[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ρήγµατα… πολιτισµού

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ βυθισµένοι µε την πρύµνη στα περασµένα, που ο πίσω µας κόσµος ολοένα και µας πνίγει, όλο και πιο βαθιά µας οδηγεί.

Θέλουµε, λέει, κάθαρση στον χώρο του ποδοσφαίρου, απαιτούµε τη διαφάνεια, φωνάζουµε µε πάθος ακαταµάχητο για ξεκαθάρισµα από τα επικίνδυνα ζιζάνια που πνίγουν το άθληµα στον τόπο µας και ξεχνάµε οι αφελείς ότι σε µια χώρα που κυριαρχεί το απίθανο, σε ένα κράτος που αναδύεται απ’ άκρη σ’ άκρη η απόπνοια της σήψης, είναι τουλάχιστον αφελές να προσδοκούµε την καθαρότητα και τη διαύγεια στα γήπεδα. Στα γήπεδα, που από µόνα τους τελικά αποτελούν χώρο συσσώρευσης και αποβλήτων… Παρακολουθήσαµε µε θλίψη την επώδυνη πορεία προς τον Γολγοθά του προπονητή της ΑΕΚ, Ντούσαν Μπάγιεβιτς.

Χαστουκίστηκε, µαστιγώθηκε, προπηλακίστηκε, ώσπου στο τέλος γονάτισε και δεν βρέθηκε ούτε ένας να σηκώσει τον… σταυρό του.

Παρακολουθώντας προσεκτικά τις απεχθείς εικόνες αντιλαµβάνεσαι ότι οι παρακείµενοι «γραµµατείς και φαρισαίοι» απλά παρακολουθούν και η προσπάθειά τους επικεντρώνεται στο να σώσουν τον εαυτό τους και µόνον. Οι άνανδροι, δήθεν οργισµένοι, οπαδοί βρήκαν δρόµο ανοιχτό ανάµεσα από την αέναη αδιαφορία µας, που ενίοτε αγγίζει τα όρια του συβαριτισµού και την επίκτητη πλαδαρότητά µας.

«Ποιον δείρανε, τον Μπάγιεβιτς; Κάτι θα έκανε κι αυτός! Ποιον σκότωσαν, έναν δηµοσιογράφο; Θα την είχε λερωµένη τη φωλιά του!».

Με τέτοια άλλοθι συνείδησης κοιµόµαστε ήσυχοι σε µαλακά στρώµατα παρελθόντος πολιτισµού. Η συνείδηση και η δειλία είναι λέξεις, τραγικά, ταυτόσηµες. Δειλιάζουµε να πάρουµε θέση, να προτάξουµε το δάχτυλο και να υποδείξουµε τον ένοχο επικαλούµενοι τη συνείδησή µας, όµως στο βάθος, είναι η αλήθεια, τρέµουµε µην και χάσουµε τον µακάριο ύπνο µας, την αναγερτή βολή µας.

Μοιάζουµε σαν τα παιδιά των διασήµων, που ποτέ δεν µπόρεσαν να ξεφύγουν από τη βαριά σκιά των γεννητόρων τους. Μιλάµε για αρχαίο ελληνικό πολιτισµό σε µια χώρα που έχουµε απολέσει ακόµη και την έννοια του πολιτισµού. Στο µεγάλο αντηχείο της µνήµης µας διαδραµατίζονται πλέον µονάχα υπαινιγµοί γεγονότων. Στην πραγµατική ζωή µας, αυτή που µας κυριαρχεί και µας εξουσιάζει, λειτουργεί ένας παράξενος µηχανισµός από αντισταθµίσµατα, που κάνουν το φως να είναι γεµάτο σκοτάδι και τον θόρυβο ξέχειλο από σιωπή ατέρµονη και ένοχη…

Και έτσι πορευόµαστε µε σηµεία αναφοράς που δήθεν µας κρατούν σε εγρήγορση: Τον Σεπτέµβριο θα ξεκινήσουµε, υποστηρίζουµε, όταν έχουµε ήδη εξοκείλει στα αβαθή ενός επιπόλαιου Αυγούστου…