Μια γυναίκα που ήταν τυχερή μέσα στην ίδια της τη μιζέρια

Η συγγραφέας, φυσικά, δεν μιλά στο βιβλίο για το πρόβλημα της Εμμας αφού πρόκειται για μυθοπλασία. Πουθενά δεν διακρίνουμε την αδιαφορία, την αποξένωση από το περιβάλλον, την απώλεια ή την εξασθένιση της κρίσης και της μνήμης όσων νοσούν από αλτσχάιμερ. Αντίθετα η Εμμα, στο δημιούργημα της κόρης της και όπως την προσλαμβάνουμε διαβάζοντας εμείς οι αναγνώστες, είναι μια γυναίκα εξαιρετικά επικοινωνιακή που αποτυπώνει συστηματικά σκέψεις, συναισθήματα και γεγονότα στα φανταστικά γράμματα που στέλνει στη μητέρα της, το δικό της στήριγμα.

Η Εμμα ήταν γυναίκα της εποχής της, μια καλλιεργημένη αστή χωρίς κοινωνικές προκαταλήψεις και με ανοιχτές ιδέες, κι έτσι μεγάλωσε τα κορίτσια της. Οπως έπαιζε εκείνη με τον Μαμαντού στο σπίτι της στην Αφρική, έτσι επιτρέπει στις κόρες της να παίζουν με τα παιδιά του παλιατζή, να είναι αρχηγοί στα αγορίστικα παιχνίδια και, όταν οι καιροί το επιβάλλουν, καλύπτει τη συμμετοχή τους στην Αντίσταση. Μια γυναίκα τυχερή μέσα στη μιζέρια της, που είχε μια κόρη ταλαντούχο όπως η Ζωρζ, η οποία ξεδιπλώνοντας τα συναισθήματά της με τέχνη και δύναμη στο χαρτί τής χάρισε τη ζωή που της άξιζε, έστω και αν αυτή η ζωή είναι μια φανταστική εκδοχή της πραγματικότητας.