Συνέντευξη

«Η Ελλάδα πλέον έχει γίνει άγριο Φαρ Ουέστ»
Του Παύλου Θ. Κάγιου

Στην καµένη Ελλάδα του 2007 δίνει φωνή το ντοκιµαντέρ «Sugartown: Η επόµενη µέρα», που παρακολουθεί την προσπάθεια των πληγέντων να σταθούν στα πόδια τους αλλά και τις ωµές απόπειρες εκµετάλλευσης του δράµατος για προσωπικό πλουτισµό
Τρία χρόνια µετά την επιτυχηµένη και ξεκαρδιστική ταινία «Sugartown: Οι γαµπροί», ο σκηνοθέτης Κίµων Τσακίρης επιστρέφει µε µια επίκαιρη και σκληρή ταινία για την Ελλάδα του σήµερα. «Την Ελλάδα όπου επικρατεί ένα καθεστώς ατιµωρησίας και αφήνει όσους ανθρώπους θέλουν να ζουν πέρα από τον νόµο!».

Ο λόγος για τις βιβλικές φωτιές τον Αύγουστο του 2007 όπου το ντοκιµαντέρ «Sugartown:

Η επόµενη µέρα» παρακολουθεί τους κατοίκους της Ζαχάρως να ζουν τις πιο δύσκολες στιγµές της ζωής τους.

Η µεγαλύτερη πυρκαγιά στην ιστορία της Ελλάδας πέρασε από τα χωριά τους, αφήνοντας πίσω της 65 νεκρούς και εκατοντάδες κατεστραµµένες περιουσίες. Και το ντοκιµαντέρ ακολουθεί τους κατοίκους της Ζαχάρως, καθώς καλούνται να αντιµετωπίσουν την επόµενη µέρα. Γυρισµένο σε διάστηµα δύο ετών, καταγράφει τα σηµάδια που άφησε η πυρκαγιά στους ανθρώπους και στον τόπο, ενώ παράλληλα παρακολουθεί την πορεία της ανοικοδόµησης της περιοχής.

«Τώρα η Ζαχάρω αντιµετωπίζει µια νέα πρόκληση: πώς θα καταφέρει να ορθοποδήσει την ώρα που κάποιοι επιχειρούν να επωφεληθούν από την καταστροφή», λέει ο σκηνοθέτης, που δεν χάνει την πίστη του στον άνθρωπο καθώς «σε µια ιστορία γεµάτη διαµάχες γύρω από τον δηµόσιο πλούτο και τις χωρίς αναστολές προσπάθειες για προσωπικό πλουτισµό, ένας άνθρωπος ξεχωρίζει. Στη Σµέρνα, ο Παναγιώτης Κυριακόπουλος θεωρείται ο ήρωας του χωριού. Είναι ο µόνος που έµεινε και πάλεψε την πυρκαγιά, σώζοντας πολλά σπίτια. Μέσα από τα µάτια του, η ταινία θέτει το ερώτηµα της ευθύνης που φέρει ο καθένας µας για την καταστροφή. Ευθύνονται η κυβέρνηση, οι τοπικές αρχές ή έχουν ευθύνη και οι πολίτες για τη δυσλειτουργία της δηµοκρατίας στην Ελλάδα;».

Γιατί είναι τόσο ανεξέλεγκτα όλα εδώ;

Υπάρχει ένα καθεστώς ατιµωρησίας και ένα καθεστώς που αφήνει όσους ανθρώπους θέλουν να εκµεταλλεύονται µια κατάσταση να το κάνουν, επειδή απλά πολλά πράγµατα δεν λειτουργούν. Και αυτό δεν έχει να κάνει µε έναν µόνο άνθρωπο, αλλά µε ένα σύστηµα γενικότερα και τελικά βγάζει και ένα στοιχείο µοναξιάς. Οτι έχουµε αφήσει στη µοίρα του έναν τόπο και έχουµε αφήσει στη µοίρα της την περιφέρεια, που λειτουργεί µε κανόνες Αγριας Δύσης.

Τι εννοείτε;
Ο σαρκασµός και ο αυτοσαρκασµός είναι χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας. Βλέπουµε ότι αντιµετωπίζουµε τις αντιξοότητες βάζοντας µπροστά το χιούµορ και τον αυτοσαρκασµό ή τον σαρκασµό των πολιτικών. Γενικά χρησιµοποιούµε αυτό το εργαλείο για να µη νιώθουµε άσχηµα. Οπότε κι εγώ, όταν το συνάντησα για πρώτη φορά στη Ζαχάρω κατά τη διάρκεια των γυρισµάτων του πρώτου ντοκιµαντέρ, θεώρησα ότι πρέπει να είναι ένα στοιχείο των ταινιών, που δεν θα έλεγα ότι είναι ανάλαφρο ή βαρύ. Είναι για µένα το παράλογο της πραγµατικότητας. Δηλαδή, θα τις χαρακτήριζα και τις δύο σαν ιστορίες υπαρκτού σουρεαλισµού και γι’ αυτό θα προβάλλονται και µαζί.

στο συναίσθηµα. Προσπάθησα να µπω λίγο πιο βαθιά και να παρουσιάσω ένα κοµµάτι της πραγµατικότητας αυτών των ανθρώπων. Ενα κοµµάτι της πραγµατικότητας που δεν έχει µόνο ως θέµα την εύκολη συγκίνηση. Η πραγµατικότητα µπορεί να είναι τραγική, κωµική ή κωµικοτραγική, κάτι που βιώνουµε όλοι µας, ακόµα και εάν αυτό είναι στα καµένα. Εγώ προσπάθησα να φύγω από αυτό το πολιτικά ορθό κοµµάτι που παρουσιάζεται Σε τι διαφέρει το «Sugartown: Η επόµενη µέρα» από ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ;

Προσπάθησα να πω µια ιστορία, να πάω πιο πέρα από το ρεπορτάζ και τα τηλεοπτικά κανάλια που παρέµεναν, τότε, τις µέρες της καταστροφικής φωτιάς, απλά στη τηλεόραση και να πω µια διαφορετική ιστορία, προσπαθώντας να πάω πάντα λίγο βαθύτερα.

Πώς θα χαρακτηρίζατε εσείς το «Sugartown: Η επόµενη µέρα»;

Υπάρχει στο φιλµ ένα στοιχείο Φαρ Ουέστ, είναι ένα ντοκιµαντέρ – γουέστερν. Ανθρωποι οι οποίοι ζουν πέρα από τον νόµο. Ο νόµος είναι τα ίδια τους τα πιστεύω και οι ηθικές αρχές τους. Σε ένα τοπίο το οποίο είναι όλο καµένο, ισοπεδωµένο όπως ακριβώς το βλέπουµε στις ταινίες µε τον Τζον Γουέιν.

Και µε αίσθηµα ευθύνης, ο χαµηλών τόνων Κίµων Τσακίρης καταλήγει: «Αντιµετωπίζουµε διάφορες κρίσεις: οικονοµική κρίση, κρίση στους δηµοκρατικούς θεσµούς ή ακόµα και κρίση του περιβάλλοντος. Μέσα στο ντοκιµαντέρ προσπαθώ να συνδέσω τις κρίσεις και να βρω τελικά γιατί συµβαίνουν αυτά τα πράγµατα στην Ελλάδα και όχι µόνο».

ΙΝFΟ

Τα ντοκιµαντέρ «Sugartown:
Η επόµενη µέρα» και το «Sugartown:
Οι γαµπροί» θα προβάλλονται µε την τιµή του ενός εισιτηρίου στον «Δαναό 1» από τις 2 Σεπτεµβρίου

Διεθνής καριέρα

Η[-951διεθνής πρεµιέρα του «Sugartown: η επόµενη µέρα» έγινε στο Φεστιβάλ Ντοκιµαντέρ ΙDFΑ, στο Αµστερνταµ στις 21 Νοεµβρίου 2009 (διαγωνιστικό τµήµα). Εχει βραβευτεί µε το URΤΙ Ιnternational Grand Ρrix for Αuthor’s Documentary Βronze Μedal και προταθεί για τα βραβεία CΜCΑ και SRG SSR Ιdee Suisse Ρrize 2010. Η ταινία έχει επίσης προβληθεί στα φεστιβάλ Docs Βarcelona στην Ισπανία, Los Αngeles Greek Film Festival στην Αµερική, Sichuan ΤV Festival στην Κίνα, ΑsterFest Film Festival στα Σκόπια, Documentarist Festival στην Κωνσταντινούπολη, Sole Luna Festival στη Σικελία και Supetar Super Film Festival στην Κροατία. Εκατοντάδες χιλιάδες θεατές την έχουν δει στο γαλλογερµανικό κανάλι ΑRΤΕ, το ισπανικό ΤV3, το αραβικό Αl Jazeera, το ελβετικό Τelevision Suisse Romande και το φινλανδικό ΥLΕ.