«∆εν θα προδώσω ούτε την εκδίκησή µου»

Κυρία Αθηναίου µου Ξόδεψαν πολύ και πολύτιµο τηλεοπτικό χρόνο τα κανάλια για να προβάλουν στο όνοµα της πολυφωνίας και παρουσίασης των απόψεων όλων ή σχεδόν όλων των υποψηφίων των συνδυασµών. Από κοντά είδαµε κι ακούσαµε και πρωτοκλασάτα στελέχη των κοµµάτων να λένε τις απόψεις τους. Σεβαστά όλα µέχρι εδώ.

Αλλά γιατί, έστω ένα κανάλι, κάποιο της ΕΡΤ, που άλλωστε την πριµοδοτούµε όλοι µας αδρότατα – κι εποµένως είναι «δικό» µας, δηλαδή των πολιτών, κανάλι – δεν µερίµνησε να οργανώσει και να µεταδώσει έστω µία – για τα µάτια του κόσµου – εκποµπή µε καλεσµένους απλούς, ταλαίπωρους πολίτες, δηµότες. Πόνεσαν τ’ αυτιά µας µε «θα, θα, θα, θα» που έλεγε κι ο Μαυρογυαλούρος, είδαµε να ξοδεύονται ασύλληπτα χρηµατικά ποσά σε πανάκριβες εκτυπώσεις προεκλογικού υλικού, που εντέλει κατέληγε στα ρείθρα των δρόµων, στα παρτέρια – όπου υπάρχουν πλέον – ρυπαίνοντας τις πόλεις.

Αίφνης είδαµε πολιτικούς – συνδηµότες να βγαίνουν στον δρόµο, να µπαίνουν σε µαγαζιά, να χαιρετούν. Τα προβλέψιµα δηλαδή τα υποκριτικά.

Εκείνοι όµως που βιώνουν την αδιαφορία των δηµοτικών αρχών, το τακίµιασµα µε «επιχειρηµατίες» που λυµαίνονται δήµους και «φιλέτα» δήµων έναντι συµβολικού – δηλαδή γελοίου – µισθώµατος είναι φιµωµένοι.

∆εν είµαστε ίσοι, όλοι, ενώπιον του νόµου σύµφωνα µε το Σύνταγµα; Ή άλλαξε κάτι;

Γιατί δεν έχουν δικαίωµα οι πολίτες, οι δηµότες που βιώνουν στο πετσί τους τη ζοφερή κατάσταση που επικρατεί στην πλειονότητα των δήµων της χώρας; Πού είναι η ισονοµία; Πού είναι η τήρηση της αρχής της πολυφωνίας; Πώς νοείται τέλος πάντων αυτή η πολυφωνία; Τα προβλήµατα µέσες – άκρες είναι περίπου ίδια σε όλους τους δήµους. Η αδιαφορία και ασυδοσία των δηµοτικών αρχών είναι πρώτα. Εποµένως µια – ΜΙΑ – εκποµπή µε πολίτες από όλη την ηλικιακή γκάµα και την κοινωνική και επαγγελµατική διαστρωµάτωση δεν θα ήταν δα και δύσκολη στην πραγµατοποίησή της.

Οταν τα κανάλια ξοδεύουν αµύθητα ποσά για – αποτυχηµένα – exit poll ή δηµοσκοπήσεις, τι θα κόστιζε να συνέθεταν ένα πάνελ οµιλητών, αντιπροσωπευτικό του πληθυσµού της χώρας; Τόσο δύσκολο είναι να ακουστεί η φωνή του µέσου έλληνα δηµότη;

Γιατί να έχει τηλεοπτικό βήµα ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας – που το έχει συχνά – και να αποκλείεται ο πολίτης της;

Με τιµή, Ευθύµιος Χιόνης, Φιλοθέη < Ολίγοι (γλαφυρότατοι) στίχοι του B.D. Foxmoor και για σας, αγαπητέ Ευθύµιε, και για τηφωνή των πολιτών (όσων ψηφίζουν τέλος πάντων…): «… βρήκα τ’ απίθανο, το ζω κι έτσι ορκίστηκα / πως µε κάθε ανάσα που µετράη φωνή µου, / δε θα προδώσω ούτε την εκδίκησή µου. / Αµα λασκάρει η συνείδησή τους, τρίζει, / πάντα το ψέµα τους παραφουσκώνει και τραυλίζει/ σα µεθυσµένος και ευνούχος σωσίας, / παράλυτος πολίτης – πράµα της µπουρζουαζίας / που το παίζει και προφήτης κάπου κάπου, / αναιµικιώρης, ξεπεσµένος, µη µου άπτου / που µε σπασµένα γαλλικά και κοκκινίσµατα / ‘µολογά του τίποτα αισχρά παντρολογήµατα…».