Το τέταρτο κουδούνι

Ακόµα θα πρέπει να πανηγυρίζουν στο «Επί Κολωνώ». Για το Νοµπέλ στον Μάριο Βάργκας Λιόσα.

Δεν ξέρω αν κάποιο ένστικτο οδήγησε την Ελένη Σκότη στον περουβιανό συγγραφέα (φωτογραφία) και στην «Chunga» του που ‘χει ανεβάσει εκεί – διότι, ναι, στην Αθήνα παίζεται θεατρικό έργο του φετινού νοµπελίστα και µάλιστα για πρώτη φορά στην Ελλάδα και µάλιστα για δεύτερη σεζόν, µε µεγάλη επιτυχία, και µάλιστα η φετινή πρεµιέρα κατά σύµπτωση δόθηκε µια µόλις µέρα πριν απ’ την ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδηµίας για το Νοµπέλ Λογοτεχνίας του 2010.

Αλλά ένα ενδιαφέρον έργο, µια καλή παράσταση και, κυρίως, µια σπουδαία ερµηνεία – σταθµός στην καριέρα της – απ’ την Καρυοφυλλιά Καραµπέτη στον επώνυµο ρόλο, ήτοι τα στοιχεία που ’φεραν όλον αυτόν τον κόσµο στο «Επί Κολωνώ», σίγουρα θα «υποστηριχτούν» απ’ το Νοµπέλ του ήδη αναγνωρισµένου εξαίρετου συγγραφέα.

Οπότε προβλέπω η προσέλευση να φουντώνει άρα… µακρότατη µακροηµέρευση. Του αξίζει και τους αξίζει.

Αν αρχίσετε – ή, ήδη, αρχίσατε – ν’ ακούτε δηµάρχους – προεκλογική περίοδος… – να διαλαλούν τον πολιτισµό που προσφέρουν στους δηµότες τους, µην το χάψετε. Αν βρείτε και καµιά ντοµάτα πρόχειρη και φτηνή, ρίχτε την. Την ψήφο σας µόνο θένε. Διότι στα περιβόητα καλοκαιρινά «δηµοτικά φεστιβάλ» εννιά στις δέκα φορές πλέον η παράσταση ή η συναυλία δεν αγοράζεται. Ούτε το θέατρο παραχωρείται. Ενοίκιο ζητούν απ’ τους περιφερόµενους το καλοκαίρι καλλιτέχνες – θιάσους κ.λπ. Ή ποσοστά. Κι απλώς τα τσεπώνουν.

Και τα περί πολιτισµού ας τ’ αφήσουνε κατά µέρος…

Ενας Δήµος Αθηναίων – όπου περί πολιτιστικού αχταρµά πρόκειται, βέβαια, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία… –, ένας Δήµος Βύρωνα – που ’ναι, απ’ ό,τι ακούω και καλοπληρωτής – και δυο τρεις ακόµα κούκοι δε φέρνουν, αλίµονο, την – δηµοτική πολιτιστική – άνοιξη…

Remake – ή µήπως sequel;

– του «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» – του Νο 1 ή του Νο 2; –, άκουσα πως ετοιµάζει ο σκηνοθέτης κ. Οµηρος Ευστρατιάδης – «Ο παρθενοκυνηγός», «Τροχονόµος Βαρβάρα, «Και ο πρώτος µατάκιας», «Αγόρια στην πορνεία», «Πιο θερµή κι από τον ήλιο», «Διαµάντια στο γυµνό σου σώµα», «Αχτύπητα καµάκια», «Ερωτισµός και πάθος» µεταξύ άλλων, στην πλούσια φιλµογραφία του.

Ο κ. Ευστρατιάδης κάνει ιστορικό come back στον κινηµατογράφο µεταπηδώντας απ’ την τηλεόραση όπου σκηνοθετεί τα «Παρατράγουδα» της κ. Πάνια. Η οποία θα παίζει (;), λέει, µεταξύ πολλών ανάλογων ονοµάτων, και στην ταινία. Οπως και «ταλέντα» της εκποµπής της – Κατέλης κ.λπ., κ.λπ. Αυτό είναι «Κινηµατογραφιστές στην οµίχλη»! Οχι οι άλλοι…

Ολος
ο κόσµος, µια σκηνή… Και όµως υπάρχει! Εγραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι» της περασµένης Πέµπτης για την Μαριαλένα Κωτσάκη που υπέγραφε τη µετάφραση της καλοκαιρινής «Στρίγγλας που έγινε αρνάκι» του Θοδωρή Αθερίδη αλλά και της περσινής «Ελένης» του. Δεν την γνώριζα, δεν την είχα ακούσει, κανείς απ’ όσους ρώτησα δεν την γνώριζαν και υποψιάστηκα πως είναι ψευδώνυµο – χωρίς όµως να το ψάξω περισσότερο. Και το υπονόησα. Και µου ‘ρχεται απ’ την – υπαρκτή – Μαριαλένα Κωτσάκη ένα e-mail και µε ρουµπώνει: η φωτογραφία της (που βλέπετε πλάι) κι απ’ το youtube ένα κλιπάκι µε τον Καζαντζίδη άδοντα – τι άλλο; – το… «Υπάρχω» του (των Νικολόπουλου – Πυθαγόρα, δηλαδή). Τέλειο!

Πτυχιούχος Επιστηµών, λάτρις του θεάτρου, που συνεργαζόταν µε το θεατρικό περιοδικό «Φουαγιέ» και συνεργάζεται µε το διαδικτυακό θεατρικό περιοδικό «Επί Σκηνής», η Μαριαλένα Κωτσάκη, για το ήθος και τη δύναµη της οποίας άκουσα στο µεταξύ τα καλύτερα λόγια, σίγουρα διαθέτει χιούµορ σπάνιο.

Η σκηνή σε µεσηµεριανάδικο. Μια απ’ τις µε ΙQ – έτσι λέµε πια στα ελληνικά τον Δείκτη Νοηµοσύνης – ραδικιού αλλά θρασύτατες ξανθές που το παρουσιάζουν θέτει «κουίζ» πριν προβληθεί το σχετικό βίντεο: «Είναι Βρετανός. Αλλά, αν και Βρετανός, δεν είναι ξενέρωτος. Είναι σέξιιιι, εεεµ, είναι πολύ ωραίος τύπος, είναι τύπος, εεεεµµ, τύπος χλεµπονιάρης» – έως και οι άλλοι, αναλόγου ΙQ αλλά επίσης θρασύτατοι, «συµπαρουσιαστές» την κοιτάζουν µε απορία – «είναι τύπος βρωµιάρης, είναιαιαι αλήτης… Να πέσει, τώρα, το βίντεο».

Ε, λοιπόν, το πνεύµα της – κινηµατογραφικής – Δέσποινας Στυλιανοπούλου ζει, αυτό µας οδηγεί… Κι ο αθάνατος τύπος που δηµιούργησε η Αννα Παναγιωτοπούλου στην επιθεώρηση. Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Αχ, αυτά τα παιδιά τα ατίθασα του θεάτρου µας… Και τι δεν επινοούν! (Κι εδώ που τα λέµε άριστα πράττουν, έτσι διοχετεύουν τη ζωντάνια τους στους δύσκολους αυτούς καιρούς κι έτσι κρατούν εµάς – όσους, εν πάση περιπτώσει, ενδιαφερόµαστε… – σε διαρκή εγρήγορση).

Αλλά, καλά: δεν έχω αντίρρηση να µε καλούν να δω παράσταση, σε σκηνοθεσία Δηµήτρη Φοινίτση (φωτογραφία) που ’χει δώσει µερικά πολύ καλά δείγµατα, µε τον τίτλο «Dominatrix» – για την οποία κάτι διαβάζω περί «νοσηρής φαντασίας δίχως φραγµούς και όρια» και περί «ζωώδους σαρκικής επιθυµίας». Για να τη δω, όµως, να πρέπει να πάω, µεγάλος άνθρωπος, σε γκαρσονιέρα – «ερωτική φωλιά» της οποίας µάλιστα η διεύθυνση κρατείται µυστική και αποκαλύπτεται από τηλέφωνο – που, πάλι καλά, δεν αρχίζει από…

090 –, λίγη ώρα πριν απ’ την έναρξη της παράστασης; Δε θα παρεξηγηθώ; Κάποτε έλεγαν µε συνωµοτικό ύφος «τον είδαν να τρυπώνει σε γκαρσονιέρα» και επρόκειτο για όνειδος… Εντάξει, εδώ πρόκειται για «Χώρο Δηµιουργίας Garconiera». Αλλά ποιος µε διαβεβαιώνει για το τι θα συµβεί εκεί µέσα; Ε; Τέλος πάντων, θα σφίξω τα δόντια – και τη ζώνη µου _ και θα πάω. Και γαία πυρί µειχθήτω. Μια ψυχή που ’ναι να βγει ας βγει. Για την τέχνη…

Προς το παρόν, το συγγραφικό ρεκόρ της σεζόν: το δίδυµο Θανάσης Παπαθανασίου – Μιχάλης Ρέππας (φωτογραφία). Αύριο που κάνει πρεµιέρα στο «Πειραιώς 131» το «Ράους» τους, η καινούργια τους κωµωδία, θα παίζονται στις αθηναϊκές σκηνές ταυτόχρονα τέσσερα έργα τους! Τα άλλα τρία, στο «Λαµπέτη» το «Συµπέθεροι απ’ τα Τίρανα» για τρίτη χρονιά και για δεύτερη στο «Παλλάς» η «Μαρινέλλα. Το µιούζικαλ», στο «Εµπορικόν» η «Αττική οδός».
προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «ΝΕΩΝ» γράφει τα εξής: Μύλος: Ο Ρόυ Βίκερς έγραψε την νουβέλλα «Διπλή εικόνα», οι άγγλοι Μακ Ντούγκαλ και Τεντ Άλλαν την µετέβαλαν σε οµιχλώδες λονδρέζικο αστυνοµικό δράµα, ο γάλλος Γκαµπριέλ Αρού σε… εξωφρενική παριζιάνικη κωµωδία, η Δέσπω Διαµαντίδου στο ραδιοφωνικό «Εγώ κι ο Άλλος», οι Αντωνίου και Δανιήλ στον ρωµιοποιηµένο κάπως «Δειλό και τολµηρό» και ο Δηµήτρης Χορν τον ανέβασε χθες στο «Κεντρικό». Το έργο, προς ευρυτέραν εµπορικήν εκµετάλλευσιν, φαρσοποιεί το αστυνοµικό δράµα. Φτιαχτό και αυθαίρετο, στηρίζεται σ’ ένα διαφανές εύρηµα. Λιµνάζει στην πρώτη πράξι, για ν’ αποκτήσει κάποιο ενδιαφέρον στην δεύτερη µε την τιράντα του Χορν. Τίποτε το ιδιαίτερο ως παράστασις. Ο Χορν συναρπάζει, βεβαίως, µε την δεξιοτεχνία του. Πολύ καλός ο Κ. Ρηγόπουλος. Και η µόνιµη πλέον επωδός: Ως πότε ο Δηµήτρης Χορν θα σπαταλά το ταλέντο του σε έργα που απευθύνονται στον ωραιόκοσµο που διασκεδάζει στην Αθηναία; *15 Οκτωβρίου 1960. Η επιτροπή Αδείας Ασκήσεως Επαγγέλµατος του Ηθοποιού απέρριψε την προσφυγή του Αλέξη Μινωτή κατά του Εθνικού Θεάτρου. […] Ως γνωστόν, ο Μινωτής (φωτογραφία)

προσέφυγε στην Επιτροπή Αδείας διότι στις διαφηµιστικές πινακίδες του «Εµπόρου της Βενετίας», έξω από το «Βασιλικό», το όνοµά του ανεφέρετο µετά το όνοµα της Βάσως Μανωλίδου. 16 Οκτωβρίου 1960.