Το τέταρτο κουδούνι

Ολα καλά κι όλα ωραία στην Παναγία Σουµελά που µας επέτρεψαν οι Τούρκοι να τη λειτουργήσουµε. Καλές και οι δηλώσεις µας. Μ’ εκείνο το τζαµί στην Αθήνα, αλήθεια, τι απέγινε;

Ολος ο κόσµος , µια σκηνή… Ο δικός µας Γιώργος Λούκος (φωτογραφία), πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ, είναι ο ένας απ’ τους τρεις υποψήφιους – οι άλλοι δυο είναι «δίδυµα» – για την εξαιρετικά τιµητική θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του παρισινού Εθνικού Θεάτρου του Σαγιό – υποψηφιότητα που, σηµειωτέον, δεν έθεσε ο ίδιος.

Ενα απ’ τα λίγα γαλλικά Θέατρα που υπάγονται στο θεσµό των Εθνικών Θεάτρων, το Εθνικό Θέατρο του Σαγιό, που πήρε τον τίτλο του Εθνικού το 1975, στεγάζεται στο Μέγαρο του Σαγιό το οποίο χρονολογείται απ’ το 1937, όταν κτίστηκε στη θέση του παλαιότερου Μεγάρου του Τροκαντερό. Εδρα έως το 1972 του ιστορικού Εθνικού Λαϊκού Θεάτρου που εκτοξεύτηκε στο διεθνές στερέωµα µε καλλιτεχνικό διευθυντή τον Ζαν Βιλάρ, ήρθε και πάλι στο προσκήνιο απ’ το 1981 έως το 1988 όταν τη διεύθυνσή του ανέλαβε ο Αντουάν Βιτέζ.

Την περίοδο αυτή το είδαµε και στην Αθήνα – τον Απρίλιο του 1984 µε τον «Μεταµφιεσµένο πρίγκιπα» του Μαριβό στο Εθνικό Θέατρο και το καλοκαίρι του 1985, στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και της Αθήνας – Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης µε την «Λουκρητία Βοργία» του Ουγκό, και τα δυο σε σκηνοθεσία Βιτέζ.

Απ’ το 2008 , οπότε και την καλλιτεχνική διεύθυνση ανέλαβαν η Ντοµινίκ Ερβιέ και ο Ζοζέ Μονταλβό, στο Εθνικό Θέατρο του Σαγιό, που δεν διαθέτει µόνιµο δυναµικό, η προτεραιότητα δόθηκε στο χορό.

Ο Γιώργος Λούκος, µε µακρά προϊστορία στα πολιτιστικά πράγµατα της Γαλλίας, εάν ευοδωθεί η υποψηφιότητά του, πρόκειται ν’ αφήσει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μπαλέτου της Οπερας της Λυών που διατηρεί εδώ και είκοσι τρία (!) χρόνια – τα τρία πρώτα, απ’ το 1988, ως συνδιευθυντής, τα επόµενα δεκαεννιά, απ’ το 1991, µόνος του – καθώς και του Φεστιβάλ Χορού των Καννών (που πραγµατοποιείται ανά διετία), την οποία διατηρεί εδώ και δεκαοκτώ χρόνια – απ’ το 1992 – όχι όµως και το Ελληνικό Φεστιβάλ.

Δυο µήνες, λέει, ήταν στην Μέση Ανατολή η κ. Σάρα Τζέσικα Πάρκερ για γυρίσµατα του «Sex and the City 2» – ξέρετε, αυτή η τηλεοπτική και κινηµατογραφική πλέον, και µάλιστα δις, αµερικανιά, µε τις τέσσερις κυρίες στην Νέα Υόρκη, που, ό,τι και να συµβαίνει γύρω τους, αυτές, του µ… τους το χαβά… Αλλά όταν διάβασα και να δηλώνει από πάνω – πρωτόοοοτυπο –, αφού έλειψε τους δυο µήνες, «τα παιδιά µου είναι η προτεραιότητά µου» γέλασα πολύ. Ελα!

, µια σκηνή… Ο Νίκος Γαλανός (φωτογραφία) θα επωµιστεί το ρόλο του Σκωτσέζου Τζον που αναγκάζεται να συµβιώσει µε την Αγγλίδα Μοντ µε την οποία καθόλου δεν ταιριάζουν στο έργο «Βe my Βaby» του Κεν Λούντβιχ. Πλάι στην Ελένη Ερήµου που θα το παρουσιάσει στο θέατρο «Καρέζη» σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη όπως σας έγραφα στο περασµένο «Τέταρτο Κουδούνι».

Μακράν εµού κάθε σεµνοτυφία – η στήλη το ’χει αποδείξει άλλωστε, δίνοντας µάλιστα πατήµατα σε διάφορους γκεµπελσικής νοοτροπίας και… ανησυχητικά ιδιάζουσας ψυχολογίας υβριστές µε ονοµατεπώνυµο ή σε δηµόσια εκφραζόµενους σε ταβέρνες, οι οποίοι – αλίµονο… – µε θεωρούν εχθρό, ή σε διάφορους «ανώνυµους θεατρόφιλους» επιστολογράφους… Αλλά αναρωτιέµαι, εγώ που δεν είµαι φιλόλογος – πάνω στη συζήτηση που γίνεται. Για τις αριστοφανικές «αθυροστοµίες» οι οποίες µεταφράζονται σήµερα µε γενναιόδωρες κυριολεξίες ή «εκσυγχρονίζονται» στη σκηνή από σκηνοθέτες και ηθοποιούς. Το κοινό του 5ου και του 4ου π.Χ. αιώνα, το κοινό που γυµνάζονταν γυµνό στις παλαίστρες, το κοινό αυτό που αντιπροσώπευε µια κοινωνία όπου εραστές και ερωµένοι ήταν κάτι το εντελώς φυσιολογικό, ενώπιον του οποίου εκφέρονταν αυτές οι «αθυροστοµίες» του Αριστοφάνη, µε το σηµερινό κοινό, όταν έχουν παρέλθει 2.500 χρόνια κι έχει περάσει ο οδοστρωτήρας του χριστιανισµού, έχει καµιά σχέση;

Ως ήθη, ως ηθική, ως πρόσληψη της γλώσσας; Κι οι «αθυροστοµίες» αυτές µήπως τότε ήταν απλώς έναυσµα γέλιου απαλλαγµένου απ’ το σεξουαλικό – όταν έχουν προηγηθεί όλες αυτές οι χριστιανικές απαγορεύσεις, όταν έχει προηγηθεί ο Φρόυντ – γαργαλητό που σήµερα µεσολαβεί µέχρι την πρόσληψή τους;

Μας πρόλαβαν οι γείτονες… Το έξοχο µυθιστόρηµα του τούρκου νοµπελίστα (2006) Ορχάν Παµούκ (φωτογραφία) «Με λένε κόκκινο» (2000) που ώθησε αποτελεσµατικά την παγκόσµια φήµη του εξαίρετου συγγραφέα καθώς έχει µεταφραστεί σε είκοσι τέσσερις γλώσσες – στα ελληνικά κυκλοφορεί απ’ την «Ωκεανίδα» και πολύ άρεσε κι εδώ –, µια ιστορία µυστηρίου και φόνων στο µικρόκοσµο µιας οµάδας καλλιτεχνών µικρογράφων στην Κωνσταντινούπολη του 1591, επί σουλτάνου Μουράτ Γ’, προσαρµόστηκε για το θέατρο, µου ’λεγε ο φίλος µου ο Λιούπτσο. Κι ανεβαίνει, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Κοτσόφσκι, απ’ τα τάλαντα, λένε, της χώρας που ονοµάζουµε ΠουΓουΔουΜου (ώς πότε θα συνεχίζεται η γελοία αυτή ιστορία;…) σε µια συµπαραγω- γή Βοσνίας / Ερζεγοβί- νης, ΠουΓουΔουΜου, Μαυροβουνίου και Σλοβενίας µε ηθοποιούς και απ’ τα τέσσερα κράτη.

Οι δοκιµές γίνονται στην Μπίτολα της ΠουΓουΔουΜου αλλά η πρεµιέρα θα δοθεί στο Σαράγιεβο στις 17 Σεπτεµβρίου. Η παράσταση πρόκειται να παιχτεί και στις τέσσερις συµπαραγωγούς χώρες, αλλά και σε Ιταλία και Τουρκία. Δεν ξέρω τι θα προκύψει αλλά δε θα ’ταν καλή ιδέα να το ψάξουµε µήπως τη δούµε κι εδώ;

Και να φανταστείτε πως όλο αυτό το ξύλο κι οι µπουνιές και τα καρεκλοπόδαρα πού £ πεφταν σαν το χαλάζι όχι σε µπασκέτες αλλά σε κεφάλια, έπεσαν σε φιλικό αγώνα (φωτογραφία) της Εθνικής µας Μπάσκετ. Με τους «σέρβους αδελφούς» µας. Φανταστείτε και να µην επρόκειτο για φιλικό.

Και φανταστείτε να ήµασταν όντως ανάδελφον έθνος…

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή…
Προ 50ετίας

Τα Θεατρικά Νέα
Σήμερα πριν από το µεσηµέρι, επρόκειτο να γίνη στο θέατρο «Κοτοπούλη» η ανάγνωσις της νέας κωµωδίας των Ν. Τσιφόρου – Πολ. Βασιλειάδη «Το έξυπνο πουλί…», µε την οποία θα αρχίση, στις 28 Σεπτεµβρίου, ο θίασος Ντίνου Ηλιόπουλου. Πρωταγωνίστρια του θιάσου θα είναι η Κάκια Αναλυτή.

26 Αυγούστου 1960. Στο «Ρασοµόν – Η γκέισα και ο ληστής», που θα παρουσιάση την ερχοµένη εβδοµάδα ο θίασος Νίκου Χατζίσκου, θα υπάρξη, σε µια σκηνή, και τεχνητή βροχή. Προς τον σκοπό αυτόν θα χρησιµοποιηθούν οι εγκαταστάσεις της υδάτινης αυλαίας που είχε χρησιµοποιήσει ο Χατζίσκος στο θέατρο του Εθνικού Κήπου.

κού Κήπου.

26 Αυγούστου 1960.

Ο Μάνος Χατζιδάκις (φωτογραφία) και η Νάνα Μούσχουρη παρηκολούθη- σαν χθες την παράστασι της επιθεωρήσε- ως «Κάθε καρυδιάς καρύδι», το φινάλε της οποίας τους σατιρίζει. Στο διάλειµµα ανέβηκαν στα παρασκήνια του «Μετροπόλιταν» και συνεχάρησαν τον Βασίλη Αυλωνίτη και τον Γιάννη Γκιωνάκη που εµφανίζονται ως Χατζιδάκις και Μούσχουρη στη σκηνή.

29 Αυγούστου 1960.