Μακριά από ηλεκτρονικούς δαίµονες

Ο χρόνος είναι τόσο σχετικός όσο η ζάχαρη στον καφέ. Και για τα δύο ο καθένας έχει τη δική του εκτίµηση.

Τη χρονιά που οι Depeche Μode έβγαζαν το «Violator» και πριν οι Νirvana κυκλοφορήσουν το «Νevermind» γεννιόταν o Dylan LeΒlanc στο Σέβιπορτ της Λουιζιάνας και σε έναν κόσµο πολύ µακριά από τους σκληρούς ήχους του grunge rock και ακόµη µακρύτερα από τους ηλεκτρονικούς δαίµονες που λυσσοµανούσαν σε άλλα, πιο χορευτικά µέρη.

Ο µικρός Dylan µεγάλωνε κοντά στον µουσικό µπαµπά του και στα 11 χρόνια του είχε τη δική του κιθάρα, έχοντας γρατζουνίσει προηγουµένως άλλες που έβρισκε σε γωνίες του σπιτιού. Στο ίδιο σπίτι, φαίνεται, άκουγαν πολύ Τownes Van Ζandt και άλλο τόσο Νeil Υoung, ίσως και περισσότερο.

Αυτό το background βοήθησε τον νεαρό LeΒlanc (καµία συγγένεια µε το «Φιλαράκι» Ματ Λε Μπλαν) να χτίσει πάνω σε όλα αυτά τις µουσικές του και να µην παραβλέψουµε και τη µελαγχολία του αµερικανικού Νότου. Την ίδια στιγµή, η αγγλική Rough Τrade, που οι κεραίες της πιάνουν παντού, ιδιαίτερα σε εκείνα τα µέρη, εντόπισε τον 20χρονο και τον πήρε στην οµάδα. Ο πρώτος δίσκος του «Ρaupers Field» βγαίνει µε τα διακριτικά της και ακούγεται σε µέρη όπου εκτιµούν ευαίσθητες και ωραίες µουσικές… Σωστά και άγια.

Αλλιώς ο νέος θα χρειαζόταν να κάψει πολλά λίτρα βενζίνη για να φτάσει από τη Λουιζιάνα στο i-Ρod του µαθητή στο Λύκειο Περιστερίου. Ο σύντοµος δρόµος τον βοηθάει. Με τα ευγενικά, απλά, χειροποίητα τραγουδάκια του, άλλος Connor Οberst σε µυστική αποστολή. Στα 20 ακούγεται σαν να έχει δει τη ζωή από την καλή και από την ανάποδη – και να την έχει αφηγηθεί στο ουίσκι του πάνω από δυο-τρεις φορές. Ιστορίες να έχεις όρεξη να ακούς. Για µαύρες νύχτες και παράνοµους, για τον χρόνο που φεύγει, για το πώς πέθανε ο Βilly John και τι σηµαίνει να αλλάζουν οι εποχές και να µη σε ρωτάνε, όπως σε αυτό το αµυγδαλένιο, τραγανό τραγουδάκι «Changing of the Seasons». Μια σπίθα λείπει – την περιµένεις σε όλο τον δίσκο και δεν έρχεται – αλλά έτσι είναι η αναµονή, ρισκάρεις. Και δεν περνάς άσχηµα. Αλλιώς τι; Θα ερχόταν έτσι η Εµιλου Χάρις να τραγουδήσει µαζί για το τίποτε;

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com

Τρεις και µία

§ Υπνωτικό, µονότονο, µε κρυµµένες σκοτεινές (ή ποιος ξέρει τι;) υπάρξεις. Οι Raw Μoans στέλνουν την αύρα τους και το «Rose Βath» από το Σαν Ντιέγκο (http:// www.myspace.com/ rrawmoans). Θα το εκτιµήσεις.

§ Ηλεκτρονικό, τρελό, κολλητικό, σφυρίχτρες, σάµπες, σειρήνες. Μoston & Μalente στο «Οh Μy God» (http:// nobrainerrecords.

wordpress.com/ nbr001/). Θα το χορέψεις.

§ «Where is Woody Guthrie, man when you need him most?» ξεκινάνε οι Τwo Cow Garage στο «Μy Great Gatsby».

Ηλεκτρικό, εύστοχο, σαρωτικό (http:// www.myspace.com/ twocowgarage). Θα το δικαιώσεις.

§ Στη ροή του προγράµµατος, Μ.Ι.Α.

και Βlaqstar µαζί στο «Lemme Ηump Υou». Στο http://www.

xlrecordings.com/ mia/ τα νεώτερα της κυρίας. Θα το µελετήσεις.

Αριθµοµανία

Στο πεντάστερο ξενοδοχείο τους, η ποπ βγαίνει από τους τοίχους όχι απλά σαν ποπ -ταπετσαρία, αλλά σαν υπογραφή της ποπ – ιδιοσυγκρασίας τους. Το κατάφεραν, λοιπόν. Οι Five Star Ηotel, «διεθνείς» από τη Θεσσαλονίκη, σιγούρεψαν πρώτα ότι έχουν τα τραγούδια που χρειάζονταν για να φτιάξουν το «Τhis Sound»(Οn Stage), ψαχνό δηλαδή και όχι µπλα-µπλα για να γεµίσουν τα σαλόνια. Και νέοι και σοφοί. Στο θέµα τους µέσα, και «Ο Ηχος» δικός τους, µε µελωδίες για να χαρεί το αυτί, όχι να θέσουν ζητήµατα σε βάθος. Το βάθος είναι αυτό της πισίνας – αυτή η είναι η ποπ, το τραγούδι που θα σε πιάσει απ’ το µανίκι και θα σε κάνει να χοροπηδάς – «Disco Dancing και Νothing Can Stop Us Νow». Οποιος το καταλάβει περνάει και καλύτερα. Οι Five Star Ηotel µου φαίνονται σαν τα πιο συνειδητοποιηµένα παιδιά.

Τυχαίο;

Καθόλου τυχαίο. Λιγότερες post κιθάρες, περισσότεροs ηλεκτρονικός ήχος – η χαρά του φαν των Ρrodigy και η αλήθεια τού «We Were Εxploding Αnyway» (Ηassle records) – για τους 65 Days Οf Static . Πυκνός αλλά ευέλικτος ηχητικός ενθουσιασµός που θα ξεσηκώσει το µελετηρό παιδί από τη σπαζοκεφαλιά της εξίσωσης και θα το ανεβάσει πάνω στο θρανίο για λίγο υγιές ξεφάντωµα. Το «Crash tactics» και το «Dance, Dance, Dance» µιλάνε χωρίς λόγια και το λένε καθαρά: όλα είναι µαθηµατικά, οκέι, αλλά κι αυτά θα βρουν τη λύση µόνα τους. Το κορίτσι στη γωνία περιµένει να χορέψετε. Δώσ’ τα όλα.

Οταν βάζεις Αβάνα και µουσικές στο ίδιο σέικερ, περιµένεις κάτι πιο εκρηκτικό, πιο δροσερό, πιο αρωµατικό από ένα µοχίτο. Η συνταγή του Raul Ρaz δεν είναι η απογειωτική που περιµένεις. Γλυκό και δροσερό το «Ηavanization» (Νaοve), δε λέω, φίνες ενορχηστρώσεις, αλλά µάλλον στο λάιβ είναι που θα πάρει τα πάνω του. Ο Ρaz δεν µένει ούτε στην παράδοση, ούτε τολµάει πολλά. Η µέση είναι πάντα λίγο αµήχανη.