Φασµατοσκόπιο

Δεν µουπέφτει λόγος να διεισδύω στα χωράφια της κριτικής του βιβλίου, φτάνουν τα άλλα µου βάσανα. Κατά καιρούς όµως ένα βιβλίο µε εντυπωσιάζει χωρίς να διεκδικώ κριτήρια και λογοτεχνικά εύσηµα ανεξάρτητα από εθισµό στο διάβασµα, σχεδόν νεανική αρρώστια. Γράφω όµως όταν βρίσκοµαι µπροστά σε ιδιότυπα κείµενα που µε ερεθίζουν για πράγµατα συχνά τελείως διαφορετικά από τη λογοτεχνική γραφή, αυτό το αφήνω στους ειδικούς. Τώρα πρόκειται για ένα τελείως πρωτότυπο κείµενο που για µένα τουλάχιστον δεν υπάρχουν κριτήρια για να το κατατάξω ως είδος, πρόκειται για το βιβλίο του Λέανδρου Πολενάκη:

«Ιστορίες από το χαµένο βιβλίο. Ενα µυθιστόρηµα για το χρόνο». Ο συγγραφέας, ποιητής, κριτικός θεάτρου, δοκιµιογράφος, διδάκτορας θεατρολογίας, ειδικός στο αρχαίο δράµα αλλά και στην ισπανική λογοτεχνία µε ξαφνιάζει µε ένα µεικτό υπερρεαλιστικό κείµενο.

Αφήγηση, χιούµορ, σαρκασµός, δοκιµιακή γραφή, ιστορία της Ελλάδας, ισπανική ιστορία και λογοτεχνία, πρόσωπα και πράγµατα παλιά και σύγχρονα παρελαύνουν µε µία αφηγηµατική αφέλεια, και εµβρίθεια συνάµα ανάµεσα σε χαριτωµένα λογοπαίγνια.

Οντως αυτός ο πλούσιος και ποικίλος έρανος είναι ένα ιδιοφυές σχόλιο πάνω στη ροή του χρόνου στον Ωκεανό που µας περιβάλλει, στην ανισορροπία των ανέµων του και στα κέφια των συµπτώσεών του. Ο Πολενάκης έρχεται να προσθέσει ένα σπουδαίο δοµικό στοιχείο στην παράδοση του Σκαρίµπα και του Καχτίτση.