[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πόσο ακόµα αντέχει η Αθήνα;

Ο πιτσιρίκος περπατάει πίσω από τη µαµά του στην Πανεπιστηµίου. Εχει κουραστεί, γκρινιάζει. Εκείνη σταµατά, του δίνει µια σοκοφρέτα. Τον βοηθά να την ξετυλίξει, τον αφήνει να πετάξει το χαρτί στο πεζοδρόµιο. Δεν το µαζεύει. Δεν το κοιτάζει καν. Ασχολείται αποκλειστικά µε το αν θα τον ηρεµήσει για να συνεχίσουν το περπάτηµα.

Βρίσκονται δίπλα στο Οφθαλµιατρείο, το µαρµάρινο κεφαλόσκαλο έχει σπάσει στις βίαιες διαδηλώσεις. Εκεί προσγειώνεται το περιτύλιγµα, απαγκιάζει µε άλλα σκουπίδια. Το καλαθάκι απορριµµάτων περιµένει παραπέρα, αλλά είναι απίστευτα σιχαµερό, βρώµικο. Πώς να το δείξει κανείς στο παιδί του; Ισως γι’ αυτό πετούν οι Αθηναίοι στον δρόµο τα σκουπίδια τους, αηδιάζουν µε τα καλάθια.

Ο άλλος λόγος θα είναι πως πιστεύουν ότι η πόλη αντέχει ακόµα. Δεν έχουν καταλάβει ότι έφτασε στα όριά της. Νοµίζουν ότι έχει περιθώρια να τη γεµίζουν σκουπίδια όπως και να σπάνε τα µάρµαρα στα ιστορικά της κτίρια. Είναι δυο πολύ διαφορετικές κινήσεις, η µία καθαρή επίθεση, η άλλη απλή αδιαφορία, αλλά στο βάθος έχουν την ίδια πεποίθηση: απευθύνονται σε κάτι που το θεωρούν ισχυρό, ικανό να αντέξει και το σκουπιδάκι και την καταστροφή, κάτι δυνατό κι ανθεκτικό που θα αφοµοιώσει το µικρό πταίσµα και το µεγάλο πληµµέληµα, περιµένοντας υποµονετικά να ωριµάσουν. Δεν αισθάνονται ότι η πόλη, ο δηµόσιος χώρος είναι κάτι εύθραυστο.

Καθόλου δεν τους περνά από το µυαλό ότι η µοίρα του περνά από το δικό τους χέρι. Μπορεί να καταφέρνουν να µη βλέπουν γύρω τους, να µην αντιλαµβάνονται την αργή παρακµή και εξάντληση των µαρµάρων µαζί µε το νόηµα που επένδυαν.

Ισως έχουν δίκιο. Ισως αντέχουν ακόµα, αν όχι αυτά, εµείς. Ισως έχει ακόµα περιθώρια η απάθεια, η αδιαφορία µας. Θα δείξει.