Με αύρα αρχαιότητας

Αδεια ζήτησε από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συµβούλιο ο Δήµος Δηµητσάνας για να δοθεί παράσταση στο πλάτωµα έξω από τον ναό του Επικούριου Απόλλωνα. Το ΚΑΣ αρνήθηκε, αλλά η υπόθεση γεννά κάποιες σκέψεις: η πρώτη είναι ότι πριν αρχίσουµε να δίνουµε και παραστάσεις εκεί, καλό θα ήταν όλοι – και ο δήµος – να κάνουµε ό,τι περνάει από το χέρι µας µήπως και αλλάξει κάτι σε αυτό το θέαµα ενός υπέροχου Επικούριου που είναι όµως κρυµµένος κάτω από µια τέντα επί σχεδόν τριάντα χρόνια και κανείς δεν τον βλέπει. Η δεύτερη είναι ότι µας έχει πιάσει µια µανία τα τελευταία χρόνια να οργανώνουµε εκδηλώσεις σε αρχαιότητες. Και καλά στα αρχαία θέατρα, αλλά και στους ναούς; Δύσκολα µπορώ να εξηγήσω τη νέα τάση. Αναζητούµε εξωτισµό; Αναβαθµίζουµε τις παραστάσεις µας οι οποίες κλέβουν κάτι από το αρχαίο κλέος ή το κύρος της κλασικής παιδείας; Το κάνουµε για να υπενθυµίσουµε στους εαυτούς µας τη σπουδαία καταγωγή µας; Αναζητούµε απλώς ένα περιβάλλον ανάτασης; Ο,τι και να ’ναι, καλό είναι να θυµόµαστε ότι αν πέτυχαν κάτι οι αρχαίοι ηµών πρόγονοι τον 5ο αιώνα π.Χ., ήταν επειδή δηµιούργησαν οι ίδιοι. Οι ίδιοι έφτιαξαν τα θέατρά τους, οι ίδιοι και τα έργα που έπαιζαν. Ηταν δηµιουργικοί, ήταν πρωτοπόροι, ήταν τολµηροί. Ας έχουµε πάντα σε κάποια γωνιά του µυαλού µας ότι αυτό είναι που διδάσκει περισσότερο η κλασική Ελλάδα. Οτι στην εποχή σου πρέπει να είσαι κι εσύ δηµιουργικός και να ωθείς τα πράγµατα µπροστά. Οπερ σηµαίνει… Να δηµιουργείς και αρχιτεκτονικά έργα, και θέατρα, και έργα πνοής. Μπορείς;