µας ταυτοτήτων. Να γιατί «η δυνατότητα Καµίνη είναι ταυτόχρονα οδυνηρή και λυτρωτική. Οδυνηρή γιατί ως εµπειρική, γήινη, παρούσα δυνατότητα αλλαγής, µας θέτει µπροστά στο ενδεχόµενο να συµπορευτούµε µε ανθρώπους που δεν µας µοιάζουν και µε δυνάµεις µε τις οποίες διαφωνούµε. Αλλά και λυτρωτική γιατί µας επιτρέπει να το κάνουµε αξιοπρεπώς, γιατί σε αυτό το εγχείρηµα όλοι µοιάζουν να έχουν αλλάξει, έστω ελαφρώς», όπως έγραφε προεκλογικά ο Παναγής Παναγιωτόπουλος («ΤΑ ΝΕΑ», 10/11).

Οι περιπτώσεις Καµίνη – Μπουτάρη κι άλλων λιγότερο προβεβληµένων µη κοµµατικών υποψηφίων αποτελούν δείγµα ότι το άρρωστο πολιτικό σύστηµα δείχνει ακόµα σηµάδια ζωής. Πρόκειται, θα έλεγε κανείς, για µια ασθενική ανταπόκρισή του στο αίτηµα για νέους τρόπους ανάδειξης πολιτικού προσωπικού. Συνακόλουθα, δηµιουργεί και την ελπίδα για µια άλλη άσκηση της ίδιας της πολιτικής. ∆εν πρέπει όµως να φτάσουµε στο άλλο άκρο (όπου µας ωθεί η µιντιοκρατία), να θεωρείται δηλαδή η µη κοµµατική ένταξη ως εχέγγυο επάρκειας ή ακεραιότητας.

Τέλος, οι ηγεσίες της Αριστεράςκαλούνται να αναστοχαστούν πάνω στο γεγονός ότι δεν είχαν καν τα στοιχειώδη ρεφλέξ να επιλέξουν ποιον θέλουν να αντιπολιτεύονται στον δήµο. Ακόµα και όταν ο απερχόµενος δήµαρχος έριξε απεγνωσµένος ψηφοθηρικά δίχτυα στα µαύρα νερά του ρατσιστικού περιθωρίου, η Αριστερά, απελπιστικά κοντή µπροστά στο ύψος των περιστάσεων, δεν του έδειξε ευθέως τον δρόµο προς το σπίτι του. Ευτυχώς το έκαναν οι πολίτες.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπήςγια τα Δικαιώµατα του Ανθρώπου