Η ζωντανή εμπειρία κάνει τη διαφορά

Οσοι είχαν παρακολουθήσει με τη μανία πιστού θαυμαστή την καριέρα του αξέχαστου Βig Luci (Λουτσιάνο Παβαρότι), πιθανότα θα θυμούνται ένα παιδάκι που τον συνόδευε σε κάποιες από τις εμφανίσεις του σε ρεσιτάλ. Το παιδάκι εκείνο, λοιπόν, μεγάλωσε. Και έγινε τενόρος σαν το ίνδαλμά του, τον Παβαρότι. Με όχι ακριβώς τόσο ογκώδη φωνή (ή παρουσία) αλλά με φανατικούς θαυμαστές στα λυρικά θέατρα της Ευρώπης κυρίως, όπου είχε σημειώσει μεγάλους θριάμβους – όταν ακόμη μπορούσε να κινηθεί και δεν είχε το πρόβλημα με το γόνατό του- και ο Παβαρότι.

Αυτό ακριβώς διακρίνει τον Βιτόριο Γκρίγκολο. Οτι αντίθετα με πολλούς «σταρ» τενόρους της εποχής μας- όχι πως κάποιες σοπράνο και μέτζο σοπράνο πάνε πίσω- επιμένει να έχει ως πρώτο μέλημά του τις ζωντανές εμφανίσεις στα λυρικά θέατρα, τους οπερατικούς ρόλους. Αντίθετα δε από τον Αντρέα Μποτσέλι, με τον οποίο τον συγκρίνουν, η φωνή του που έχει την ευελιξία να αντεπεξέρχεται και σε λυρικούς και σε δραματικούς ρόλους «καλύπτει» τις οπερατικές αίθουσες. Είπαμε, δεν είναι ογκώδης και «αστραφτερή» (ιδανική για επιδείξεις…), όπως του Παβαρότι, αλλά πάντως δεν χρειάζεται μικρόφωνο για να αποδίδει στην αίθουσα, όπως πολλοί άλλοι- και ο προαναφερθείς.

Το δεύτερο συν του Γκρίγκολο είναι πως δρα μεθοδικά- και σε επίπεδο δισκογραφικό. Συλλέγει οπερατικές εμπειρίες και ρόλους. Εξ ου και δεν τον ακούσαμε σε CD από το 2006 όταν είχε βγάλει το πρώτο του άλμπουμ με το όνομά του «Vittorio» για την Decca, με την πρώτη συλλογή ρόλων.

Τώρα, με τη Sony Μasterworks πια, επιστρέφει με ένα αφιέρωμα στους τρεις μεγάλους ιταλούς συνθέτες, Βέρντι, Ντονιτσέτι και Πουτσίνι με ένα άλμπουμ υπό τον τίτλο «Τhe Ιtalian Tenor» («Ο ιταλός τενόρος»). Τίτλο που κρύβει μάλλον και την πρόθεση να δείξει, λίγο έως πολύ, πως εδώ έχουμε να κάνουμε με το ορίτζιναλ ιταλικό και όχι με τα… πολυεθνικά τενορίστικα αντίγραφα.

Συνδυάζει δε στις επιλογές του – και τους ρόλους του- πασίγνωστες άριες, όπως το «Una furtiva lagrima» από το «Ελιξίριο του έρωτα» του Ντονιτσέτι ώς δύο άριες από τη σπάνια παρουσιαζόμενη όπερα του Βέρντι «Ο Κουρσάρος», στην οποία θριάμβευσε πρόσφατα στην Οπερα της Ζυρίχης και το ακόμη πιο σπάνιο «Εcco la casa…» από το πρώτο έργο του συνθέτη «Le Villi».

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο θέατρο της Πάρμας και όχι σε στούντιο