Νταλί, Μιρό και Σία

ΗΤΑΝ ΙΟΥΛΙΟΣ του 1938, όταν ο Σαλβαδόρ Νταλί συναντούσε το μεγάλο του είδωλο στο Λονδίνο. Ο Φρόυντ- περί ου ο λόγος- κράτησε μια απόσταση από «αυτόν τον φανατικό», όπως τον περιέγραψε αργότερα στον Στέφαν Τσβάιχ, και άκουσε μάλλον αδιάφορα την αφήγηση του ζωγράφου. Κάποια στιγμή ο εκκεντρικός μάγος του σουρεαλισμού έριξε το πυροτέχνημά του: «Λοιπόν, κ. Φρόυντ, δεν συμφωνείτε ότι το υποσυνείδητο βρίσκεται ακριβώς στους πίνακές μου;». Πήγαινε γυρεύοντας, το δίχως άλλο: «Κι όμως, κ.Νταλί, εγώ το υποσυνείδητο το ψάχνω στους πίνακες των μεγάλων Ολλανδών. Στο σουρεαλισμό ψάχνω το συνειδητό». Οι υπεύθυνοι της έκθεσης «Ενας άλλος κόσμος: ο Νταλί, ο Μαγκρίτ, ο Μιρό και οι σουρεαλιστές» που φιλοξενείται στην Εθνική Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης της Σκωτίας, ευελπιστούν ότι θα αποφύγουν παρόμοιες αντιφάσεις. Η συλλογή έργων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται δημιουργίες των Πικάσο και Τζιακομέτι, ανιχνεύει τις επιρροές του νταντά πάνω στον σουρεαλισμό, την ιδρυτική πράξη του κινήματος- διά χειρός Μπρετόν- και την όψιμη «εγκατάστασή» του από την υπόλοιπη Ευρώπη στη Μ. Βρετανία.