Συγκίνηση αντί συνείδησης

Ηταν σκληρή για την ελληνική κοινωνία η υπόγεια εικόνα της, που ξεδίπλωσαν οι «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη την περασμένη Κυριακή ιστορία την ιστορία, για τροχαία δυστυχήματα, για ζωές που χάθηκαν από τις ρόδες, για τσακισμένα κορμιά που πλήρωσαν την αλαζονεία των νιάτων τους. Μέσα σε μόλις τρεις μήνες του καλοκαιριού χάθηκαν 135 ζωές νέων ενώ 500 έμειναν με σοβαρές αναπηρίες. Ούτε πόλεμος.

Καθώς αφηγήσεις μιλούσαν για αφηρημάδα, απροσεξία αλλά και για ανεμελιά- αφού κάποιος οδηγούσε μηχανή με τις παντόφλες και άλλοι, πολλοί, χωρίς κράνος, ενώ πλάνα έδειχναν ακροβατικά απίθανα πιτσιρικάδων που κοντράρουν τον θάνατο, τον δικό τους και των άλλων, όρθιοι ή ξαπλωμένοι πάνω στις μηχανές που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα- ξεδιπλωνόταν η αιτία του αναίτιου ετήσιου μακελειού. Θρηνούμε τη ζωή όταν χαθεί, αλλά δεν την σεβόμαστε. Εκθέτουμε τον θρήνο μας, πενθούμε στήνοντας εκκλησάκια στις άκρες των δρόμων και τάφους γεμάτους αναμνηστικά και σημειώματα, αλλά ελάχιστα θωρακίζονται τα νιάτα με την αυτοπεποίθηση, που δεν έχει ανάγκη την ταχύτητα και τις φιγούρες για να αποδείξει ότι έχει δύναμη.

Η πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας που είδαμε σαν σε «καθρέφτη» στους «Πρωταγωνιστές» της περασμένης Κυριακής είναι πιο σκληρή και από τον αριθμό των θανάτων σε τροχαία. Είναι η πραγματικότητα ενός κόσμου που μπερδεύει τη συγκίνηση με τη συνείδηση. Το πρώτο εύκολο, εκτονωτικό, παρηγορητικό. Το δεύτερο, όμως, είναι και το μόνο που καλλιεργεί τον αληθινό σεβασμό στη ζωή.