Το Πνεύμα του Τόνου

Τόποι ιερής µνήµης
Της Εύας Κοταµανίδου

Είναι κάποιοι τόποι, Ακροπόλεις, Κάστρα, Πύργοι, Μοναστήρια, αρχαίοι Ναοί, σηµαδεµένοι από την ιστορία µε µνήµες, αγώνες, λατρείες, προαιώνια µνηµεία ελληνικού πολιτισµού, απαρασάλευτα στον χρόνο. Είτε είσαι πιστός ορθόδοξος χριστιανός είτε όχι, είτε είσαι Πόντιος είτε όχι, η τέλεση της Θείας Λειτουργίας τον Δεκαπενταύγουστο, από τον Οικουµενικό Πατριάρχη, στην ιστορική Μονή της Παναγίας Σουµελά που βρίσκεται στο όρος Μελά του Πόντου, στην Τραπεζούντα των Μεγάλων Κοµνηνών, ύστερα από 88 χρόνια σιωπής και εγκατάλειψης, µετά και τη φυγή των τελευταίων µοναχών το 1923, αφού είχε προκληθεί, έναν χρόνο πριν, η λεηλάτηση και η πυρπόλησή της από τους Τούρκους, στα χρόνια της µεγάλης καταστροφής, της γενοκτονίας και του διωγµού των Ελλήνων, είναι όντως µια συγκλονιστική, φορτισµένη στιγµή για όλον τον Ελληνισµό του Εύξεινου Πόντου, που ενδηµεί εκεί από τον 7ο π.Χ. αιώνα, µε πρώτη αποικία τη Σινώπη. Το ιστορικό Μοναστήρι χρονολογείται από το 386 µ.Χ., χτισµένο από τους αθηναίους µοναχούς Σωφρόνιο και Βαρνάβα. Το ότι θα σηµάνουν συµβολικά και πάλι τα σήµαντρα, 88 χρόνια µετά την απόλυτη σιωπή, σηµαίνει πολλά για τους Ποντίους και όχι µόνο. Τέτοιες µέρες πέρσι ήµουν εκεί σ’ ένα δεκαήµερο ταξίδι µνήµης και προσκύνησης στα ιερά χώµατα των προγόνων. Ο βράχος του Μοναστηριού υψώνεται µεγαλοπρεπής µε όλα του τα κτίσµατα, ορατός από µακριά, ανάµεσα στα καταπράσινα βουνά του όρους Μελά, ανάµεσα σε καταρράκτες, φαράγγια, ποτάµια, ρυάκια, σ’ έναν τόπο πανέµορφο, µαγευτικό, πνιγµένο σε µια οργιώδη βλάστηση. Ηξεραν πάντα οι Ελληνες να διαλέγουν τα µέρη και τους τόπους των έργων των χειρών τους.