Το πρόβλημα με την ξύλινη γλώσσα

Δεν ξέρω τι έχει βέβαια να πει κανείς για το βιβλίο και τις βιβλιοθήκες της, όμως μάλλον η αναφορά στο ευαίσθητο αυτό είδος θα πρέπει να αποδοθεί στο γεγονός ότι η αποστροφή εκτοξεύθηκε σε εγκαίνια φεστιβάλ βιβλίου. Υποθέτω ότι αν επρόκειτο για έκθεση τυροκομικών προϊόντων ο Ανώτατος Αρχων δεν θα δίσταζε να χαρακτηρίσει την επικράτειά του ως Αθήνα του πολιτισμού και της γραβιέρας.

Η κατάχρηση της ξύλινης γλώσσας κάποτε μάς ενοχλούσε γιατί, περιορίζοντας απελπιστικά την εκφραστική πλαστικότητα των λέξεων, φτώχαινε τη σημασία τους, άρα και τη νοημοσύνη μας. Είχαμε όμως την πολυτέλεια να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα ως δευτερεύον μπροστά σε άλλα που τα θεωρούσαμε σημαντικότερα.

Ομως τώρα, στους καιρούς του άκρως επείγοντος που ζούμε, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως το πρόβλημα με την ξύλινη γλώσσα που μονοπωλεί τον πολιτικό λόγο δεν είναι μόνον αισθητικό. Δεν πρόκειται για μια απλή κακοτεχνία που θα μπορούσε να αντισταθμισθεί με άλλες ικανότητες των πολιτικών μας.

Εχουμε να κάνουμε με συγγενή διαμαρτία, με εκ γενετής αναπηρία της δημόσιας ζωής, αφού αυτή η ξύλινη γλώσσα της πολιτικής είναι η κατ΄ εξοχήν υπεύθυνη για το διαζύγιο που έχει πάρει η πολιτική ζωή με την πραγματικότητα. Γιατί, θα συμφωνήσετε μαζί μου, δεν φτάνει η πολιτική μυωπία για να κοιτάς την Αθήνα και να βλέπεις μια «πόλη πολιτισμού». Χρειάζονται και άλλες αρετές, και άλλες ικανότητες…