Κουζινικά βασανιστήρια

Τι έγινε εκείνη η μαγειρική που ήταν χρόνος και πλούτος συναισθημάτων;

Τότε που οι ζύμες πλάθονταν με τις γροθιές, που έπαιρναν τον χρόνο τους να «ξεκουραστούν» τα ζυμάρια πριν γίνουν πίτες και ψωμιά, που οι κουτάλες ανάδευαν αχνιστά ζουμιά στα τετζερέδια μέχρι να «πιουν» τους χυμούς τους οι ουσίες, αργά, να μη χαθούν γεύσεις και βιταμίνες. Παρακολουθήσαμε τον ξέφρενο αγώνα της Κωνσταντίνας που ήθελε να γίνει «master chef» και που κέρδισε τη συμμετοχή της με τη νοστιμιά του «μαμαδίστικου» κόκορα στον αρχικό διαγωνισμό και είδαμε τη μαγειρική να πνίγεται στο άγχος του χρονόμετρου. Να μετατρέπεται σε ένα παράδοξο βασανιστήριο με συσκευές μίξερ που διαλύονταν, με μαχαίρια που έπρεπε να τα δουλεύουν χέρια- μηχανές κι όχι ανθρώπινα για να προλάβουν, με ζουμιά που έπρεπε με μαγικές τεχνικές να «δέσουν» στη στιγμή και πάνω απ΄ όλα, να παραμεριστεί κάθε συναίσθημα για να απομείνει «αποστειρωμένη» στον κουζινικό πάγκο η τεχνική. Εχασε τη μάχη με τον χρόνο η διαγωνιζόμενη μαγείρισσα.

Τη νίκησε το συναίσθημα.

Αυτό που άλλοτε ήταν απαραίτητο για να ΄χει αληθινή γεύση το φαγητό.