Σχέσεις στα άκρα

Λίνουρ και Αυγερινή
, Γράφει η Αντζελα Δηµητρακάκη

Η αχειραγώγητη δύναµη της ζωής και η ελευθερία των σεξουαλικών προτιµήσεων θριαµβεύουν σε τούτο το διήγηµα όπου µια 25χρονη κοπέλα µπλέκεται σε µια ερωτική σχέση µε έναν 16χρονο, και µαζί βάζουν στοίχηµα να υπερπηδήσουν τις δυσκολίες που θα συναντήσουν. Μέσα απ’ αυτήν την ιστορία, η Αντζελα Δηµητρακάκη σχολιάζει την κοινωνία που φοράει αδιαµαρτύρητα τις απόψεις της πατριαρχίας, τα κοινωνικά στερεότυπα για το τι είναι οµαλό και τι ανώµαλο σε µια σχέση, καθώς και τους ανδρικούς και τους γυναικείους κώδικες συµπεριφοράς οι οποίοι καταρρίπτονται ευκολώτερα απ’ ό,τι νοµίζουµε.
Οταν η Αυγερινή αναγκάζεται να σκεφτεί για τον εαυτό της σε τρίτο πρόσωπο Το τελευταίο πράγµα που ήθελε, χρειαζόταν και περίµενε, ήταν να της τη βγει η ξαδέρφη της ηθικοπλαστικά. Για ένα λεπτό επέτρεψε στον εαυτό της τη φαντασίωση ότι στην Ισλανδία είχαν πάει οι δυο τους, εκείνη κι ο Λίνουρ. Χωρίς µάρτυρες, χωρίς την Κατίνα που την είχε δει οµαδάρχισσα. Και που µετά το ταξίδι την είχε καλέσει σπίτι της για να της συµπαρασταθεί, και µε την ευκαιρία να της υπενθυµίσει, ότι σύµφωνα µε τον νόµο, πηδιέται, είκοσι πέντε χρονών γυναίκα, µε έναν ανήλικο. Τώρα δηλαδή να ξεράσει ή να µην ξεράσει; Ιδού το δίληµµα.

Α θαύµα, ήρθε κι η µάνα της. Μόνο αυτή της έλειπε. Απ’ την άλλη, ζει µε τη µάνα της, όπως ακριβώς κι ο Λίνουρ. Την κατάλληλη στιγµή, γαµώ τον θεό της ταπείνωσης. Σκίζεται να βρει τα ακουστικά. Το εφέ της στρουθοκαµήλου, άµα δεν ακούς τα πιάτα στον νεροχύτη, είναι σαν να µην τα πλένει κανείς. Τι είπε πάλι, η µεγάλη. Τι άσχετο ήταν αυτό. Κάτι τέτοια του λες του µωρού και το ‘χεις κολλήσει. Αντί να της χώσει ένα χαστούκι της Ειρήνης όταν το πέταξε αυτό, είχε αντιθέτως γελάσει. Θα ήταν αδιανόητο να µην έχει γελάσει, γιατί η Ειρήνη δεν µιλάει έτσι, δεν είναι του τύπου της τέτοιου είδους αστεία. Ο λόγος που έγινε αυτό το αστείο ήταν, όπως εξήγησε, «η ανώµαλη κατάσταση».

Αντίθετα, η Κατίνα το ‘χε πιάσει το θεµατάκι, καθ’ ότι της φεµινιστικής σχολής. Αµα είσαι γκόµενα και γαµάς πιτσιρικά, η ζωή σου γίνεται αντρική. Καλά, εκεί είχε λυθεί, καθ’ ότι είχαν τσακίσει και µισό ψυγείο µπίρες. Τι αντρική, ρε Κάθριν; Μη µε λες Κάθριν. Γάµα µας, Κατίνα.

Ρε παιδί, µπαίνεις σε αντρικούς κώδικες. Κοινωνικά θεωρείται πως λειτουργείς σαν άντρας, πώς το λένε.

Τι να απαντούσε τώρα σε αυτό, ε; Αλλά µετά είχε ξεφύγει το πράγµα τελείως, όταν η Κατίνα της είχε πει πως της είχε φέρει να δει µια «σχετική» ταινία, ανεξάρτητης αισθητικής, διαµάντι της δεκαετίας του ‘70, που διαπραγµατεύεται το θέµα.

«Το θέµα»! Και έβαλε να τη δούνε. Χάρολντ και Μοντ. Εκεί πια της ανέβηκε το αίµα στο κεφάλι, ή για την ακρίβεια δάκρυα στα µάτια και λυγµός στον λάρυγγα. Το έβλεπε ότι η ταινία ήταν σούπερ, εξαιρετική, και υποσχέθηκε στον εαυτό της όταν συνέλθει να τη δει κανονικά, γιατί στη συγκεκριµένη περίπτωση, ελαφρά παγωµένη και συγκρατηµένα θυµωµένη στον καναπέ της ξαδέρφης της, το µόνο στο οποίο µπορούσε να συγκεντρωθεί ήταν η προσβολή προς το πρόσωπό της. Εµµεση αλλά οδυνηρή. Οι ταυτίσεις που έπρεπε να γίνουν ήταν σαφέστατες.

Η Αυγερινή όφειλε να ταυτιστεί µε την ογδοντάχρονη Μοντ και να αναγνωρίσει στον εικοσάχρονο εραστή της Χάρολντ τον δικό της, τον δεκαεξάχρονο Λίνουρ. «Το κανονικό µου όνοµα είναι άλλο», είχε πει ο Λίνουρ, κι εκείνη δεν είχε ρωτήσει ποιο ήταν, συνεχίζοντας να τον φωνάζει Λίνουρ. Ονοµα που τον καθιστούσε αινιγµατικό, άρα µεγαλύτερο από την ίδια που δεν είχε ίχνος αινιγµατικότητας. Η προβολή της ταινίας έθετε µια αναλογία, τα εξήντα χρόνια που χώριζαν τους πρωταγωνιστές της έµοιαζαν µε τα εννιά χρόνια που χώριζαν την Αυγερινή και τον Λίνουρ. Το ήπιε µέχρι τέλους το ποτήρι. Ασπρο πάτο, µε την αναρχική γιαγιά Μοντ να αυτοκτονεί στο τέλος της ταινίας, έχοντας αποφασίσει να τα κακαρώσει την ηµέρα των ογδοηκοστών γενεθλίων της, που ο κόσµος να χαλάσει. Σιγά µην της χαλούσε τα σχέδια ο εικοσάχρονος εραστής. Ο θάνατος ήταν προτεραιότητα, διότι η γιαγιά είχε αρχές. Δεν λέµε και ξελέµε. Δηλαδή, τι της υποδείκνυε το σενάριο, να βγει στο µπαλκόνι και να πηδήξει για να φανεί υπεράνω; Ηθελε να κοιτάξει βλοσυρά την ξαδέρφη της, βλοσυρά και επιπληκτικά: Κάθριν, αυτό που µου δίνει στα νεύρα είναι ο διακριτικός τρόπος που έχεις να µου τη λες. Αλλά χέσ’ το, καταλαβαίνω. Το πακέτο που τρως τόσα χρόνια ως λεσβία ευθύνεται σε µεγάλο βαθµό που τα βλέπεις όλα µαύρα κι όλα θέλεις να τα αναλύεις και να ταξινοµείς σε κατηγορίες. Ενώ η ίδια είχε υπάρξει το παράδειγµα της αισιοδοξίας και της άνεσης! Μη τρελαθούµε! Είναι τόσο εύκολο να βουλιάξει στην ευκολία της πλάκας, αυτού του τρόπου οµιλίας που την έκανε να λέει στον Λίνουρ µε εκδικητική φωνή «τράβα να διαβάσεις τον Χάρι Πότερ σου», που υπονοούσε άντε και γαµήσου, σε µισώ που πας σχολείο, και να είσαι σίγουρος ότι αν δεν µε περνούσες είκοσι πόντους δεν θα είχαµε καν πηδηχτεί ποτέ. Από την άλλη, πώς γίνεται να µε περνάς είκοσι πόντους στα δεκάξι σου; Πόσο ακόµη θα ψηλώσεις;

Το ‘ψαξε στο Ιντερνετ, οι ρυθµοί ανάπτυξης αγοριών και κοριτσιών. Θα ψηλώσεις σίγουρα κι άλλο, δεν µπορεί να είσαι η εξαίρεση. Εξαιρέσεις δεν υπάρχουν. Α ναι; Και τότε τι είναι αυτό που παίζει µε µας (θα απαντούσε ο Λίνουρ).

Στο ΒΒC είχε διαβάσει πως οι µακροχρόνιες σχέσεις γυναικών µε µεγαλύτερους άντρες είναι οι καλύτερες για την υγεία των γυναικών. Και των αντρών, φυσικά. Επ’ αυτού η Κατίνα είχε σχολιάσει: «Είναι απίστευτο που η πατριαρχία περνάει για επιστήµη». Και τόσο εκείνη όσο κι ο Λίνουρ είχαν αναστενάξει, γιατί, όπως πολλοί άλλοι, ήθελαν να πιστεύουν στη µοναδικότητα της θέσης τους. Η συζήτηση µεταξύ της ίδιας και του Λίνουρ στο δωµάτιο του ισλανδικού ξενοδοχείου για τις σεξουαλικές προτιµήσεις της ξαδέρφης της υπήρξε η αρχή. Μια τέτοια αποκάλυψη! Δεν ήταν δυνατόν να µην εκτονωθεί αυτό το αίσθηµα ελευθερίας που είχε διαχυθεί στην ατµόσφαιρα του δωµατίου. Και τώρα που το ‘χει δει το έργο (που λέει ο λόγος), αντιλαµβάνεται ότι η αρχικά αµήχανη κουβέντα της µε τον Λίνουρ στο Ρέικιαβικ είχε όντως κάτι από την ιδιοµορφία της κηδείας όπου γνωρίστηκαν ο Χάρολντ και η Μοντ. Η συζήτηση µε θέµα την ξαδέρφη της µετατράπηκε σε κάτι άλλο, όπως και η κηδεία δεν είχε τελικά επίκεντρο τον νεκρό αλλά την αχειραγώγητη δύναµη της ζωής. Τελικά βέβαια, η γιαγιά – ερωµένη αυτοκτόνησε, και ο θάνατος υπερίσχυσε όπως πάντα. Οταν ο Λίνουρ µαθαίνει να µιλάει για τη ζωή του στο τηλέφωνο Τηλεφώνηµα πρώτο: Ελα. Τι έγινε, επέζησες; Σου ‘φερε δώρο ο Αϊ-Βασίλης; […] Θα πάω να τα πάρω αύριο. Θα κατέβω στον Νάκα. […] Ισλανδία. Ωραία. […] Τι να πω; […] Θεές. Αν και δεν τις έβλεπες καλά στοn δρόµο λόγω χιονοθύελλας. […] Δεν ξέρω, ρε µαλάκα, τι θες τώρα, µαύρα, ξανθά, whatever. […] Επαιξε και µια µυστική των Sigur Ros, πήγα, απίστευτη φάση. […] Δεν ξέρω, δείχνανε από πίσω σε προβολή την ισλανδική άνοιξη, τα ηφαίστεια αστραφτερά να καπνίζουν, τα βουνά γαλάζια. […] Ναι, έχω γίνει οµιλητικός µετά το Ρέικιαβικ. […] Μην τη ψάχνεις. Ξέχνα το, Αντώνη. […] Τι πώς µε βάλανε. Με βάλανε. Οχι ρε µαλάκα µε ταυτότητα, πού να τη βρω. […] Ε, ναι, είναι λίγο περίπλοκο. […] Είχα συνοδό, µπερδεύτηκε η φάση. […] Δεν έχω πρόβληµα να σου πω. […] Γιατί είσαι µαλάκας και δεν θα καταλάβεις τίποτα από την περίπτωση. […] Σωστά, πάντως το µοιραίο έγινε. Στο γαµηµένο το Ρέικιαβικ. […] Αυτά δεν τα συζητούσα ώς τώρα στο τηλέφωνο γιατί δεν υπήρχαν. […] Δεν είναι Ισλανδή. […] Δύσκολα, αλλά θα σου εξηγήσω από κοντά. […] Το Σάββατο;

Δε νοµίζω ότι θα ακολουθήσω. […] Ναι, ρε, έχω θέµατα. Γιατί, σε χαλάει; […] Στο είπε η Ελένη αυτό; […] Θα την πάρω, ρε Αντώνη, εντάξει.

[…] Ναι, έλα, τα λέµε.

Τηλεφώνηµα δεύτερο: Ελένη. […]

Καλά; Εσύ; […] Πριν από τρεις µέρες. […] Οχι, εντάξει, πακετωθήκαµε στο πήγαινε, στη Γερµανία είχαν κλείσει τ’ αεροδρόµια. Στον γυρισµό µια χαρά. […] Πολύ. […] Γιατί το λες αυτό; […] Τι να τρέχει;. […] Δεν ξέρω, Ελένη, έχεις καθόλου χρόνο, αργότερα, σήµερα, όποτε;

[…] Γιατί δεν γουστάρω το τηλέφωνο. […] Οχι, έχουν βγει. […] Γιατί δε µου λες πρώτα εσύ. […] Ναι, ξέρεις, δεν υπάρχει λόγος να τη δεις έτσι.

[…] Οκέι. […] Σίγουρα υπήρχαν πολλοί Λίνουρ αλλά εγώ δεν γνώρισα κανέναν. […] Με την Αυγερινή και την Κατίνα, οικογενειακές φίλες. […] Ελένη, η Κατίνα είναι γκέι. […] Πολύ σοβαρά. […] Δεν θέλω να το συζητήσω άµεσα. […] Ακου, Ελένη, αν είναι να τα πούµε τώρα, δεν ξέρω, δεν είναι η ιδανική στιγµή. […] Ναι, υπάρχει κάτι. […] Δεν ξέρω τι να πω. […] Είναι, δεν ξέρω, νιώθω άσχηµα. […] Αν αυτό σε βοηθάει, τότε ναι, σου ζητάω συγγνώµη. […] Δε νοµίζω. […] Είναι καλύτερα να δώσουµε λίγο χρόνο. […] Δεν ξέρω, Ελένη. […] Τι θα πει αυτό; Γιατί αισθάνεσαι έτσι;. […] Δεν έχει να κάνει µ’ εµάς, έχει να κάνει µε µένα, µε την Ισλανδία. […] Για παράδειγµα, µια µέρα η Αυγερινή και η Κατίνα πιαστήκανε στα χέρια σ’ ένα πάρκο.

Εξήντα πόντους χιόνι. Δεν ήθελα να είµαι εκεί, αλλά ένιωθα ότι µου έκανε καλό. […] Φυσικά είχα σκοπό να σου το πω. […] Εχει σηµασία; […] Οκέι, λοιπόν. Ηταν αυτό το κορίτσι, η Αυγερινή. […] Είκοσι πέντε. […] Τι θέλω; Θέλω να σκεφτώ. […] Ναι. […] Ναι, έπαιξε σεξ. Ευχαριστηµένη; […] Ποιο µέλλον; […] Δεν ξέρω αν θα τη βλέπω […] Γιατί θέλεις να µε ακούσεις να το λέω; […] Νοµίζεις ότι εµείς οι δύο µαζί ήµασταν λιγότερο νοσηροί µαζί; […] Ελένη, δεν ξέρω. Ελένη! […] Ελένη!

Τηλεφώνηµα τρίτο: Εγώ είµαι. […]

Ε όχι, διαβάζω το βιβλίο που µου έδωσες. […] Ησυχα. […] Κοίτα, Αυγερινή, ήθελα να σου πω […] Με στενοχωρεί όταν το κάνεις αυτό.

[…] Δεν πειράζει. Μην το σκέφτεσαι. Ηθελα να σου πω ότι αν µπορούσες απόψε, µπορώ κι εγώ. Και θέλω πάρα πολύ. […] Περισσότερο από οτιδήποτε. […] Δεν τρέχει τίποτα. […] Θέλω να σε δω. […] Μπορώ να κατέβω στης Κάτι. […] Είσαι εκεί; […] Μόνες σας; […] Ειλικρινά θέλω να σε δω. […] Δεν µπορώ να κάνω τίποτε άλλο. Δεν θέλω να κάνω τίποτε άλλο. […] Κι εγώ. […] Δεν ξέρω. Ευτυχισµένος. Υπάρχει περίπτωση να είµαι ευτυχισµένος; […] Σε παρακαλώ, µην το λες αυτό. […] Το µόνο που θέλω είναι να είµαστε µαζί κάπου. […] Θες να πάµε βόλτα στο αεροδρόµιο; […] Γιατί εκεί σε γνώρισα. […] Δεν έχεις ιδέα τι θα πει «ζω διαφορετικά», να ρωτήσεις την ξαδέρφη σου να σου πει. […] Δεν µε νοιάζει αν είναι δύσκολο, γαµώτο. Κάν’ το εύκολο. […] Πρέπει να το πω αυτό; […] Θέλω να σε γαµήσω. […] Για εκατό χρόνια. […] Πώς είσαι τόσο σίγουρη; […] Δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Δεν ξέρεις τίποτα για µένα. […] Θα κατέβω κέντρο ν’ αγοράσω χορδές έτσι κι αλλιώς. […] Το καλοκαίρι; Εννοείται ότι µπορούµε να πάµε µαζί. […] Γιατί έχεις πρόβληµα µ’ αυτό; […] Οταν θα είσαι ογδόντα, θα είµαι εβδοµήντα ένα, όχι είκοσι! […] Ελα να µε πάρεις απ’ το σχολείο. […] Για να βγάλεις αυτό το πράγµα από το σύστηµά σου. […] Αισθάνοµαι σα να είµαι σ’ ένα οροπέδιο. Ροζ σύννεφα ετοιµάζονται να βρέξουν. Η Αθήνα είναι στην πραγµατικότητα ένα τεράστιο διαστηµόπλοιο. Μα τι χίλιες πίπες! Η πόλη µου έχει προσγειωθεί στον πλανήτη Ροζλανδία. Αν βγω απ’ το διαµέρισµα, θα πέσω πάνω σε ροζ εξωγήινους. Ελα µαζί µου. […] Δεν εννοούσα για να µε προστατεύεις. […] Σε πόση ώρα; […]

Ξεκινάω!

Η Αυγερινή όφειλε να ταυτιστεί µε την ογδοντάχρονη Μοντ και να αναγνωρίσει στον εικοσάχρονο εραστή της Χάρολντ τον δικό της, τον δεκαεξάχρονο Λίνουρ

Η Αντζελα Δηµητρακάκη είναι συγγραφέας και ζει και διδάσκει στην Αγγλία. Γνωστότερα έργα της είναι: η «Ανταρκτική», το «Μανιφέστο της ήττας» και το «Μέσα σ’ ένα κορίτσι σαν κι εσένα» ΑΥΡΙΟ: το διήγηµα του Σωτήρη Δηµητρίου «Η οµορφιά της απώλειας»