Σε όλα τα ταμπλό

Η Λένα Κιτσοπούλου δεν άρχισε να γράφει διηγήματα επειδή το κάνουν πια όλοι.

Μεγάλωσε στα βόρεια προάστια, σε ένα σπίτι όπου τα δώρα της ήταν βιβλία. Και έγραφε συστηματικά- ακόμα και σε δεκαπεντασύλλαβο με ρίμες- από τότε που σπούδαζε ηθοποιός στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, στις αρχές του ΄90. «Εγραφα για να εκτονωθώ, σε στιγμές που δεν ήμουν καλά» θυμάται, και σιγά σιγά κατέκτησε μια εντυπωσιακή αφηγηματική άνεση. Το μυστικό της είναι αυτό το σκοτεινό στοιχείο στις ιστορίες της- όπως το είχε παλιά η Ερση Σωτηροπούλου- συνδυασμένο με έναν (μαύρο) σαρκασμό, ένα χειμαρρώδες προφορικό ύφος, διανθισμένο με την ιδιόλεκτο της νεολαίας, και μια εξοικείωση με την υψηλή όσο και τη λαϊκή κουλτούρα. Ολα αυτά την οδήγησαν στο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του «Διαβάζω» για τα διηγήματα στις Νυχτερίδες (Κέδρος 2006), αλλά και στη συστηματικότερη ενασχόλησή της με το γράψιμο. Ετσι γεννήθηκε ο μονόλογος Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α, που τον σκηνοθέτησε η ίδια πέρσι, με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Πρωτόπαππα, και που ξανανεβαίνει στις 24/11 (θέατρο Χώρα). Ετσι γεννήθηκαν τα διηγήματα των Μεγάλων δρόμων. Ετσι: «παράλληλα αλλά όχι ταυτόχρονα» με τα μηνιαία χρονογραφήματά της, παράλληλα με τους ρόλους της σε οκτώ ταινίες, και με τη δουλειά της στο θέατρο. Αυτή τη σεζόν θα τη συναντήσουμε ως σκηνοθέτιδα και στη Γυναίκα της Πάτρας του Χρονά, (Θέατρο Βασιλάκου) και επιπλέον ως ηθοποιό στον ρόλο της Ρωξάνης στον Συρανό ντε Μπερζεράκ του Ροστάν (Εθνικό Θέατρο, 17/12, σκην. Ν. Καραθάνος). Αν περιμένουμε το καλοκαίρι, θα την ακούσουμε και σε κανένα πανηγύρι στα Φηρά να τραγουδά ρεμπέτικα και λαϊκά!