Προσκήνιο

Ενας κινηματογραφικός παραγωγός του Χόλιγουντ πιστεύει πως ανακάλυψε ΤΟ σενάριο- έρωτας, σεξ, συγκρούσεις, βία, διλήμματα…: Η ερωτική σχέση μιας ωραίας επιχειρηματία, που έχει χάσει τον φίλο της στους Δίδυμους Πύργους, με έναν Αραβα, μέλος της Αλ Κάιντα, ο οποίος μάλιστα επιχειρεί να τη στρατολογήσει, και το άγριο, «πολιτικά ορθό», τέλος της. Γλαφυρά το περιγράφει σε μία νεαρή ανερχόμενη σταρ την οποία προσπαθεί να πείσει να αναλάβει τον ρόλο χωρίς να την αφήσει να αρθρώσει λέξη.

Δεν θα την πείσει. Ο μονόλογοςουσιαστικά- του Μαρκ Ρέιβενχιλ «Προϊόν», λεπτά ειρωνικός αλλά δεν μου είπε πολλά πράγματα. Φοβάμαι πως η σκηνοθεσία της Νάνσυς Μπινιαδάκη δεν τον βοήθησε. Ούτε τον Δημήτρη Λιόλιο και την «ακροάτρια» Ηλιάνα Γαϊτάνη, δύο ικανούς ηθοποιούς που δεν ξεπερνούν όμως τον εαυτό τους («Βios»).

Εξαιρετικά παράτολμη η ιδέα του Γιάννη Καλαβριανού να δέσει τις ιστορίες τεσσάρων Παραλογών από την παράδοσή μας που θέμα τους έχουν φόνους και βασανιστήρια με τη βαθιά λυρική φωνή της ποίησης του Τάσου Λειβαδίτη στην παράσταση «Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες» («Βios»). Και όμως πέτυχε! Και το αποτέλεσμα, καλόγουστο, απόλυτα λιτό, με σκηνικά μέσα σχεδόν το τίποτα αλλά με ευφυή ευρήματα και με ιδέες που δεν προσπαθούν εναγώνια να πείσουν για το καινούργιο αλλά είναι καινούργιες, πάλλεται από θεατρικότητα.

Η Κίκα Γεωργίου, η Αννα Ελεφάντη, η Χριστίνα Μαξούρη, η Αναστασία Μποζοπούλου και η Βασιλική Σαραντοπούλου το υπερασπίζονται ψυχή τε και σώματι.