… και το σπλάτερ της πραγματικότητας

Τόσο σπλάτερ όμως, πώς της προκύπτει; «Οχι πάντως από κάποιο παιδικό τραύμα», μού απάντησε η 39χρονη Λένα Κιτσοπούλου, «αλλά επειδή συναντώ καθημερινά πολλή βία στις ανθρώπινες σχέσεις. Μια τερατώδης βία που δεν νομίζω ότι είναι σύμπτωμα της γενιάς μου, αλλά μάλλον στοιχείο της ανθρώπινης φύσης». Αλλωστε, όπως πρόσθεσε, τέτοια επεισόδια είναι «χαρακτηριστικά στους αρχαίους συγγραφείς» και τα συναντάμε σε πολλούς χώρους δουλειάς, «λ.χ. με την προσπάθεια κάποιων να ασκήσουν εξουσία στον χώρο της τέχνης, να σου επιβάλουν το όραμά τους, να σε ταπεινώσουν από φθόνο κ.ο.κ.».

Είναι αυτή η σκοτεινή πλευρά των ανθρώπων που την έλκει ως συγγραφέα και που την ανιχνεύει, καθώς λέει, και στον ίδιο της τον εαυτό. «Είμαι φύση αντιφατική με πολύ σκοτάδι και απαισιοδοξία μέσα μου, αλλά και με τα αντίθετά τους. Και περιγράφω αγριάδες- όπως και ομορφιές- που έχω παρακολουθήσει είτε μέσα από φίλους και γνωστούς είτε προσωπικά όταν πηγαίνω στο Αντίρριο, τόπο καταγωγής του πατέρα μου, ή στη Σαντορίνη, όπου τελευταία περνάω τα καλοκαίρια». Οπως λ.χ. εκείνη την κανιβαλική σκηνή του πατέρα που κρατά το άτακτο αγοράκι του από τους αστραγάλους ανάποδα στον αέρα, μέχρι να του κατέβει το αίμα στο κεφάλι, ξεγυμνώνοντάς το και ξυλίζοντάς το στο τέλος μπροστά σε όλους…