Το τέταρτο κουδούνι

Αυτό πάλι;… Που ο Μητσοτάκης έγινε ΠΑΣΟΚ; … Πού το πάτε;

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… «Τον σκότωσε». Οι δυο στε Οι δυο στεγνές, ξερές αυτές λέξεις που πέφτουν σα σφυριές και µε τις οποίες ο σπουδαίος Δηµήτρης Χατζής (φωτογραφία) ανοίγει το τρίτο και τελευταίο µέρος του εκτεταµένου διηγήµατός του «Το φονικό της Ιζαµπέλας Μόλναρ» στις «Σπουδές» του έχουν µείνει καρφωµένες στο µυαλό µου αφότου το διάβασα. Και χάρηκα µαθαίνοντας πως το (καθόλου) «Πρόχειρο Θέατρο» της Δέσποινας Γκάτζιου το δουλεύει ως θεατρική παράσταση «χωρίς καθόλου να παραβιάζει τον αφηγηµατικό του χαρακτήρα» όπως τονίζεται.

Σκηνοθετεί η Δέσποινα Γκάτζιου, η µουσική επιµέλεια είναι του Αλκίνοου Ιωαννίδη και παίζουν η ίδια και Ηλέκτρα Γεννατά, Γιώργος Γκάτζιος, Τζέλα Κωνσταντίνου, Ελίτα Κουνάδη, Ειρήνη Ράπτη, Μαρία Συριανού _ επτά πρόσωπα συνολικά, που τα δυο θα ’ναι επί σκηνής και τα πέντε στην πλατεία, ανάµεσα στους θεατές. Μόνο σκηνικό, µια πόρτα που γίνεται τραπέζι. Προς το παρόν αναζητούν χώρο όχι αµιγώς θεατρικό που να αποπνέει αίσθηση εργαστηρίου για να το παρουσιάσουν.

Διάβασα κι αυτή την παράγραφο στο δελτίο που µου ’στειλε η Δέσποινα Γκάτζιου:

«Το “Πρόχειρο Θέατρο” δεν είναι µια ακόµα θεατρική οµάδα αλλά ένα καταφύγιο µαστόρων της τέχνης του θεάτρου, οι οποίοι απελπισµένα αναζητούν ένα χώρο που θα φιλοξενεί την ανάγκη τους να εξασκούν την τέχνη αυτή. Είναι γεγονός ότι η µοίρα των σύγχρονων θεατρικών ηθοποιών – συνειδητά τους διαφοροποιώ απ’ τους τηλεοπτικούς – είναι η ανεργία. Πλειάδα σηµαντικότατων και ιδιαιτέρως καλλιεργηµένων ηθοποιών, µε εξαιρετικά προσόντα και λαµπρή εκπαίδευση, δεν έχουν καµία επαγγελµατική πρόσβαση στα θεατρικά δρώµενα του τόπου µας. Για να αποφύγουµε λοιπόν τον µαρασµό και την εξαφάνιση, δεδοµένου ότι η µακροχρόνια απουσία ενός τεχνίτη από την τέχνη του σηµαίνει αυτόµατα την κατάργησή του, αποφασίσαµε την ίδρυση του “Πρόχειρου Θεάτρου”. Λειτουργούµε ως εξής: καθηµερινά συναντιόµαστε εξασκούµενοι πάνω σε ένα δοσµένο θέµα, µε αφοσίωση, αυστηρότητα και ακραίο επαγγελµατισµό, ως εάν επρόκειτο για κανονική θεατρική παραγωγή.

Οµως ούτε χρήµατα υπάρχουν ούτε χώρος για να παρουσιάσουµε τη δουλειά µας. Ετσι, λοιπόν, το προϊόν του µόχθου µας έχει ελάχιστες ελπίδες να παρουσιαστεί στο κοινό». Και ντράπηκα. Για λογαριασµό του ελληνικού θεάτρου.

Γιατί; διότι είδα πέρσι στο «Θέατρο Τέχνης» της Φρυνίχου το «Café la Femme», την εξαίρετη – σας συνιστούσα να µην τη χάσετε – πρώτη δουλειά της οµάδας πάνω στο µονόπρακτο του Στρίντµπεργκ «Η πιο δυνατή».

Και προς το παρόν την παράσταση αυτή θα επαναλάβουν, ξαναδουλεµένη µε τρεις αντί επτά ηθοποιούς – Ειρήνη Ράπτη, Μάυ Χάννα, Δέσποινα Γκάτζιου (φωτογραφία) που υπογράφει και τη σκηνοθεσία – στην καινούργια αίθουσα εκδηλώσεων των Εκδόσεων Αλεξάνδρεια – Σόλωνος 133 – από 19 Νοεµβρίου µέχρι 22 Δεκεµβρίου.

Ο δήµαρχος απλόχερα µοιράζει ονόµατα στο Δηµοτικό Θέατρο Κολωνού και «χαρίζει» κτίρια στο Θεατρικό Μουσείο, ο δήµαρχος Λαρισαίων εγκαινιάζει τα… νέα γραφεία, λέει, του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας – «Θεσσαλικού Θεάτρου», ο Δήµος Λαµιέων εγκαινιάζει το ανακαινισµένο Δηµοτικό Θέατρο Λαµίας… Εντελώς συµπτωµατικά, όλοι, στις παραµονές δηµοτικών εκλογών. Τη ευγενεί συµπράξει διαπλεκόµενων καλλιτεχνών – τι να σου κάνουν κι αυτοί… Και µε κλάκες χειροκροτητών, υποθέτω.

Αν δεν είναι περιοδεύοντες θίασοι ποικιλιών που απευθύνονται σε «περιορισµένης ευθύνης» κοινό το οποίο πιστεύουν πως θα τους τιµήσει – και να δείτε που θα τους τιµήσει! – µε το εισιτήριό του (όρα µε την ψήφο του), τότε ποιοι είναι; Τα µπουλούκια; Που ’χουν εκλείψει; Εδώ µιλάµε πια για… µεταµπουλούκια.

Καλά, στο 2010; Ή στην εποχή του Κωλέττη; Θα ’λεγα να µην τη χάσετε να µην τη χάσετε µε τίποτα την παράσταση αυτή: «Παραλογές ή Μικρές καθηµερινές τραγωδίες». Απ’ την Οµάδα «Sforaris» στο «Βios».

Ο Γιάννης Καλαβριανός , ένας νέος µε σπουδές θεατρολογικές, έκανε την αποκοτιά – υπέροχη, όπως, τελικά, αποδείχτηκε αποκοτιά – να σµίξει τέσσερις σκοτεινές παραλογές – τα δηµοτικά µας τραγούδια για να το πω απλά – µε τον συγκλονιστικό µελαγχολικό λυρισµό της ποίησης του Τάσου Λειβαδίτη – ξαναθυµηθείτε τον ή ανακαλύψτε τον! – σ’ ένα στιβαρό σκηνικό δρώµενο. Τα πέντε κορίτσια – η Κίκα Γεωργίου, η Αννα Ελεφάντη, η Χριστίνα Μαξούρη, η Αναστασία Μποζοπούλου (στην κεντρική φωτογραφία το πρόσωπό της λέει όλα όσα θέλω να εκφράσω εδώ) κι η Βασιλική Σαραντοπούλου – που κλήθηκαν να το υποστηρίξουν δίνουν την ψυχή τους. Σε µια αίθουσα κατάµεστη – όλο και πρόσθεταν µαξιλάρια στο πάτωµα ώσπου ν’ αρχίσει η παράσταση –, από νέους βασικά – συντριπτική πλειοψηφία. Αισιόδοξο σύµπτωµα στους δύσκολους καιρούς µας.

Συγκινήθηκα βαθιά Και το ουσιώδες ήταν πως δεν ήµουνα ο µόνος. Το βροντώδες χειροκρότηµα στο τέλος επιβεβαιώνει τα λεγόµενά µου. Εφυγα µε τον σκληρό ήχο των τσόκαρων της Αννας Ελεφάντη, της παιδοκτόνου της πρώτης παραλογής, στ’ αυτιά µου. Ακόµα µ’ ακολουθεί. Το Ελληνικό Φεστιβάλ που ενέταξε την παράσταση αυτή στο πρόγραµµα του Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι που µας πέρασε πρέπει να ’ναι περήφανο.

Αλλη μια καινούργια θεατρική αίθουσα! Την ετοιµάζουν στον Βοτανικό – Κωνσταντινουπόλεως 127 – ο Γιώργος Φρατζεσκάκης (φωτογραφία) – που κάνει καλή δουλειά στο θέατρο για παιδιά µε την «Κιβωτό» του – κι η Αννέτα Παπαθανασίου.

«Εliart» τ’ όνοµά της και φιλοδοξεί να φιλοξενήσει ενδιαφέρουσες θεατρικές δουλειές.

Παράλληλα ο Γιώργος Φρατζεσκάκης ετοιµάζει µε την «Κιβωτό» του, που φέτος θα στεγαστεί στο «Αλέκος Αλεξανδράκης» της Κυψέλης, το έργο του «Χρόνια πολλά, κύριε Αντερσεν», βασισµένο στα «Καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» αλλά και σε ήρωες άλλων παραµυθιών του Αντερσεν, και για τη νεοϊδρυθείσα Παιδική Σκηνή του Δήµου Κορυδαλλού το επίσης δικό του «Αστερόπαιδο». Ενώ ήδη απ’ την Παιδική Σκηνή του «Γκλόρια» παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του «Το χρυσό κλειδί» του Κώστα Τσιάνου.

Φοβερό χιούµορ. Ανέκαθεν το διέθετε η Μίρκα Παπακωνσταντίνου (φωτογραφία). Και το διατηρεί. Στη σκηνή και εκτός σκηνής. Και µάλιστα χιούµορ αυτοσαρκαστικό. Πέθανα απ’ το γέλιο διαβάζοντας στη συνέντευξή της στα «ΝΕΑ», στη δική µας Δάφνη Κοντοδήµα, πως στην αφίσα του θεάτρου «Αθηνά» για το έργο «Σουίτα στο Πλάζα» στο οποίο παίζει – και σκίζει – δεν αναγνωρίζει, λόγω φώτοσοπ, τον εαυτό της και τον συµπρωταγωνιστή της Αντώνη Καφετζόπουλο αλλά σα να βλέπει «την εγγονή της µε τον ανιψιό του».


Προ 50ετίας

Την προσεχή Τετάρτη στο «Νέο Θέατρο» θα εορτασθή ένα από τα µεγαλύτερα καλλιτεχνικά γεγονότα των τελευταίων ετών. Ο θίασος του Βασίλη Διαµαντόπουλου και της Μαρίας Αλκαίου θα εορτάση την 500στή παράστασι του έργου του Κασσόνα «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια».

5 Νοεµβρίου 1960.

Το θέατρον «Κώστα Μουσούρη» που παρουσιάζει την κωµωδία του Τέρενς Ράττιγκαν «Ο πρίγκιψ και η χορεύτρια» έρχεται επικεφαλής των αθηναϊκών θεάτρων πρόζας εις εισπρακτικήν κίνησιν. Κατά τας 13 εργασίµους ηµέρας που παίζεται το έργον επραγµατοποίησε 12.000

περίπου εισιτήρια.

10 Νοεµβρίου 1960.

Σήµερα, στις 4 µ.µ. θα γίνη στο «Βασιλικό» η ανάγνωσις της κωµωδίας του Γρηγ. Ξενοπούλου «Πειρασµός», της οποίας θα αρχίσουν κανονικές δοκιµές. Η διανοµή του έργου έχει ως εξής:

Μενέλαος Γεωργιάδης, ο Χριστόφορος Νέζερ, Κλειώ Γεωργιάδου, η Μιράντα, Αγγέλα Παπαστάµου, η Νέλλη Αγγελίδου (φωτογραφία), Νίκος Παπαστάµου, ο Νίκος Τζόγιας, Πολυξένη Δρογκά η Ελένη Νενεδάκη, Γιώργος Δρογκάς, ο Βασίλης Παπανίκας, Κρίτων Γεωργιάδης, ο Μιχ.

Μπούχλης, Καλλιόπη, η Αντιγόνη Βαλάκου, Κοσµάς, ο Θεόδωρος Σαρρής, Μήτσος, ο Πέτρος Λοχαΐτης, Θεοδώρα, η Αθανασία Μουστάκα.

9 Νοεµβρίου 1960