[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ακόµα και οι µαύροι δεν είναι θεοί

Σε ένα χιουµοριστικό αµερικάνικο σκίτσο ο Μπους ποζάρει κάτω από την επιγραφή «Τα διέλυσα όλα» (ευπρεπής µετάφραση) κι από κάτω λέει: «αλλά ευχαριστώ που τα βάζετε µε τον µαύρο».

Πραγµατικά, δεν είδαµε το πρόσωπό του πουθενά µετά την παράδοση της εξουσίας. Τι απέγινε αυτή η ψυχή; Δεν ξέρουµε και ούτε πρέπει. Ξεχνιέται απαλά µέσα στα πάρτι τσαγιού και τις κραυγές εναντίον του Οµπάµα που δεν κατάφερε ύστερα από δυο χρόνια εξουσίας να λύσει όλα τα προβλήµατα των ΗΠΑ σαν παντοδύναµος θεός που όφειλε να είναι.

Βρίσκεται τώρα κατηγορούµε- νος για όλα τα αίσχη του προκατόχου του, από το Γκουαντάναµο µέχρι το Αφγανιστάν κι από τη διαλυµένη οικονοµία µέχρι τις τραπεζικές κατασχέσεις, αλλά στην πραγµατικότητα εκείνο που δεν του συγχωρούν οι αντίπαλοί του είναι ακριβώς αυτό που υπήρξε η µεγάλη συµβολική νίκη. Το γεγονός ότι είναι µιγάς, σχεδόν µαύρος δηλαδή, µε κατάµαυρη γυναίκα, µουσουλµανικό όνοµα, γιος µετανάστη. Και µήπως είναι κρυπτοκοµµουνιστής και κρυπτοµουσουλµάνος; Κάνουν πάρτι τσαγιού, να ανακαλέσουν τις εποχές της αµερικανικής ανεξαρτησίας, τότε που δεν πείραζε να έχεις σκλάβους στις φυτείες σου φτάνει να αγωνιζόσουν για εµπόριο ελεύθερο από βρετανικούς δασµούς. Ναι, αυτό που τολµώ να περιγράψω έτσι υποτιµητικά (επειδή δεν είναι δικό µας) είναι το εθνικό φετίχ των ΗΠΑ κι έχει την ίδια αξία µε όλα τα εθνικά φετίχ, όλων των εθνών. Με κατάλληλη χρήση µπορεί να χρησιµοποιηθεί κατά της πρωτοπορίας. Κατά του ίδιου του παρόντος. Κατά της πραγµατικότητας. Γίνεται νέα, γαργαλιστική ποπ συνήθεια, τσάγια µε παρέα, τι ωραία, να θυµηθούν οι λευκοί πόσο καλά µπορούν να περάσουν µόνοι τους. Η οπισθοδρόµηση ήταν πάντα ποπ κι έπαιρνε ρηξικέλευθες όψεις που δεν προβλέπονταν εύκολα, πατώντας σε παλιά, δοκιµασµένα κι ακαταµάχητα στερεότυπα.