Οι καφετζούδες της Τζούλιας

Το πρώτο colpo grosso της χειµερινής κινηµατογραφικής χρονιάς ακούει στο σύνθηµα «Εat Ρray Love». Και επί της ιδεολογικής και ουχί κινηµατογραφικής ουσίας, µοιάζει µε υπόγειο της «Καφετζούς» του Αλέκου Σακελλάριου και του 1956 µε την αείµνηστη και «πεντάµορφη» Georgia Vassiliadou. Διότι η µεν πανάσχηµη Γεωργία Βασιλειάδου έκανε πλάκα, η δε κούκλα Τζούλια Ρόµπερτς πήρε γκουρού και καφετζούδες στα σοβαρά!
Ολα άρχισαν πριν από τέσσερα χρόνια όταν µια διάσηµη (σήµερα) σαραντάρα αµερικανίδα δοκιµιογράφος και συγγραφέας µε το όνοµα Ελίζαµπεθ Μ. Γκίλµπερτ κατάφερε να τυπώσει την αυτοβιογραφική περιπλάνησή της σε Ιταλία, Ινδία και Μπαλί και να θριαµβεύσει, µετατρέποντας ταξιδιωτικές εντυπώσεις και ονόµατα ινδών γκουρού παρέα µε συνταγές σπαγγέτι και ρύζι µε κάρι, σε µπεστ σέλερ και σε χρυσάφι. Οπως και λατινιστί. Ο Τempora, Ο Μores. Ω καιροί, ω ήθη. Τηρουµένων των αναλογιών, περίπου σαν η Σµαράγδα Καρύδη αγκαλιά µε διάσηµους σεφ και περιπλανώµενη από καφετζού σε καφετζού και από βραζιλιάνο γκουρού σε αφρικανό µάγο, να κάνει ταινία που να σκίσει στα παγκόσµια ταµεία. Α ρε Σµαράγδα. Αν έχεις χολιγουντιανόπαραγωγό διά βαινε και τον Λαζάρου σεφ περπάτει!

Τo Εat (φάε) πάει για τις τρατορίες στη Ρώµη. Το Ρray (προσευχήσου) για τους ινδούς φακίρηδες. Και το Love (αγάπη) φοριέται παντού. Οπως έλεγε ειρωνικά ο Μπεν Στίλερ στην ξεκαρδιστική κωµωδία «Τhe Ηeartbreak kid» («Εφτά µέρες φαγούρα»), «ναι όλο Love, Love, Love». Βρε δεν πας µέχρι τη γωνία να δεις αν έρχοµαι! Γιατί οι περίπου δυόµισι ώρες αυτής της ατελείωτης γυαλιστερής φλυαρίας θα χωρούσαν ως πνευµατώδης, σπινθηροβόλα πλάκα σε είκοσι _ το πολύ _ λεπτά κωµωδίας του Γούντι Αλεν. Και γιατί όλα αυτά που τόσο σοβαρά, τόσο δραµατικά και τόσο µανιοκαταθλιπτικά τα κουβαλάει πάνω της αυτή η τρανταφευγασαράντα πεντανόστιµη µεγαλοκοπέλα, για τον Γούντι Αλεν, τους αδελφούς Κόεν αλλά και τους αδελφούς Φαρέλι δεν είναι τίποτα περισσότερα παρά αφορµές να σαρκάσουν το µουρλοκοµείο της σηµερινής, ιδιαιτέρως της θηλυκής, δυτικής καλοπέρασης και αφασίας! Η Λιζ λοιπόν (η Τζούλια φυσικά) τα έχει όλα. Λεφτά, καριέρα και σύζυγο πιστό (Μπίλι Κράνταπ).

Παρεµπιπτόντως, ο Μπίλι µε εκείνη την κόµµωση όπως η πεθαµένη γραία µαµά του Αντονι Πέρκινς στο «Ψυχώ» του Χίτσκοκ και µε ύψος 1,74 µ. δίπλα στην Τζούλια µε το 1,75 µ. plus σαρκώδη χείλη και plus τακούνια µοιάζει µε κοντοπίθαρος λαθροµετανάστης ντυµένος µε κοστούµι Αrmani. Τέλος πάντων. Η Λιζ λοιπόν, αν και τα έχει όλα, τίποτα δεν την καλύπτει και τίποτα δεν την ενδιαφέρει. Γιατί «είµαστε δυστυχισµένοι και παριστάνουµε τους ευτυχισµένους». Ατάκα ό,τι πρέπει. Γιατί, λέει, «µέχρι σήµερα κανένα κοµµάτι της ζωής µου δεν είµαι εγώ». Και ποιος σου έφταιξε, κυρά µου; Ο Μπίλι; Βρε άντε από εδώ. Στο µεταξύ, τσουπ νάσου και ο πρώτος γκουρού από το Μπαλί. «Να κοιτάς µέσα από την καρδιά σου» της λέει. Σας είπα. Η κοινοτοπία πάει σύννεφο σε αυτή την ιστορία. Και συνεχίζει µε προφητεία. «Θα κάνεις δύο γάµους. Ενα µικρό και ένα µεγάλο. Και σε έξι µήνες θα χάσεις όλα τα λεφτά σου». Ποιος είσαι; Η Δοµή είσαι;

Ετσι, η Λιζ την κοπανάει από το κρεβάτι του περίλυπου Μπίλι Κράνταπ. Εγκαταλείπει την πολυτέλεια της Αµερικής, καταφθάνει και εγκαθίσταται στη Ρώµη και ορµάει σε µακαρονάδες, προσούτο και στην αγκαλιά του µικρότερού της Τζέιµς Φράνκο. Δηλαδή, όλα όσα φαντασιώνονται οι µεγαλοκοπέλες της υφηλίου συµβαίνουν στη Ρωµαϊκή Ανοιξη της Λιζ. «Εσείς οι Αµερικάνες στην Ιταλία το µόνο που χρειάζεστε είναι πάστα και λουκάνικο». Λέει _ ορθώς _ κάποιος Ιταλός. Πάστα το σπαγγέτι. Λουκάνικο ο Φράνκο. Οχι δεν το δείχνει, αλλά ο σκηνοθέτης Ράιαν Μέρφι καθώς και το χαµόγελο της Τζούλιας το υπονοούν. Τέλος πάντων. Εκεί λοιπόν ανακαλύπτει τη φιλοσοφία τη µεσογειακή.

Η γλύκα τού να µην κάνεις τίποτα. «Γιατί», συνεχίζει ο Ιταλός, «εσείς οι Αµερικανοί µε τη διασκέδαση, εµείς οι Ιταλοί µε την απόλαυση». Πάλι ορθώς. Οµως και πάλι δεν επουλώνονται οι εσωτερικές πληγές της. Το ανικανοποίητο εγώ της ο βρόχος στην υποµονή του θεατή. Τουλάχιστον του αρσενικού θεατή. Γιατί το µέλλον µε τον Φράνκο ποιο; Ενας µικρότερος από εµένα και µάλιστα ηθοποιός. Καλός στο κρεβάτι αλλά µέχρι εκεί. Στο µέλλον θα τον τσακώσω µε κάποια µικρή. Ετσι, αφού έχουν περάσει σαράντα πολύτιµα λεπτά της ώρας και ύστερα από κάµποσους µήνες µε άφθονες µακαρονάδες και άφθονα λουκάνικα Τζέιµς Φράνκο, εγκαταλείπει τη Ρώµη και προσγειώνεται Νέο Δελχί!

Ετσι για προθέρµανση και αυτοµαστίγωση αρχίζει να σφουγγαρίζει τα πατώµατα των γκουρού. Ετσι αφωνία, διαλογισµός και προσευχή. Ετσι µε κελεµπίες Ινδίας. Και έτσι πέφτει στον τρίτο αρσενικό της περιπλάνησής της (Ρίτσαρντ Τζένκινς). Οπαδός του γκουρού και αυτός, αλλά χωρίς λουκάνικο. Διότι µεγάλος. Και διότι ερείπιο σωστό. Γιατί, λέει, στο Τέξας, το χωριό του, είχε πάρει την κατηφόρα από το πολύ αλκοόλ. Σε τέτοιο σηµείο ώστε ένα βράδυ παραλίγο µε το αυτοκίνητό του να πάρει σβάρνα το παιδί του. Από προσευχή σε προσευχή, από σφουγγαρίστρα σε σφουγγαρίστρα και από γκουρού σε γκουρού, καταλήγει στο απόλυτο κενό. Τίποτα και εδώ, Είπαµε, ανικανοποίητη γκρινιάρα µε ένα εγώ king size σαν χάµπουργκερ αµερικανικό. Ολος ο κόσµος, το Σύµπαν ολόκληρο µόνο ο εαυτός της. Τέτοιο πράγµα δεν ξανάγινε. Τι να κάνει, φεύγει από την Ινδία και καταφθάνει στο Μπαλί. Οπου πέφτει πάλι στον ίδιο προφήτη που είχε προβλέψει τους δύο γάµους και την οικονοµική της χρεοκοπία. Τι να γίνει, παιδιά. Οι τριτοκοσµικές καφετζούδες βγάζουν µερικά φράγκα από τις βαρεµένες ψυχές της δυτικής καλοπέρασης. Μωρέ καλά µας κάνουν. Αντε και στα χειρότερα. Α ξέχασα. Εκεί στο Μπαλί πέφτει πάνω στον Χαβιέ Μπαρδέµ και καταβροχθίζει κάτι λουκάνικα µέχρι εκεί πάνω!

Δύο πράγµατα µαζί. Το πρώτο, η Τζούλια Ρόµπερτς του 1969. Σαράντα και ένα δηλαδή. Με εξαιρετική καριέρα σε ροµαντικές κοµεντί. Με το «Ρretty woman» που το 1990 της ανέβασε το κασέ στο ρετιρέ. Με ένα Οσκαρ για το «Εριν Μπρόκοβιτς» του 2001. Αλλά µε καµία µεγάλη, σπουδαία ταινία που θα αφήσει τα ίχνη της στην Ιστορία. Μoney να φάνε και οι κότες. Διασηµότητα µέχρι τον ουρανό. Αλλά διαδροµή, έτσι κι έτσι και ενίοτε γιουβέτσι. Το δεύτερο, το colpo grosso αυτής της ιστορίας. Με θηριώδες target group από τα στίφη των θηλυκών. Που ξεροσταλιάζουν σε ψυχαναλυτές, καφετζούδες και γκουρού. Πλάνη, αγαπηµένες µου. Το εσωτερικό κενό προέρχεται από το εξωτερικό κενό. Αλλά και διότι αδικείτε τον εαυτό σας. Η ευτυχία ή, τέλος πάντων, η προσπάθεια για ολοκλήρωση και αυτοεπιβεβαίωση βρίσκεται σε κάθε πολύτιµο λεπτό της ζωής σας.

Αντί για «Εat Ρray Love», κάτι άλλο.

Do it here and now!

{{{ video }}}

«Εat Ρray Love»

Μεγαλοκοπέλα µόνη ψάχνει Ταξιδιωτικές εντυπώσεις Μακαρονάδες, καφετζούδες και γκουρού

Βαθµοί=3

(Ιταλία, Ινδία, Μπαλί)

Φρούτα χωρίς χυµούς

Το αιώνιο πρόβληµα του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Αφθονη εγκεφαλική ουσία και ελάχιστη έως µηδενική απουσία αισθήσεων και παραισθήσεων. Αν παραµέριζε τον συγγραφέα (Λευτέρης Βογιατζής) και απελευθέρωνε τον βαδιζοµανή ήρωά του (Νίκος Κουρής), τότε «Τα οπωροφόρα της Αθήνας» θα έβγαζαν χυµούς.

Παράδειγµα; Το µισό από τη «Μανία» του Γιώργου Πανουσόπουλου και του 1985. Οπου µια θηλυκή περιπλανώµενη ύπαρξη (Αλεσάντρα Βάντσι) παρέα µε την αιλουροειδή έφοδο του φακού του Παναγιωτόπουλου µεταµορφώνουν τον Εθνικό Κήπο της Πλατείας Συντάγµατος σε οργιαστική ζούγκλα. Ο Παναγιωτόπουλος ακολούθησε τη δική του γραµµή, σχεδόν προσκολληµένη και ταυτισµένη µε το οµότιτλο µυθιστόρηµα του Σωτήρη Δηµητρίου.

Οπου ένας αποµονωµένος συγγραφέας, µε µοναδικό αναγνώστη του την αλλοδαπή οικιακή βοηθό του _ µε το ξεσκονόπανο και την ηλεκτρική σκούπα (Αλεξία Καλτσίκη) _, σκαρώνει µια ιστορία µε µοναδικό ήρωα κάποιον φανταστικό περιπλανώµενο εναλλακτικό και αντι-καταναλωτικό νεαρό, που ανακαλύπτει και τρέφεται αποκλειστικά από φρούτα που κρέµονται σε όλες σχεδόν τις γωνιές του κέντρου της Αθήνας. Η Νεάπολη και το Κολωνάκι µε άφθονες συκιές. Η οδός Μουσών µε βερικοκιές. Το Φάληρο µε πλήθος από ροδιές και πάει λέγοντας. Ετσι η πεζή, µουντή, γκρίζα καθηµερινότητα µετατρέπεται σε ιπτάµενο αερόστατο. Ετσι, ανάµεσα στην επιθυµία του συγγραφέα και την πραγµατικότητα µεσολαβεί χάσµα απροσµέτρητο και εφιαλτικό. Ετσι, µε µια άλλη µατιά µπορούµε να δούµε τον κόσµο διαφορετικά. Και έτσι ελάχιστα πράγµατα χρειάζεται κάποιος για να περάσει σχετικά καλά. Θετική ενέργεια, καλή διάθεση, περιορισµό των αναγκών του στα απαραίτητα και τα «κανονικά», µερικούς φίλους, µια ερωτική σχέση και µόνον αυτά. Ολα τα άλλα εντελώς, µα εντελώς περιττά. Γιατί έτσι σκορπάµε τον εαυτό µας, µεταθέτουµε το κέντρο βάρους των αληθινών επιθυµιών µας και µεταµορφωνόµαστε σε ενεργούµενα ενός κόσµου που έγινε για την απληστία και το κέρδος και σκοτώνει την ανθρωπιά!

Τέλεια όλα αυτά. Ως πρόθεση. Με περιορισµένα αποτελέσµατα. Γιατί πολλές οι σκηνές µε τον συγγραφέα να διαβάζει το πόνηµά του. Γιατί ο εγκεφαλισµός του «δολοφονεί» τον αισθησιασµό του ήρωά του. Γιατί Αθήνα υποτίθεται ότι «βλέπουµε» και Αθήνα δεν βλέπουµε. Και γιατί καλαµπουράκια του τύπου «Σέλινο µε ρύζι τι ωραία που µυρίζει», «Είσαι ο πατέρας µας, τέρα µας, τέρα µας» και «είσαι η ελπίδα µας, πήδα µας, πήδα µας» µοιάζουν µε στιχάκια ηµερολογίου του τοίχου. Με έναν λόγο, καλύτερη από το «Αθήνα – Κωνσταντινούπολη» και «Πεθαίνοντας στην Αθήνα», αλλά κατώτερη των ικανοτήτων του ταλέντου και της αισθητικής ενός Νίκου Παναγιωτόπουλου.

{{{ video }}}

«Τα οπωροφόρα της Αθήνας»

Το µυαλό σκοτώνει την Ποίηση Συκιές, νεραντζιές, ροδιές και βερικοκιές στο κέντρο της Αθήνας Κωµωδία σε µορφή δοκιµίου

Βαθµοί=Ετσι κι έτσι

Πρωταγωνιστής µέσα από το φέρετρο

Θυµάστε τον «Τηλεφωνικό θάλαµο» (Ρhone booth) του Τζόελ Σουµάχερ µε τον Κόλιν Φάρελ κολληµένο µε το ακουστικό στο αυτί επί δύο ώρες; Ε, κάπως έτσι και στο «Βuried» του Ροντρίγκο Κορτές µε τον Ράιαν Ρέινολντς. Επί 94 λεπτά µόνος του, ενταφιασµένος στο φέρετρο σε κάποια γωνιά του Ιράκ, έπειτα από επίθεση Ιρακινών σε κονβόι φορτηγών, να απαιτούν ένα εκατοµµύριο δολάρια για να ξεθάψουν ζωντανό έναν αθώο φορτηγατζή αµερικανό!

Το πρώτο πράγµα που εντυπωσιάζει τον αµφιβληστροειδή είναι η επιδέξια σκηνοθεσία αυτού του 37χρονου Ισπανού. Εxcellent. Για Οσκαρ σκηνοθεσίας. Το εννοώ. Από εκεί και πέρα _ επί του σεναρίου φυσικά _ αρχίζει µια ιστορία που λίγο απέχει από την κωµωδία. Πρώτα ο αναπτήρας που φωτίζει και που διαρκεί όσο και ένα καµινέτο. Πρωτοκλασάτη διαφήµιση του Ζippo. Υστερα το κινητό µε µπαταρία µισής διάρκειας. Οπου το φέρετρο µεταβάλλεται σε τηλεφωνικό κέντρο. Και πού δεν παίρνει και από πού δεν λαµβάνει κλήσεις ο ενταφιασµένος. Ακόµα και βίντεο λαµβάνει και βίντεο φτιάχνει. Ελεος. Διαφηµιστικό της κινητής τηλεφωνίας. Και τέλος ο κροταλίας που εισβάλλει και στη συνέχεια ο Ρέινολντς µε τον αναπτήρα και µε ουίσκι ανάβει φωτιά και τον διώχνει. Το µόνο που δεν κάνει είναι να ψήσει ρέγκα και να τη φάει.

{{{ video }}}

Αρον το φέρετρό σου και περιπάτει!

Βαθµοί=5

(άριστη σκηνοθεσία, τρύπια ιστορία)

Ντε Νίρο σαν ελληνική ταινία

Και µετά σου λένε ότι βλέποντας ταινία made in Greece βυθίζεσαι σε ατελείωτα χασµουρητά. Το αυτό µού προέκυψε _ και µε ακόµα περισσότερα χασµουρητά _ όταν είδα (κρατηθείτε) Ρόµπερτ Ντε Νίρο, Εντουαρντ Νόρτον και Μίλα Γιόβοβιτς σ’ ένα δράµα, µα εντελώς δράµα, µε τον τίτλο «Δόλωµα γένους θηλυκού», τουτέστιν «Stone» του Τζον Κάραν!

Μία σκηνή στη φυλακή, µία σκηνή σε κάποιο δωµάτιο, κάποιου χωρίου, κάπου στο βαθύ και ανελέητο κράτος των ΗΠΑ. Διότι ο Ντε Νίρο, όχι ο ίδιος φυσικά αλλά ο χαρακτήρας που υποδύεται σ’ αυτήν την πλήξη, είναι βαρεµένος.

Η µοναδική σχέση που τον συνδέει µε τον άλλο κόσµο _ πλην της δουλειάς του ως επιµελητής φυλακισµένων _ είναι τηλεοπτικές αναµεταδόσεις γκολφ και µερικά ποτηράκια µε ουισκάκια. Κάποια στιγµή _ στα νιάτα του _ η σύζυγος τον απειλεί πως θα την κοπανήσει από το µπουντρούµι και τότε εκείνος αρπάζει το παιδί τους, το βγάζει αιωρούµενο από το παράθυρο και της λέει «αν το κάνεις, θα το φουντάρω το κορίτσι». Δεύτερο βαρεµένο πρόσωπο η σύζυγος, η οποία αντί να την κοπανήσει κάθεται και τη ζωή της ροκανίζει. Τρίτος βαρεµένος ο Εντουαρντ Νόρτον.

Εγκλειστος των φυλακών εκτίοντας κάθειρξη δέκα ετών για εµπρησµό. Προκειµένου να γλιτώσει δύο χρόνια από την ποινή του, πλαγίως προσφέρει ως αντάλλαγµα στον Ντε Νίρο τη γυναίκα του Μίλα Γιόβοβιτς, η οποία κατά δήλωσή του «κάνει ωραίες πίπες µε χύσια στο πρόσωπο και είναι ικανή για όλα». Τέταρτη βαρεµένη η Μίλα Γιόβοβιτς. Ολα κι όλα.

Απαλλάσσεται λόγω… ρώγας. Κing size. Τέλος πάντων. Ετσι η Γιόβοβιτς µε Ντε Νίρο στο κρεβάτι και ο Νόρτον στο αµανάτι!

Η αφασία δεν πάει στα βουνά αλλά στα αµερικανικά χωριά. Διότι καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του πάρε – δώσε µε τις ατελείωτες συναντήσεις του Ντε Νίρο µε τον Νόρτον, από τα ραδιόφωνα µεταδίδονται εκκλησιαστικά κηρύγµατα. «Μέσα µας, ακόµα και οι πιο ενάρετοι, είµαστε βρώµικοι». Και ότι «οι χριστιανοί πρέπει να πάρουν τα όπλα τους και να ορµήσουν εναντίον της κυβέρνησης». Τι θέλει να πει ο ποιητής; Μα, το αυτονόητο. Οτι ο αµερικανικός θρησκευτικός φονταµενταλισµός έχει µετατρέψει τα ερίφια σε λύκους. Οτι όλοι παριστάνουν τους ευυπόληπτους πολίτες, αλλά οι ρώγες ρώγες και ότι η οικογενειακή ευτυχία είναι µια πέτσινη, χαζοχαρούµενη ιστορία.

Υστερα απ’ όλα αυτά έκανα τον σταυρό µου και είπα στον εαυτό µου «θεέ µου, πόσο χαµηλά έπεσε ο Ντε Νίρο»!

{{{ video }}}

«Δόλωµα γένους θηλυκού»

Φυλακές, θρησκεία, απιστία, φλυαρία Ντε Νίρο µε Γιόβοβιτς Γιόβοβιτς µε Εντουαρντ Νόρτον

Βαθµοί=χρρρρρ!

Πέφτουν τα κλισέ σαν χαλάζι

Κι άλλη art movie µε τίτλο «Βlessed», δηλαδή «Ευλογηµένες ψυχές». Από την Αυστραλία και την Ελληνίδα Αννα Κόκκινος (Κοκκίνου είναι το πραγµατικό αλλά Κokinos την προφέρουν). Ταινία για πάσης φύσεως φεστιβάλ µικροµεσαίων κατηγοριών. Και εδώ η σκηνοθεσία κάνει παπάδες. Κι εδώ οι ερµηνείες είναι η µία καλύτερη και πιο πειστική από την άλλη. Ε και;

Γιατί το σενάριο είναι ένα πρώτης τάξεως ποτ πουρί από όλα τα κλισέ ταινιών

{{{ video }}}
Βαθµοί=5

(πρωτοτυπία µηδέν)

της ανεξάρτητης λεγόµενης σκηνής. Παιδιά που κλέβουν, βρίζουν, εξαπατούν και βιαιοπραγούν. Από γονείς τρελαµένους και αφασικούς. Που πάει να πει «αµαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα»!

«Vampires suck» των Τζέισον Φρίντµπεργκ και Ααρον Σέλτζερ. Παρωδία ταινιών µε βαµπίρ, ιδιαίτερα της πασίγνωστης τριλογίας «Τwilight». Από τους σκηνοθέτες των «Εpic movie» και «Μeet the Spartans» (για τους 300).

{{{ video }}}

Βαθµοί=Don’t know

(δεν το είδα)