[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Γυναίκα Ροµά και Πακιστανός

Μπαίνει στο λεωφορείο µια Τσιγγάνα, µια γυναίκα Ροµά, για να το πω σωστά, αφού η πολιτική ορθότητα έχει ασχοληθεί µε όλες αυτές τις δύσκολες λέξεις, και καλά κάνει.

Μπαίνει λοιπόν η γυναίκα στο λεωφορείο, κι έχει όλα τα γνωρίσµατα της καταγωγής της, µαντίλα χρωµατιστή µε κρόσσια στο κεφάλι, φούστα µακριά µε άλλα κρόσσια, µαύρα µαλλιά και ταλαίπωρο πρόσωπο, δέρµα που δηλώνει τη δυσκολία της καθηµερινότητας, την έλλειψη ανέσεων. Τα προδίνει όλ’ αυτά χωρίς να το θέλει, ηλιοκαµένο, ρυτιδωµένο, χαραγµένο από τα σηµάδια της ταπεινότητας και του περιθωρίου, που αµέσως όλοι εµείς οι προνοµιούχοι τα ξεχωρί ζ ουµε, έστω κι αν δεν µπορούµε να τα περιγράψουµε. Το λεωφορείο είναι γεµάτο, τη σπρώχνουν και την τραβάνε καθώς προσπαθεί να κρατηθεί, τα βάζει µε τον νεαρό δίπλα της που αποστρέφει το πρόσωπό του. Τι τραβάς, του φωνάζει, και φαίνονται τα δόντια της, αρχαία δόντια, το ένα είναι χρυσό όπως ήταν κάποτε τα δόντια των παππούδων µας, σε καιρούς προκατακλυσµιαίους.

Κοιτάζει γύρω, ψάχνει συµπαράσταση σε αυτήν την επίθεσή της στον µετανάστη, στο είδος µετανάστη που τώρα συγκεντρώνει τα πυρά, τον Πακιστανό. Κάποτε ήταν ο Αλβανός, αλλά είχε υπόβαθρο ανθεκτικό, ευρωπαϊκό, κοινά σηµεία, αφοµοιώθηκε, ξεχάσαµε τι υποδοχή είχε. Τώρα είναι ο Πακιστανός. Την αποφεύγει, αλλά είναι δίπλα της, και ξαφνικά µοιάζουν τόσο πολύ οι δυο τους, µελαχρινοί µε πρόσωπα οστεώδη, ινδοευρωπαϊκή φυλή ίσως; Σαν αδέρφια δίδυµα µοιάζουν, µόνο που εκείνη ελπίζει να προσεταιριστεί τους άλλους επιβάτες, κι εκείνος απλώς να φύγει µακριά της. Και συνεχίζει να τον κατηγορεί, αλλά οι λέξεις αραιώνουν καθώς καταλαβαίνει ότι δεν θα της απαντήσει κανένας, µέχρι που σωπαίνει. Φαντάστηκε για λίγο ότι το νέο περιθώριο θα την ελευθερώσει από το δικό της. Εκανε λάθος.