Ηµερολόγιο Μετώπου

Τρίτη 29 Οκτωβρίου 1940: «Κοπιώδες ταξείδιον µε φορτηγόν αµαξοστοιχίαν µε όλα τα παιδιά του Διστόµου το βράδυ φθάσαµε στη Λαµία και παρουσιασθήκαµε στο 42 Σύνταγµα Ευζώνων 36ον Σ/µα Πεζικού». Ετσι αρχίζει το ηµερολόγιο του Μιλτιάδη Ν. Νικολάου, ακριβώς εβδοµήντα χρόνια πριν, όταν βρέθηκε στο Αλβανικό Μέτωπο, από τις πρώτες ηµέρες του πολέµου και µέχρι την επιστροφή του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το µαρτυρικό Δίστοµο. Ο στρατιώτης καταγράφει καθηµερινά τις στιγµές του από την ιστορική περίοδο, αποτυπώνοντας το κλίµα του πολέµου, τις δυσκολίες, τις κακουχίες αλλά και τις µικρές ανθρώπινες ιστορίες. Ας δούµε µία: Κυριακή 5 Ιανουαρίου 1941:

«Ολη τη νύχτα έβρεχε, το πρωί είδα ένα µουλάρι το οποίον έχει τραυµατισθεί από βόµβα αεροπλάνου και έχει βγει η γλώσσα του έξω, διότι είναι πρησµένη. Το απόγευµα άκουσα από το απέναντι χωριό που βαρούσε η καµπάνα παραµονή των Φώτων και πεθύµησα τη ζωή του πολίτου. Το βράδυ έλαβα γράµµα από τη Νιτσούλα µου και µου έγραφε το ποίηµα της Ελλης και το διάβασα στην παρέα µου». Ο Μιλτιάδης Νικολάου είχε την τραγική µοίρα να σκοτωθεί από τους Γερµανούς στις 10 Ιουνίου 1944 στη Σφαγή του Διστόµου µαζί µε την οικογένειά του. Η µόνη που σώθηκε, η κόρη του Νίτσα, φύλαξε τις σηµειώσεις του πατέρα της και σήµερα (µε τη φροντίδα των Εκδόσεων Κασταλία) εκείνο το ηµερολόγιο έγινε ένα ωραίο βιβλίο. Μια παρακαταθήκη µνήµης. Που τόσο χρειαζόµαστε.