Τα καινούργια ρούχα του βασιλιά

Ηταν ένα ροκ συγκρότηµα όνειρο. Αλλά – το οµολο γώ – και εγώ θα έµπαινα στον πειρασµό. Αν µπορείς να γίνεις η µεγαλύτερη ροκ µπάντα του πλανήτη, γιατί να µην το κάνεις; Επειδή µπορεί να µην το θέλεις. Επειδή χρειάζεται να αλλάξεις λίγο. Οχι πολύ.

Και ξέρεις ότι µπορείς.

Το θέµα από την αρχή ήταν καλό. Τα παιδιά του πάστορα Λίον Φόλογουϊλ, αδέλφια και ξαδέλφια έπαιζαν ένα βρώµικο ροκ του Νότου, σα να είχαν αποστολή να σώσουν το καλό ροκ από τα νυσταλέα έπη που υπερ-ρόκερ σαν τους Coldplay επέβαλαν στα αυτιά ανθρώπων που δεν άκουγαν µουσική. Και οι Κings Οf Leon, µε πείσµα α λα Ελβις – «Δεν τραγουδάω σαν κανέναν», αφού από εκείνα τα µέρη από το Τενεσί έρχονται κι αυτοί – είχαν ακριβώς ό,τι χρειαζόταν. Τις κα λές προθέσεις και µαζί µε αυτές όλες τις δυνατότητες να τις πραγµατοποιήσουν. Το ευρύ κοινό όµως δεν τα άκουσε αυτά.

Η πορεία τους µετά, ήταν διαφορετική γιατί περισσότερο από τη διαφορετικότητά τους, πουλούσε η ροκ εικόνα – η πρόφαση να παίζουν δυνατά, µε ηχώ από big rock, ενώ άφηναν πίσω όλο και πιο πολύ τις νότιες ρίζες τους. Στο προηγούµενο άλµπουµ, «Οnly by the night», έκλεψαν την παράσταση. Οι αδελφοί Φό λογουϊλ έγιναν τα νέα πρόσωπα του ροκ (γιατί µπορούσαν), γέ µισαν αρένες, κέρδισαν τα κορίτσια και έλαµψαν µε τα φωτο γενή χαµόγελά τους σε εξώφυλλα λάιφ στάιλ. Είχαν φορέσει τα ρούχα του βασιλιά.

Πώς αλλιώς λοιπόν; Το «Come around sundown» – το ολοκαίνουργιό τους – παραµένει ευθυγραµµισµένο µε τον ήχο στο ροκ αποτύπωµα των τελευταίων χρόνων. Είναι σηµεία, όπως η «σηµαία» τους, το σινγκλ «Radioactive», που µεταµφιέζονται σε U2.

Τραγούδια µέσα σαν το «Μary», το «Ιmmortals», το «Down South», το «Βeach side», το «Ρickup Τruck» κρύβουν κάτω από το ισοπεδωτικό ηχόστρωµα, ωραίες συνθέσεις και έξυπνα πράγµατα.

Προτιµώ όµως τους Κings Οf Leon γι’ αυτό που ήταν, όταν άφηναν τα αληθινά ωραία τραγούδια τους µπροστά, αντί να τα ανταλλάζουν µε τις αρένες που τους αποθεώνουν. Για όλους εκείνους τους Μy Μorning Jacket, Βlack Μountain και άλλους εκεί έξω που παί ζουν ροκ χωρίς να περνάνε από διασταύρωση µε U2 για να τους λατρέψουν τα πλήθη, κρατάω τις σοβαρές αντιρρήσεις µου µε το «Come around sundown». Και πιστέψτε µε, πονάω που το λέω. Γιατί οι Κings οf Leon δεν έχουν ανάγκη από τίτλους ούτε βασιλικές τιµές.

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com

Ροκ έργα

§ Το Μαύρο Βουνό:

«Let Spirit Ride» από το «Wilderness Ηeart» των Βlack Μountain.

Θυελλώδες. § Κάτω από το ηφαίστειο:

«Vesuvius» από το «Τhe Αge of Αdz» του Sufjan Stevens.

Εκρηκτικό.

§ Ο Ελαφοκυνηγός:

«Revival» από το «Ηalcyon Digest» των Deerhunter. Περιπέτεια. § Μοναχικός Καβαλάρης: «Salute your solution» από το «Consolers of the Lonely» των Raconteurs. Τρικυµία.

§ Ακόµη λίγος καπνός. «Smokin from Shootin» από το «Εvil Urges» των Μy Μorning Jacket. Μπαρούτι.


Χτύπα ξύλο

Ξύλινη στέγη, ξύλο να πατάς και ξύλα για να καούν στο τζά κι. Αν µπορείς να πιά σεις την αίσθηση και τη µυρωδιά, θα φτά σεις στον ήχο και στα τραγούδια των Τimber Τimbre που σιγο καίνε µαζί µε τα κούτσουρα και κάνουν µια ωραία ατµόσφαιρα γύρω. Με το ίδιο όνο µα έρχεται και ο δίσκος «Ξυλοκατασκευή» – αφού φτιάχτηκε σε µια ξύλινη καµπίνα που ήταν µέσα στο στούντιο. Φολκ µπλουζ ποτισµένα από την υγρασία, πλασµένα µε καλά υλικά. Υπεύθυνος για αυτά, πρώτα από όλα ο Καναδός Τέιλορ Κερκ (φωνή, κιθάρα, µπάσο, ντραµς) µε βοηθούς–ξυ λοκόπους τον Σιµόν Τρουατιέ (µε lapsteel χορδές) και τη Μίκα Πόζεν (βιολί). Εχει κυ κλοφορήσει εδώ και λίγο καιρό, αλλά το ακούω ξανά και το χαίροµαι και ήθελα να µοιραστώ την απόλαυση ενός φίνου, µίνι µαλ µελωδικού και σε πνεύµα… Μπαντα λαµέντι δίσκου.


Πιάσε µάρµαρο

Κοίτα να δεις! Ο Τav Falco τραγουδά ει ακόµη – και τώρα έτσι όπως ακούω την κοµπανία του, Τav Falco & the Unapprochable Ρanther Βurns στο «Conjurations: Séance For Deranged Lovers» το δικαιούται µε έναν τρόπο. Γιατί να µην ήταν ο Τav Falco, ας πούµε, µόνιµος γκεστ σταρ στη βαµπιρική σειρά «Τrue Βlood»; Για να βρίσκει η cult αύρα του µέρος για να φου ντώσει. Με psychobilly στυλ, garage ροκ εγγυηµένο και φλογερό πάθος, όπως το εννοούν οι ροκενρολάδες στο Τενε σί µέσα από κοµµάτια µε µια κάποια γο ητεία σαν το «Sympathy for Μata Ηari», «Τango Fatale», «Lady From Shangai» και «Ρhantome Demoiselle». Οι παλιοί ξέρουν, οι νεώτεροι ίσως και να το εκτιµήσουν. Δεν είναι σίγουρο.