Ο σαρκικός κόσμος της Λένας…

…Τέντωσα τα πόδια μου μπροστά, και με τα δάχτυλα του δεξιού ποδιού μου γράπωσα την υγρή καπότα από το σεντόνι. Χι, χι, χι, γέλασα ακριβώς όπως γελάνε στα μίκι μάους, προσπαθώντας μόνο με τα δάχτυλα του ποδιού, χωρίς καθόλου χέρια, να χώσω το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού μου ποδιού μέσα στην καπότα. Με τη βοήθεια των δαχτύλων του αριστερού μου ποδιού τα κατάφερα τελικά, σήκωσα στον αέρα το πόδι μου με την καπότα στο δάχτυλο, και άρχισα να την ανεμίζω σαν σημαιάκι δεξιά, αριστερά, τραγουδώντας το “Βρέχει φωτιά στη στράτα μου…”». Είναι το παιχνίδι της χορτασμένης άπιστης η οποία σε λίγο θα αυνανιστεί στο μπαλκόνι της ενώ ακούει τους ανύποπτους γείτονές της να σκυλοβρίζουν την «καριόλα» που τους ξύπνησε νυχτιάτικα με τις ερωτικές φωνές της.

Η γυναικεία σεξουαλική διέγερση, ωμή και σπαρταριστή, απογυμνωμένη από συναισθήματα, αναπάντεχη και σαρωτική, ανεξάρτητη από οποιαδήποτε στρατηγική κοινωνικής αποκατάστασης, αντίθετη σε κάθε λογική, πρωταγωνιστεί στουςΜεγάλους δρόμους (… του βίου), με τα δέκα διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου (Μεταίχμιο). Το τρίτο βιβλίο αυτής της πολυτάλαντης ηθοποιού, σκηνοθέτιδας, χρονογράφου και ικανής πεζογράφου, δεν μοιάζει με κανένα ροζ μυθιστόρημα καμίας μπεστσελερίστας τύπου Μαντά, αλλά και με καμία συλλογή kinky ιστοριών κανενός θηλυκού Καζανόβα. Το δικό της βιβλίο είναι μια απενοχοποιημένη κατάδυση στα σεξουαλικά και βίαια ένστικτα των καθημερινών σύγχρονων ανθρώπων της πόλης ή της επαρχίας, γραμμένο δυναμικά με απόλυτα σαρκικό, θα λέγαμε, τρόπο.

Οι ηρωίδες της Κιτσοπούλου ερεθίζονται με τις πιο απρόσμενες καταστάσεις. Η άτακτη γειτόνισσα, με… τις θεσσαλονικιώτικες εκφράσεις του «καραφλοπίτουρα» φαρμακοποιού στον ακάλυπτο· η 18χρονη που παρατάει την προοπτική σπουδών στο Μόναχο, με… το παχύ λάμδα, το χρυσό δόντι και τη λαχτάρα του γυρισμού στο χαμόγελο του παραδοσιακού μετανάστη, που τη βοηθάει στο τρένο· η γυναίκα του ζηλιάρη υδραυλικού, η κουτσομπόλα κομμώτρια και η όμορφη ανύπαντρη που ο πατέρας της την κρεμάει δεμένη χειροπόδαρα από το τσιγκέλι για να μην προκαλεί, ριγούν με τη σιωπή του μοναχικού, ξερακιανού εργένη στην άκρη του χωριού. Ομως η Κιτσοπούλου πηγαίνει παραπέρα- αλλά όχι προς την πλευρά του αναστοχασμού, όπως λ.χ. μια Δημητρακάκη, μια Καστρινάκη, μια Μαρούτσου. Εκείνη συλλαμβάνει το πώς «σωματοποιείται» στις γυναίκες και στους άντρες ήρωές της (που δεν είναι διανοούμενοι) η συναισθηματική έλλειψη, η νοσταλγία, η ντροπή, η ταπείνωση, ο φόβος, η θλίψη, το άγχος, η ματαίωση, η παράνοια, η ψευδαίσθηση του έρωτα. Κάτι που εκδηλώνεται τόσο με την έκρηξη της λίμπιντο όσο και με τον ακραίο μαζοχισμό ή την παράλογη επιθετικότητα που καταγράφει στις ιστορίες της. Ο φρέσκος πατέρας λ.χ. που βρίσκεται σε αδιέξοδο, βυθίζεται στην κατάθλιψη και αυτοκαταστρέφεται… ύστερα από 46 κατάμαυρες σελίδες! Η ερωτευμένη με τον πλανόδιο μουσικό δεν κουράζεται να τρέχει επί… τρεις σελίδες, ξυπόλητη στο κέντρο της Αθήνας μέχρι να (μην) τον συναντήσει. Ο υποτιθέμενος κερατάς υδραυλικός της πρώτης ιστορίας ζουλάει κάτω το κεφάλι του γιου του και του κόβει χραπ την αυτάρα του που τόσο μοιάζει στου γείτονα. Η ταχυδρομικός που έχασε το κοριτσάκι της σε τροχαίο, καρφώνει, ένα ψαλίδι στον καρπό της συμπονετικής πελάτισσας κ.ο.κ.