Να πάνε κάτω τα φαρμάκια

Αν με ρωτούσατε ποια ταινία να δείτε αυτή την εβδομάδα, θα απαντούσα την «Καντίνα». Φτωχή σαν την Ελλάδα. Τίμια σαν τον μισθωτό της αναγκαστικής εργασιομανίας. Και παρεΐστικη όπως συμβαίνει σε κάθε αυθεντική ταβέρνα!

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ: Στην πραγματικότητα δύο με το όνομα Σταύρος. Ο σκηνοθέτης Σταύρος Καπλανίδης. Ο σεναριογράφος Σταύρος Τσιώλης. Σχεδόν «ανώνυμος» ο πρώτος. Πασίγνωστος- για την αυθεντικότητά του- ο δεύτερος. Ταιριάξανε σαν δυο σταγόνες νερό!

Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ: Δηλαδή ο Αλέξανδρος Λογοθέτης. Και μάλιστα στην καλύτερή του εμφάνιση. Κομμένος στα μέτρα ενός τύπου από την Καλαμάτα που διαρκώς μουντζώνει και βρίζει τους Καλαματιανούς. Ο μισός ιδιοκτήτης μιας παράνομης καντίνας, εγκατεστημένης στο πουθενά της Καλαμάτας. Σε κάποιο οικόπεδο δημόσιας ιδιοκτησίας.

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Δηλαδή ο Ερρίκος Λίτσης. Ο μοναδικός υπάλληλος της ίδιας καντίνας. Οταν ο Φίλιππος, το αφεντικό του δηλαδή, του λέει «σου βρίσκεται κάνα τσιγαράκι», εκείνος φουμάροντας αρειμανίως απαντάει: «Είναι το τελευταίο».

Ο ΝΑΘΑΝΑΗΛ: Δηλαδή ο Ιωσήφ Πολυζωίδης. Ο μισός ιδιοκτήτης της ίδιας καντίνας. Ο νταβατζής με το περίστροφο ανά χείρας. Από καιρού εις καιρόν καταβροχθίζει χοιρινή μπριτζόλα. Και από καιρού εις καιρόν ο Οδυσσέας τού ρίχνει μπινελίκια. Γιατί ο νεαρός Ναθαναήλ είναι ο γκόμενος της μάνας τού Οδυσσέα!

ΑΝD ΤΗΕ SΟUVLΑΚΙ: O Οδυσσέας ανάβει τα κάρβουνα, ψήνει στη θράκα σουβλάκια και κόβει αποδείξεις από ταμειακή μηχανή στο όνομα του μακαρίτη του θείου του. Ενός φαρμακοποιού. Ελληνικές καταστάσεις. Σουβλάκια με απόδειξη φαρμακείου. Κάθε τόσο και για διαφορετικούς λόγους καταφθάνουν αδέσποτοι περαστικοί. Ενας τζογαδόρος (Ρένος Χαραλαμπίδης) που εγκαταλείπει το «μωρό» του για πεντακόσια ευρώ. Ενας γέρος (Βασίλης Τσαγλός) που περιμένει κάποιον Γιώργο ταξιτζή να τον κουβαλήσει στην Αθήνα. Κάποια παραπονεμένη Πόπη (Μαρία Ζορμπά). Και κάποιο έτερο θηλυκό να ζητάει το σπέρμα του Οδυσσέα για να γεννήσει το μωρό ενός στείρου συζύγου των μυστικών υπηρεσιών. Η τρέλα δεν πάει στα βουνά, πάει Ελλάντα και κάθεται στον σβέρκο μας παντοτινά!

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ. Κι όμως, όλα αυτά τα περίεργα και τα απίθανα που συμβαίνουν στους πρωταγωνιστές της «Καντίνας» μοιάζουν να είναι καθημερινά, να συμβαίνουν στον διπλανό μας. Ετσι απλά. Είναι τόσο αυθεντικά, τόσο ρεαλιστικά, που θυμίζουν Ελλάδα. Ολα, μα όλα, «χειροποίητα», ανθρώπινα, ευαίσθητα, τρυφερά. Μια ιστορία που θυμίζει τον «Καπνό» του Γουέιν Γουάνγκ και τους περιθωριακούς τύπους του Ακι Καουρισμάκι. Μια ευκαιρία για την Ελλάδα που αντιστέκεται ποιητικά!

Να το δω;

Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!