«Ελυσε τον κάβο και το ταξίδι τους άρχισε…»

 Είναι η ακριβότερη ελληνική τηλεοπτική σειρά: κόστισε 4,3 εκατ. ευρώ. «Το νησί», που αρχίζει απόψε στο Μega, προβάλλεται για πρώτη φορά και µε – προαιρετικούς – υπότιτλους
Το µπεστ σέλερ «Το νησί» της Βικτόρια Χίσλοπ, στο οποίο βασίστηκε το σίριαλ του Μega, έγινε διεθνές µπεστ σέλερ το 2005 µε 2.000.000 πωλήσεις – εκ των οποίων οι 300.000 στην Ελλάδα από το 2007 έως σήµερα – και σε 23 ακόµη χώρες. Το βιβλίο, όπως η ίδια έχει αποκαλύψει, της ζητήθηκε από παραγωγό του Χόλιγουντ, πρόταση την οποία απέρριψε για δύο λόγους: πρώτον, επειδή δεν πείστηκε ότι θα αντιµετωπίσουν το ζήτηµα της λέπρας και της Σπιναλόγκας µε ευαισθησία και, δεύτερον, επειδή η ίδια επιθυµούσε να έχει λόγο στο σενάριο και στα γυρίσµατα, κάτι που δεν εγκρίθηκε.

Στην ελληνική τηλεοπτική σειρά «Το Νησί», η Ξανθή Κόντου και η Μαρία Κοντοδήµα που υπογράφουν την ενδυµατολογία έκαναν οκτώ µήνες έρευνα για τα 2.000

κοστούµια. Ενώ τα σκηνικά στήθηκαν από την αρχή από τον Αντώνη Χαλκιά ώστε να αναπαριστούν πιστά την περίοδο 1939-1957, στην αποικία των λεπρών στη Σπιναλόγκα, το νησάκι στον κόλπο της Ελούντας, στην Κρήτη. Για την ιστορία: στη Σπιναλόγκα από το 1903 οδηγούνταν οι λεπροί της Κρήτης, που πρώτα βρίσκονταν αποµονωµένοι έξω από το Ηράκλειο. Σιγά σιγά µεταφέρονταν και λεπροί απ’ όλη την Ελλάδα. Το νησί εγκαταλείφθηκε οριστικά το 1957 όταν ανακαλύφθηκε η θεραπεία της νόσου του Χάνσεν.

Στο βιβλίο, όπως και στη σειρά, η ιστορία αρχίζει µε τη νεαρή Αλέξις (Ευγενία Δηµητροπούλου) να ταξιδεύει από το Λονδίνο για την Κρήτη, αναζητώντας τις ρίζες της, που µε πείσµα αρνείται να της αποκαλύψει η ελληνίδα µητέρα της Σοφία (η Φιλαρέτη Κοµνηνού, η οποία για τις ανάγκες του ρόλου ταξίδεψε στο Κεντ της Αγγλίας). Με οδηγό µια παλιά φωτογραφία στο τουριστικό χωριό Πλάκα, απέναντι από τη Σπιναλόγκα, και αρχίζει να ξετυλίξει το κουβάρι της οικογενειακής της ιστορίας.

Εκπληκτη µαθαίνει ότι η οικογένειά της συνδέεται µε την αποικία των λεπρών. Η ηλικιωµένη Φωτεινή αναλαµβάνει να την οδηγήσει στο παρελθόν της. Οπως σηµειώνει στο βιβλίο της η Βικτόρια Χίσλοπ, η Αλέξις είπε στη µητέρα της: «Οταν κάθησα και άκουσα τη Φωτεινή να περιγράφει την οικογένειά σου και το τι πέρασε, αυτό που µου έκανε εντύπωση ήταν το πόσο δυνατά αγαπούσε ο ένας τον άλλον. Και η αγάπη αυτή κράτησε στην αρρώστια και στην υγεία, στα πολλά και στα λίγα, µέχρι που τους χώρισε ο θάνατος…».

Μεταφερόµαστε στο 1939. Η Ελένη (Κατερίνα Λέχου), ο Γιώργης (Στέλιος Μάινας)

και οι δυο τους κόρες ζουν στο φτωχικό ψαροχώρι της Πλάκας. Ο Γιώργης µεταφέρει τους καταδικασµένους λεπρούς απέναντι. Οπως περιγράφει η Βικτόρια Χίσλοπ: «Η µικρή βάρκα φορτωµένη άτακτα µε µπόγους που ήταν δεµένοι µε σχοινί χόρευε στο νερό. Ο άντρας σκυφτός, ανέβηκε πάνω αργά και άπλωσε το χέρι του για να βοηθήσει την κόρη του. Ελυσε τον κάβο και το ταξίδι τους άρχισε.

Δεν ήταν η αρχή µιας σύντοµης διαδροµής για την παράδοση προµηθειών. Ηταν η αρχή ενός ταξιδιού χωρίς επιστροφή.

Μιας ζωής στην αποικία των λεπρών»…

Και µια καινοτοµία: Το Μega προσφέρει για πρώτη φορά τη δυνατότητα σε ανθρώπους µε προβλήµατα ακοής να παρακολουθούν το σίριαλ υποτιτλισµένο µέσω της υπηρεσίας Τeletext (µε το πάτηµα του αντίστοιχου πλήκτρου στο τηλεκοντρόλ και µε την ειαγωγή του αριθµού της σελίδας 888 ή µε το πάτηµα του κόκκινου πλήκτρου FastΤext στη σελίδα 100 του Τeletext).

Στο πρώτο επεισόδιο κάνει ένα πέρασµα ο σύζυγος της συγγραφέως Βικτόρια Χίσλοπ, Ιαν (στον ρόλο του Μάρκους) και αργότερα και η ίδια η συγγραφέας στον ρόλο µιας λεπρής

Συναγωνίζεται τις παραγωγές του ΒΒC
Της Victoria Ηislop

Παρότι παρακολούθησα την παραγωγή του νέου σίριαλ «Το νησί» από πολύ κοντά τα τελευταία δύο χρόνια, νοµίζω ότι συγκινήθηκα και εντυπωσιάστηκα όσο και το υπόλοιπο ακροατήριο, στην «πρεµιέρα» του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Για µία ώρα, ξέχασα τελείως ότι παρακολουθούσαµε ένα τηλεοπτικό πρόγραµµα. Ηταν σαν ταινία και µάλιστα πολύ υψηλής ποιότητας. Οι περισσότεροι µυθιστοριογράφοι που γνωρίζω στέκονται µε πολύ κριτικό βλέµµα απέναντι στη διασκευή βιβλίων τους και συχνά µετανιώνουν, πικραµένοι, που παραχώρησαν τα δικαιώµατα. Γνωρίζω µέχρι και συγγραφείς που αγόρασαν τα δικαιώµατα ξανά ώστε να αποφύγουν επανάληψη αυτής της εµπειρίας. Αποφάσισα να διδαχθώ από την εµπειρία τους και πριν υπογράψω µε το Μega είπα ότι θα ήθελα να παρακολουθήσω την παραγωγή. Ηµουν αποφασισµένη να µην ξοδέψω το υπόλοιπο της ζωής µου παραπονούµενη ότι κεντρικοί χαρακτήρες µου παρερµηνεύθηκαν και έγινε κακή διανοµή. Προς τι αυτό το ρίσκο; Ετσι, παρακολούθησα δεκάδες εξαιρετικά ταλαντούχους ηθοποιούς να ερµηνεύουν µία – δύο σκηνές. Πολύ συχνά έφτανα να ανατριχιάζω καθώς συνειδητοποιούσα πόσο τέλεια κάποιος θα µπορούσε να ενσαρκώσει τον ρόλο. Ηταν µαγικό.

Ο κόσµος εκτός Βρετανίας συνηθίζει να φέρει το ΒΒC ως παράδειγµα υψηλής ποιότητας. Νοµίζω ότι η Ελλάδα το συναγωνίστηκε από κάθε άποψη: σκηνοθεσία, ερµηνείες, φωτογραφία, σκηνογραφία, ήχος, µακιγιάζ, κοστούµια, µουσική (ελπίζω να µην παρέλειψα κάτι). Ακόµη και αν ο προϋπολογισµός έφτανε εκείνον των δραµατικών σειρών του ΒΒC, το αποτέλεσµα δεν θα ήταν καλύτερο. Ελπίζω η Ελλάδα να αισθανθεί υπερήφανη γι’ αυτή την παραγωγή.