Το τέταρτο κουδούνι

Σπάνιο πράγµα ένα νούµερο επιθεωρησιακό ν’ αντέξει στο χρόνο. Σπανιότατο. Εντυπωσιάστηκα, λοιπόν, ακούγοντας γι’ άλλη µια φορά στην γλυκά νοσταλγική – αλλά καθόλου πλαδαρή – επιθεώρηση «Οι αγαπητικοί της βοσκοπούλας» του «Θεσσαλικού» και του Κώστα Τσιάνου, που είδα στην φιλόξενη Ρεµατιά του Χαλανδρίου, το νούµερο του Λάκη Λαζόπουλου (φωτογραφία) και του Γιάννη Ξανθούλη «Ιατρικό», διαπιστώνοντας πόσο γερό σκαρί είναι. Ευφυές, λαµπερό, γρήγορο, χτυπάει ευθύβολα φλέβα καίρια συµπυκνώνοντας µε λίγα – σπαρταριστά… – λόγια όλη την κατάσταση στα νοσοκοµεία.

Στη συγκεκριµένη όµως περίπτωση εκτός από αξιοθαύµαστο βρήκα το νούµερο τραγικά επίκαιρο…: είκοσι πέντε χρόνια πριν, για την επιθεώρηση «Μια στο καρφί και µια στο πέταλο», έχει γραφτεί – το 1985! – και τίποτα δεν έχει αλλάξει έκτοτε.

Ή µάλλον άλλαξε. Προς το χειρότερο… Κατά πώς λέει κι ο Λαζόπουλος (φωτογραφία) αυτή η χώρα έχει καταφέρει να κάνει την επιθεώρηση από θεατρικό είδος επικαιρότητας, είδος σταθερό… «Από τη δραµατική σχολή τα έργα του Σαίξπηρ µου φαινόντουσαν βαρύγδουπα, η πλοκή τους οριακή, και τα πρόσωπα στοµφώδη µε πάθη απροκάλυπτα που στροβιλίζονται σε µια δίνη µη αληθοφανούς ίντριγκας. Την ποίησή του την αναγνώριζα αλλά και πάλι µου φαίνονταν φλύαρη και ποµπώδης. Επειδή ήθελα να γίνω ηθοποιός διαισθανόµουν πως το λάθος ήταν δικό µου και πως δεν µπορεί το παγκόσµιο θέατρο να τον αναγνωρίζει ως τον µέγιστο συγγραφέα του και να τον απορρίπτω εγώ. Παρ’ όλα αυτά επειδή η δουλειά του ηθοποιού πέρα από πνευµατική διαδικασία είναι κυρίως σωµατική κι ενεργοποιείται νευρολογικά, πρέπει να κατακλυστείς από πίστη πως αυτό που πας να υποδυθείς έχει αλήθεια.

Ετσι λοιπόν είτε τον αναγνώριζε είτε όχι το παγκόσµιο θέατρο τον Σαίξπηρ, αν δεν τον αναγνώριζα εγώ δεν είχε κανένα νόηµα. Αυτό το καλό το έχει η τέχνη εν γένει. Δε πα να λένε ό,τι θέλουνε όλοι τους. Αν εσένα δεν σ’ αρέσει, δεν σ’ αρέσει, τι να κάνουµε…»: απ’ το σηµείωµα του Θοδωρή Αθερίδη, σκηνοθέτη, µουσικού επιµελητή και πρωταγωνιστή – Πετρούκιος – στην «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ (;) στο πρόγραµµα της παράστασης (η οποία, παρεµπιπτόντως, θριαµβεύει στην περιοδεία – µωρέ, σωστά τα λένε οι Γερµανοί περί ελληνικού λαού…).

Αφοπλιστική η ειλικρίνεια του κ. Αθερίδη. Αλλά έµεινα µε την απορία. Δε µας εξηγεί µε σαφήνεια στη συνέχεια πώς πήρε την απόφαση να σκηνοθετήσει και να παίξει Σαίξπηρ. Τον αναγνώρισε, τελικά, ο κ. Αθερίδης τον Σαίξπηρ; Ή µήπως – έτσι που ‘χει ανεβάσει το έργο… – το ‘κανε επίτηδες και του την έφερε; Του Σαίξπηρ.

Και τον επερχόµενο χειµώνα η Ρούλα Πατεράκη θα σκηνοθετήσει, µετά την περσινή «Παλίρροια του Σεπτέµβρη» της Δάφνης ντι Μοριέ, την Ελένη Ερήµου (φωτογραφία) – στο θέατρο «Καρέζη» αυτή τη φορά.

Θ’ ανεβάσουν την άπαιχτη στην Ελλάδα κωµωδία µε έξι πρόσωπα του Αµερικανού Κεν Λούντβιχ «Βe my Βaby» – «Γίνε το µωρό µου», ο τίτλος δεν έχει µεταφραστεί ακόµα ούτε έχουν σιγουρευτεί οι λοιποί συντελεστές – που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2005 στο Χιούστον του Τέξας.

Βασικοί της ήρωες ο Τζον, ένας οξύθυµος Σκωτσέζος, κι η Μοντ, µια νευρωτική Αγγλίδα, που κοντεύουν τα εξήντα και που συγκυρίες τούς έφεραν κοντά όταν ο κηδεµο νευόµενος του Τζον παντρεύτηκε µε την ανιψιά της Μοντ.

Οταν το νέο ζευγάρι αποφασίζει να υιοθετήσει ένα νεογέννητο µωρό, οι δυο τους θα πρέπει να ταξιδέψουν µαζί 6.000 µίλια για να πάνε στην Καλιφόρνια και να φέρουν το παιδί στην Σκωτία. Το πρόβληµα είναι πως δεν ανέχονται ο ένας τον άλλον… Τα πράγµατα γίνονται χειρότερα όταν ξεµένουν στο Σαν Φρανσίσκο για µερικές βδοµάδες κι αναγκάζονται να φροντίσουν από κοινού το µωρό.

Ο Κεν Λούντβιχ έγινε γνωστός στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1989 µε τη φάρσα του «Ζητείται τενόρος» που ανέβηκε στο θέατρο «Σµαρούλα» µε Γιώργο Κιµούλη και Κώστα Αρζόγλου ο οποίος και τη σκηνοθέτησε ενώ το 2005 – 2006 το έργο παρουσιάστηκε και στο «Γκλόρια» µε Γιάννη Βούρο και Τάκη Παπαµατθαίου σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. Που το 2001 – 2002 είχε σκηνοθετήσει στο «Αθηνών» για Αννα Παναγιωτοπούλου και Παύλο Χαϊκάλη και το «Κάποιος να σηκώνει το τηλέφωνο», επίσης κωµωδία καταστάσεων του Λούντβιχ.

Νέου προβλήµατα έχουν πια ν’ αντιµετωπίσουν οι παραγωγές εναλλακτικών παραστάσεων… Για παράδειγµα η «Κάρµεν» που ανέβασε τις προάλλες ο Στάθης Λιβαθινός (φωτογραφία) µε την οµάδα του σ’ αυτή την συναρπαστική εσωτερική αυλή του Μεταξουργείου, µε θέα, στο άνοιγµα της στοάς που κατέληγε στην αυλή, τον δρόµο – την Κεραµεικού –, την κίνησή του και τους µετανάστες που σταµατούσαν να δουν τι τρέχει µέσα. Ενα απ’ τα βασικά προβλήµατα που ‘πρεπε να λύσουν ήταν η σκουπιδιάρα η οποία περνούσε, σταµατούσε µπροστά στη στοά και µάζευε θορυβωδώς τα σκουπίδια εν ώρα παραστάσεως.

Οπότε τι… σατανικό σκέφτηκαν; Ο περιθωριοποιηµένος – κάτι σαν µετανάστης – Χοσέ της παράστασης, ο Μελέτης Ηλίας, την ώρα που ‘φτανε η σκουπιδιάρα, τι λέτε πως έκανε; Εβγαζε στον δρόµο τα σκουπίδια της αυλής! Τώρα, πώς τα κατάφεραν αυτό να συµβαίνει κάθε βράδυ την ίδια ώρα είναι ένα απ’ τα άλυτα µυστήρια του θεάτρου. Εναλλακτικό τέχνας κατεργάζεται…
Προ 50ετίας

Η καταρρακτώδης βροχή που εξέσπασε χθες µετά τις 6 µ.µ. στην Αθήνα, εµαταίωσε τις παραστάσεις όλων των υπαιθρίων θεάτρων. Τα µόνα θέατρα που ελειτούργησαν είναι τα «Διονύσια», που είναι εστεγασµένον, και τα θέατρα που διαθέτουν κινητή στέγη ή τέντα «Ακροπόλ», «Σαµαρτζή», «Μετροπόλιταν» και «Περοκέ». Εξ αυτών, το «Σαµαρτζή» έδωσε µόνο βραδυνή, ενώ τα υπόλοιπα έπαιξαν απόγευµα – βράδυ.

22 Αυγούστου 1960
Το προσεχές Σάββατο εκδικάζεται ενώπιον της επιτροπής Αδείας Ασκήσεως Επαγγέλµατος Ηθοποιού προσφυγή της Μαίρης Αρώνη κατά του Ανδρέα Φιλιππίδη τον οποίον καταγγέλλει ότι δεν θέλει να ακολουθήση τον χειµώνα τον θίασό της στην περιοδεία. Εν τω µεταξύ και ο Ανδρέας Φιλιππίδης σε έγγραφό του προς την Επιτροπή Αδείας τονίζει ότι είχε υπογράψει συµβόλαιο µε την Αρώνη για εµφάνισί του στην Αθήνα και κατόπιν τούτου ερωτά εάν είναι υποχρεωµένος να ακολουθήση τον θίασο Αρώνη στην περιοδεία.

23 Αυγούστου 1960
Οι καλλιτέχναι Μαρία Μαρµαρινού και Γιώργος Κωνσταντίνου (φωτογραφία) µε επιστολή των µας γνωρίζουν ότι αποχωρούν του θεάτρου «Τέχνης» µετά την λύσι της συµβάσεώς των.

23 Αυγούστου 1960