Ο Χάρι µε σκοτεινή χάρη

Ο Χάρι Πότερ για πρώτη φορά, ύστερα από τόσα επεισόδια, µε χάρη. Γιατί είναι οργανωµένος.
Συµπυκνωµένος. Γιατί κινείται σε εξωτερικούς χώρους. Γιατί η αλληγορία παραπέµπει σε ιστορικά γεγονότα (παιδιά, να µαθαίνουµε και λίγο Ιστορία). Και γιατί είναι κρυστάλλινος και µοιραίος
Εχουµε και λέµε λοιπόν. Ο πρύτανης ο Ντάµπλντορ, δηλαδή ο βιβλικός Μάικλ Γκαµπόν (ο διπλοπόρτας, δυο πόρτεςέχει η ζωή όπως λέει και το πασίγνωστο άσµα του Στελάρα), είναι νεκρός.Οι δυνάµεις του Σκότους εφορµούν µε αρχηγό τον παραµορφωµένο, µε πλακουτσωτή µύτη, Λόρδο Βόλντεµορτ (Ρέιφ Φάινς). Ποιες, αυτές οι Dark Forces; Μα, φυσικά, ο ναζισµός. Εδώ πλαγίως η Τζόαν Ρόουλινγκ αναφέρεται στο φλερτ τµήµατος, µεγάλου τµήµατος, της βρετανικής αριστοκρατίας µε τον ΑδόλφοΧίτλερ. Πράγµα που το περιγράφεικαι ο Τζέιµς Αϊβορι στην καλύτερή του ταινία «Τ’ αποµεινάρια µιας µέρας» (The remains of the day). Σας παρακαλώ, ρίξτε µια µατιά σ’ αυτό το κινηµατογραφικό «γεγονός». Ο Λόρδος λοιπόν είναι ο βρικόλακας, ο ∆ράκουλας, ο εχθρός. Αυτός παρέα µε τον Σέβερους Σνέιπ. Κάτι σαν σνέικ, φίδι (Αλαν Ρίκµαν). Ολοιγύρω από το τραπέζι των χρυσούχων. Κι αυτό από τη µυθολογία την αγγλοσαξονική. Η µαύρη, η σκοτεινή, η καταστροφικήπλευρά των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης. Γιατί, όπως θα δούµεπαρακάτω, ο Χάρι παρέα µε τον φίλο του τονΡον και την Ερµιόνη θα ανασύρουν από τα παγωµένα νερά µιας λίµνης το αληθινό σπαθί του Λάνκαστερ και των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης. Θα µου πείτε, ποιος τα καταλαβαίνει όλα αυτά; Οι Ελληνες καθόλου. Οι Βρετανοί µπορεί. Ο Βόλντεµορτ λοιπόνµε τις δυνάµεις του Σατανά εφορµούν να εξοντώσουν τον Εκλεκτό. Τον ΧάριΠότερ. Τότε οι φτωχοί, δηλαδή οι πληβείοι, εχθροί της αριστοκρατίας καταπίνουν ένα πολυχυµικό (µε ύψιλον παρακαλώ)υγρό και µεταµορφώνονται όλοι σε Χάρι Πότερ. Αλληλεγγύη και ταύτιση.∆ιότι ο Εκλεκτός δεν είναιο ένας αλλά οι πολλοί. Σας είπα. Η αλληγορία πάει σύννεφο σ’ αυτό τοφινάλε το µισό.Ο Χάρι µε τον Ρον και τηνΕρµιόνη για να γλιτώσουν απότον Σατανάκαι το κτήνος να εξοντώσουν πρέπει πάση θυσία να βρουν τους «πεµπτουσιωτές». Την πεµπτουσία. Την Αλήθεια.Στο µεταξύ ο Βόλντεµορτ έχει επιβάλει ένα ολοκληρωτικό, στρατοκρατούµενο, αυταρχικό, φασιστικό καθεστώς. Και εξοντώνει οποιονδήποτε δεν είναι «καθαρός». Γιατί η Ερµιόνη, λόγου χάριν, είναι λασποαίµατη. ∆ηλαδή, ας πούµε, Εβραία. Γιατί όποιος ηµίαιµος ήλασποαίµατος είναι εχθρός. Η αναφορά στον χιτλερισµό βγάζει µάτια. Ολα αυτά πραγµατοποιούνται υπό του εδάφους. Επειδή οι συνωµοσίες καιοι δολοπλοκίες σχεδιάζονται και οργανώνονται µε αδιαφανείς διαδικασίες. Κρυφά. Στο Σκότος. Ετσι, η Αντίσταση κατά της ναζιστικής δικτατορίας του Λόρδου Βόλντεµορτ καταλήγει στα χέρια, την τόλµη και τη γενναιότητα τριών νέων. Οµως ο Βόλντεµορτ ανοίγει τον τάφο του Ντάµπλντορ (τουπρύτανη του Χόγκουορτς, δηλαδή του καθηγητή της Απόλυτης Γνώσης) και αρπάζει το πιο ισχυρό ραβδί όλων των µάγων. Ενα ραβδί φτιαγµένο από κουφοξυλιά. Ετσι ο Βόλντεµορτ,όπως ο Χίτλερ, χρησιµοποιεί τη γνώση όχι για να δηµιουργήσει και να φωτίσει αλλά για να καταστρέψει. Γιατίη γνώση,λέει πλαγίως η πανούργα Ρόουλινγκ, είναι διπλής όψεως. Εξαρτάται από τις δυνάµεις που την κατέχουν. Εξαρτάται πώς τη χρησιµοποιούν καιγια ποιους σκοπούς τη διαδίδουν. Εξαιρετικό. Και υπόγειο µάθηµα Ιστορίας και απόλαυση µε µαγεία. Με δυο λόγια, το τερπνόν µετά του ωφελίµου!

{{{ video }}}

«Ο Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου»

Λιγότερη φλυαρία και ελάχιστα ιπτάµενα σκουπόξυλα Σκοτεινό, συµπυκνωµένο, καλοσκηνοθετηµένο Αλληγορία για τον φασισµό

Βαθµοί = The Best Harry Potter ever!

Χωρίς ουσία και ταυτότητα

∆ιπλής όψεως το πολιτικό και ισχνό θρίλερ «Παιχνίδια συνωµοσίας» (Fair Game) τουΝταγκ Λάιµαν µε Ναόµι Γουότς, Σον Πεν και Σαµ Σέπαρντ. Ως πολιτικό γεγονός, κάτι σαν µικρό αντίγραφο του Watergate. Ως ταινία όµως χωρίς ταυτότητα και κινηµατογραφική ουσία. ∆ιότιούτε «Syriana» (ό,τι καλύτερο έχει γυριστεί από τουςΑµερικανούς περί τροµοκρατίας και Μπιν Λάντεν) ούτε «Τρεις µέρες του Κόνδορα». Και το χειρότερο; Ούτε ντοκιµαντέρ.

∆ιπλής όψεως και η αληθινή ιστορία. Η οποία είναι βασισµένη σε όσα έχει αποκαλύψει _ µετά την αποµάκρυνσή της από την υπηρεσία _ η Βάλερι Πλέιµ. Εξ ου και Plamegate. Μεγαλοπράκτορας της CIA. Ετσι λέει η ίδια. ∆ιότι οι άλλοι, αµερικανοί δηµοσιογράφοι και αναλυτές, λένε ότι η Βαλ ήταν υπάλληλος δεύτερης κατηγορίας. Κάτι σαν γραµµατέας. Απόδειξη; Σουλατσάριζε επί σειρά ετών στα καφέ του Κολωνακίου ως άνθρωπος της αµερικανικής πρεσβείας. Η ίδια όµως στο βιβλίο της ισχυρίζεται ότι ήταν ειδικευµένη στο πεδίο των όπλωνµαζικής καταστροφής. Μάλιστα καθοδηγούσε πέντε κύκλους, απόδεκαπέντε οκαθένας, επιστηµόνων σε αραβικές χώρες, συµπεριλαµβανοµένου φυσικά του Ιράκ. Και όταν ο Καρλ Ρόουβ και ο «Σκούτερ» Λίµπι, πρωτοκλασάτοι Φιλιππινέζοι του Τσέινι, άρχισαν να πιέζουν ασφυκτικάτους λεβέντες της CIA µε την εντολή «βρείτε στοιχεία να βοµβαρδίσουµε τον κανίβαλο τον Σαντάµ», εκείνοι σήκωσαν τα χέρια τους ψηλά. Τότε η Βάλερι µε επικίνδυνα ταξίδια κρυφά και αφού ο πιο έµπιστος και ο πιο φερέγγυος εξ όλων των αραβικών συνδέσµων της είπε «µα το πυρηνικό πρόγραµµα του Σαντάµ το καταστρέψατε το 1991 και τώρα ούτε ανταλλακτικά για τα τεθωρακισµένα δεν έχουµε», τότε λοιπόν που η CIA αρνήθηκε να πλαστογραφήσει στοιχεία, ο υφυπουργός Εξωτερικών Ρίτσαρντ Αρµιτέιτζ δίνει το όνοµά της καιο Ρόµπερτ Νόβακ, πασίγνωστος δηµοσιογράφος στις ΗΠΑ, το τυπώνει στην «Washington Post». Ετσι η αληθινή της ιδιότητα αποκαλύπτεται σε όλη την κοινωνία. «Βαλ, είσαι πράκτορας, είναι αλήθεια;» ρωτούσαν οι φιλενάδες της. «Α ρε τυχερή, στα ταξίδια πήδαγες αρσενικά χωρίς να σε πάρει χαµπάρι ο Τζο».

Ο Τζο Ουίλσον (Σον Πεν), σύζυγος της Πλέιµ, πρωτοκλασάτο όνοµα του Κλίντον, ύστερα από έρευνα στον Νίγηρα για «διαρροή» ουρανίου προς το Ιράκ επιστρέφει µε άδειαχέρια. Παιδιά, λέει,δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να ενοχοποιεί τον Σαντάµ. Οµως τα «γεράκια» είναι αποφασισµένα νακάνουν ντου.Τότε κάθεται και γράφει άρθρο και τους ισχυρισµούς τού Μπους καταρρίπτει. Τον έπνιγε η αλήθεια. Αυτό ήταν. Η αποκάλυψη του ονόµατος της Βάλερι Πλέιµ είχε δύο στόχους. Και την ίδια και τον άντρα της να πλήξει. Υστερα απ’ αυτό, τα δύο θύµατα ορθώνουν το ανάστηµά τους και τα βάζουν µε το σύστηµα το κυβερνητικό. Αποτέλεσµα; ∆ικαιώνονται ολοκληρωτικώς. Ποιος ξέρει ποια είναι η αλήθεια. Σηµασία _ επί τηςπολιτικής ουσίας _ έχουν τρία πράγµατα. Το πρώτο ότι το οπλικό σύστηµα του Σαντάµ ήταν κάτι γκράδες από τον Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο και πως όλη αυτή η ραδιουργία και η παγκόσµια παραπλάνηση, ενορχηστρωµένη από τα Media, έγινε για τα συµφέροντα µιας χούφτας µασκαράδων του Λευκού Οίκου. Το δεύτερο, η τροµερή αφοµοιωτική ικανότητα του αµερικανικού συστήµατος. Μέσα σε διάστηµα ρεκόρ, ο σατανικός Τζορτζ Μπουζ junior αποκαθηλώνεται και ο άγγελος Μπαράκ Οµπάµα ενθρονίζεται. Κάπως έτσι και η Πλέιµ µε τον Τζον Ουίλσον δικαιώνονται. Μα πώς αλλιώς η Αµερική θα ήταν η απόλυτη κυρίαρχη δύναµη του πλανήτη; Το τρίτο, ο µηχανισµός της CIA. Πάντα πίστευα ότι σ’ αυτές τις σοβαρές µυστικές υπηρεσίες, από τη Στάζι και την KGB µέχρι τη Μοσάντ και τη CIA, έχουν στρατολογηθεί µερικά από τα πιο µορφωµένα, συγκροτηµένα, έξυπνα και σοβαρά «παιδιά» της κοινωνίας. The Brains not The Guns. Γιατί όποιος πιστεύει ότι η ιδιότητα του πράκτορα είναι το συνώνυµο του Τζέιµς Μποντ, της µπουνιάς, των όπλων και της ελληνικής κατασκοπείας πλανάται πλάνην απροσµέτρητη και επικίνδυνη. Οσο για το «Fair Game» το στόρι κάτι λέει, η ταινία δεν λέει!

{{{ video }}}

«Παιχνίδια συνωµοσίας»

Η ιστορία της κατασκόπου Βάλερι Πλέιµ Ποια πυρηνικά; Ο Σαντάµ µε τουφέκια του ‘10 Το στόρι συναρπαστικό Η ταινία απρόσωπη

Βαθµοί = 5

(ξεπερασµένο από τον χρόνο)

Γαλλικό κατηχητικό και ελληνική κοµεντί

Ακόµα δύο πρεµιέρες. Από Γαλλία και Ελλάδα:

«Ενώπιον θεών και ανθρώπων» (Des Hommes et Des Dieux) του Ξαβιέ Μποβουά. Από αληθινό περιστατικό κατά το οποίο οκτώ γάλλοι ιεραπόστολοι σε ταραγµένο, από τονεµφύλιο, κρατίδιο της Αφρικής, συµφιλιωµένοι µε τους φτωχούς µουσουλµάνους, θεράποντες του σώµατος και των ψυχών και καλλιεργητές της γης, αφοσιωµένοι στηµελισσοκοµία, βρίσκονται εν µέσω πυρών. Από τη µια οι «τροµοκράτες», από τηνάλλη ο στρατός µιας διεφθαρµένης κυβέρνησης. Αρνούνται να τα παρατήσουν και να φύγουν και ακολουθούν την πορεία του Χριστού. Από τον Μυστικό∆είπνο ως τον Γολγοθά.Σαν «σοσιαλιστικός ρεαλισµός» της Καθολικής Εκκλησίας. Φορτωµένο, βαρύ, φλύαρο, µε άφθονες προσευχές και µπόλικη απαγγελία των Ευαγγελίων. Με Λαµπέρ Ουιλσόν, Μάικλ Λονσντέιλ, Ολιβιέ Περιέ. Σοβαροφανές και για το Βατικανό κάτισαν πλυντήριο των άφθονωνκαι ατελείωτων σφαγών εκατοµµυρίων ιθαγενών.

{{{ video }}}

Βαθµοί = 2

(ήρθε ο λύκος να φυλάξει τα πρόβατα!)

«Χάρισµα». Αισθηµατική κοµεντί της Χριστίνας Ιωακειµίδη, µε Βάσω Καβαλιεράτου και Μάκη Παπαδηµητρίου. Εκείνος, οδηγός σχολικού λεωφορείου, µοναχικός και απότοµος. Εκείνη, ευαίσθητη να τραµπαλίζεται σεµια σχέση µε κάποιον που τηνκοροϊδεύει.

Ταε τερώνυµα έλκονται. Σωστά.

Οµως ακόµα και οι κοινοτοπίες θέλουν την κοµψότητάτους. Κάποια πρωτοτυπία, βρε αδερφέ. Σωστή αφετηρία, λάθος διαχείριση. Never mind. Είναι η πρώτη της ταινία.

{{{ video }}}

Βαθµοί = 4

(µε καλές προθέσεις)

Σκιές προγόνων λησµονηµένων

∆ιαφωνώ. Οριζόντια και κάθετα. Οχι νεκρολαγνεία, αλλά συγκίνηση και νοσταλγία. Το «Ταξίδι στη Μυτιλήνη» είναιη καλύτερη, να µην πω η µόνη ολοκληρωµένη και αληθινή στιγµή του Λάκη Παπαστάθη. Μακράν και του «Θεόφιλου» του 1997 και της επόµενης ταινίας «Το µόνον της ζωής του ταξείδιον». Θα το πωόπως το αισθάνθηκα.

Κάθε τόσο µε πιάνανε ταζουµιά.

Αυτό είναι το αναντικατάστατο κριτήριο. Πρώτατα συναισθήµατα, έπειτα η σκέψη. Η Τέχνη πορεύεται µε τη συγκίνηση. Για µένα αυτή είναι η ύψιστη αρετή. Οταν λοιπόν ο καλλιτέχνης ανοίγει την πληγή του και σκύβει µε ειλικρίνεια στον εαυτό του, τότε ακόµα καιµια ερασιτεχνική αδεξιότητα µπορεί να ερεθίσει τους δακρυγόνους αδένες του θεατή. Πάει, τέλειωσε. Μοναδικό πλεονέκτηµα των ευρωπαίων σκηνοθετών, η αυθεντικότητα των προσωπικών τους στιγµών. Ετσι και µε τον Λάκη Παπαστάθη. Ξόφλησε τους λογαριασµούς του µε τις καλλιγραφίες και τα εγκεφαλογραφήµατα και άφησε τον εαυτό τουνα παρασυρθεί από τις σκιές των λησµονηµένων προγόνων του. Η περίληψη της περιπλάνησης του ήρωά του είναι της µιας γραµµής. Κάποιος Μυτιληνιός που από καιρό έχει ρίξει µαύρη πέτρα πίσω του για λόγους που θα τους καταλάβουµεαργότερα, επιστρέφει στο νησί προκειµένου να υπογράψει κάποια χαρτιά ώστε να κληρονοµήσειτο πατρικό του σπίτι. Από εκεί και πέρα το παρελθόν στοιχειώνει το παρόν. Ο Κωστάκης, έτσι ακόµα τονφωνάζουν, περικυκλωµένος και αιχµάλωτος του παρελθόντος. Γιατί συνήθως η νοσταλγία είναι το ευπρεπές ένδυµα των ενοχών µας!

Εξαιρετική η απρόσωπη κυκλοφορία του ήρωα. Το πρόσωπό του αποκαλύπτεται στα τελευταίαλεπτά. Σε όλη τη διάρκεια ακούµε τη φωνή του και βλέπουµε στο κάδρο την ένδειξη «Rec» που σηµαίνει ότι ο ίδιος κινηµατογραφεί µε ερασιτεχνική µηχανή. Ως θεατής και παρατηρητής. Πολύ σωστά. Ετσι δηλώνεται η απουσία του. Η αποµάκρυνσή του. Κι έτσι, ταυτόχρονα, ταυτίζεται ο θεατής µε την κινηµατογραφική µηχανή του Κωστάκη. Γιατί κι αυτός, όπως ο Μυτιληνιός, απωθεί στο υποσυνείδητό του το τραύµα του το ενοχικό. Σωστή η εναλλαγή του ασπρόµαυρου µε το έγχρωµο. Το ασπρόµαυρο σηµατοδοτεί την γκρίζα σηµερινή εποχή. Το έγχρωµο τη µνήµη τη νοσταλγική καθώς και τις σκηνές που τραβάειο Κωστάκης. Η σηµειολογία εντελώς οφθαλµοφανής. Εξαιρετικές οι ερµηνείες του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη και της Μαρίας Ζορµπά.Οι (νεκροί) γονείςτου Κωστάκη.Ο προσωπικός κώδικας της Ζορµπά εντελώς κόντρα µε νατουραλισµό, ηθογραφία και πάσης φύσεως ευκολία. Μπράβο της. Το ίδιο και για τον Χατζηπαναγιώτη. Η σκηνή που µαζεύει πέτρες καθώς και η κραυγή του «δεν φοβάµαι» µουσήκωσαν την πέτσα. Καλές οι παρουσίες της Μίρκας Παπακωνσταντίνου, του Θόδωρου Κατσαδράµη, της Υβόννης Μαλτέζου. ∆εν θα έλεγα το ίδιο και για τον ∆ηµήτρη Καταλειφό. Αδικαιολόγητα µακροσκελής ο ρόλος του. Μακροσκελής, µονότονος και γραφικός. Εκεί ο Παπαστάθης ολισθαίνει προς το παρελθόν. Το ύφος της αφήγησης έπρεπε να ήταν απρόβλεπτο και κοφτό. Μακροσκελείς και οι σκηνέςστο Γηροκοµείο. Εκεί ο Παπαστάθης δικαιώνει όσους τον κατηγορούν για νεκρολαγνεία. Οµως όταν η ταινία συντονίζεται µε τους γονείς τού Κωστάκη, τότε τα δάκρυα πληµµυρίζουν ακόµα και τον πιο ασυγκίνητο και κυνικό. Τι να σας πω. Αισθάνοµαι χρονογράφος µιας συνωµοσίας κινηµατογραφικής. Σαν ξαφνικά µέσα στην οικονοµική κρίση, το ελληνικό Σινεµά να σήκωσε πανιά για να σαλπάρει για λιµάνια µε καρδιά!

{{{ video }}}

«Ταξίδι στη Μυτιλήνη»

Ο καλύτερος Παπαστάθης

µακράν Νοσταλγία χωρίς µελό

Βαθµοί = 7

(παρασύρθηκα από τα δάκρυά µου)