Νέοι Δίσκοι

Μπεκ στην Ακρόπολη, µέσω Υanni
Της Μαρίας Μαρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

Η καλύτερη φάση της µουσικής είναι τώρα και όποιος πει ότι «δεν βγαίνουν πια τόσο ωραία πράγµατα όσο παλιά» τον στέλνουµε να αγοράσει καινούργια αυτιά. Επίσης να τσεκάρει τις πηγές της µουσικής του.

Δοκιµαστικά (demo), εταιρεία, συµβόλαιο, δίσκος – το κλασικό µοντέλο _ αυτό είναι απλώς µια από τις επιλογές. Οσο κατεβάζει ωραίες ιδέες το µυαλό του καλλιτέχνη τόσο θα βρίσκει ακροατές. Δες Βeck. Στο µυαλό του παίζουν τα πάντα, από φιλαρµονικές ώς µελόντικες, από κρουστά της Βραζιλίας ώς τρελή παραµόρφωση ηλεκτρικής κιθάρας. Κολλάει ο Βeck στα κλασικά;

Πιο πιθανό να κολλήσει πιγκουΐνος στην άµµο της Σαχάρας. Με αυτό το σκεπτικό ο Καλιφορνέζος φτάνει µε σακίδιο γεµάτο ιδέες στην Ακρόπολη. Πώς ακριβώς; Διασκευάζει Υanni! Τον Υanni, τον new age Υanni µε τις επικές, τρέχα γύρευε, ονειρικές συνθέσεις και το µουστάκι, το οποίο δεν υπάρχει πια αν λένε αλήθεια οι πρόσφατες φωτογραφίες.

Πώς του ήρθε αυτό; Οχι του Υαnni να κόψει το µουστάκι, του Βeck να διασκευάσει Υanni. Ετσι ξαφνικά.

Και στα πλαίσια του Record Club πρότζεκτ, όπου συναντιέται µε άλλους και παίζουν µουσική µε αφορµή ένα άλµπουµ και ηχογραφούν ό,τι προκύψει. Στη στιγµή.

Ετσι βρέθηκε µια µέρα µε Τhurston Μoor (Sonic Υouth) πάνω στο «Live at the Αcropolis». Οχι για να αλλάξουν σώνει και καλά κάτι σε αυτό, αλλά να παίξουν µουσική. Ο Μουρ φέρνει και κάµποση «παραµόρφωση» και θόρυβο από τα δικά του τα µέρη, βάζει και κάτι σουρεαλιστικούς στίχους (στο Santorini), έρχονται και οι Τortoise, δίνουν κι αυτοί τη δική τους πειραµατική νότα. Πρωτοπορεία, ψυχεδέλια, noise-rock και έντονο µπεκικό στοιχείο – όλα κάτω από την Ακρόπολη, στο µονοπάτι του Υanni. Τα ανεβάζει εδώ http://www.beck.com/recordclub/ και τυπώνει και Τ-shirt. Προηγούµενη επέµβαση του club? Οι ΙΝΧS! Επόµενος: Ποιος ξέρει! Σε αυτό το σηµείο, υποθέτω, θα έχει κανείς εθιστεί σε αυτό τον οργανικό, ευφάνταστο, πολύχρωµο Βeck ήχο (µου συνέβη πολλά χρόνια πριν). Κανένα πρόβληµα – συνεχίζει χωρίς σηµάδια κόπωσης από τότε που ξεκινούσε, καµιά εικοσαριά χρόνια πριν – looser µε όραµα αλλά τίποτε συγκεκριµένο.

Αλλο; Μετά τη συµµετοχή στο «Εclipse» και τις βαµπιρικές επαφές, καινούργια συµµετοχή σε σάουντρακ: γράφει τραγούδια για την ταινία «Scott Ρilgrim Vs Τhe World» και τη φανταστική µπάντα του Πίλγκριµ (Μάικλ Σέρα) Sex ΒΟΒ-ΟΜΒ (όνοµα µπάντας). Τα τραγούδια για τους φαν της µουσικής στο iΤunes σταθερά. Τελειώσαµε; Οχι – λίγος Μπεκ ακόµη. Με δύο κοµµάτια του στο Μaniac Μeat τoυ Τobacco (τα βρίσκεις εδώ: http://www.

blackmothsuperrainbow.com/ disco1.htm) κράτησε τις µηχανές να δουλεύουν µετά τον δίσκο µε Σαρλότ Γκενσµπούργκ. Και η ερώτηση που περιµένεις: καλά, δεν κάνει διακοπές αυτός ο τύπος;

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com
Ηχοι για τη ζέστη

Στα πάνω της η beach pop τελευταία (Αύγουστος, µεθαύριο)

Sonny and the Sunsets (από Σαν Φρανσίσκο εξπρές), Μario/ http://www.

myspace.com/ sonnythesunsets Shangri La’ s Remember Walking in the Sand/ κλασικό και µε κόκκους. Βeach Βoys «Surfing Usa». Και πάλι ξανά µαζί για να γιορτάσουν τα 50 χρόνια, άρωµα vintage αντηλιακού Roy Οrbison «Ιn Dreams» (γίνεται να µη βάλω Ρόι?)

Τalking Ηeads «Τhis Μust Βe Τhe place» (Ναι, αυτό είναι το µέρος, αν περπατούσαν εκεί πριν οι Shangri La’s)

Free Εnergy, Αll Ι Κnow και ετοιµάζουν και άλµπουµ. Θα µάθουµε περισσότερα (http://www.

myspace.com/ freeenergymusic)
Καραµέλα…

Ερχεται από την ίδια γειτονιά µε τη Λίλι Αλεν και µε φόρα 22χρονου κοριτσιού που δεν το σταµατά παρά µόνο ο τοίχος. Και τοίχο δεν βρίσκει η Εliza Doolittle, η µικρή Λονδρέζα που εµπνέεται από τα µιούζικαλ (προφανώς) και από την ποπ που ανεβαίνει ψηλά σαν τα µπαλόνια στα γενέθλια. Ζάχαρη που έγινε καραµέλα και πικρίζει ελαφρά η γεύση των τραγουδιών (στο άλµπουµ µε το όνοµά της, από την ΕΜΙ), τύπου Αλεν δηλαδή (και δεν το πετυχαίνει όποιος κι όποιος), µε µια τρελή µανία µε τα παλιά, από Fleetwood Μac ώς Ηall & Οats (που ήταν βιτρίνα χθες στο blog της µε το τραγούδι της εβδοµάδας). Θα περάσεις καλά, θα ψάξεις να βρεις το «σαµπλ» που σ’ άρεσε και θα έχεις κι ένα όνοµα να αποκρούσεις τις συνεχείς επιθέσεις Κέιτι Πέρι που δεν ξέρεις πια από πού σου ’ρχονται. Ή κάνω λάθος;


…και χάπι

Και τώρα κάτι τελείως διαφορετικό, σχεδόν σε όρια Μόντι Πάιθον, σουρεαλιστικό. Ο Robbie Fulks της alt.country µορφή και από αυτούς που έχουν βουτήξει για τα καλά σε ’50s, ’60s, ’70s σούπερ αξίες της κάντρι και όχι µόνο, πλησιάζει µε full respect και άποψη επιτυχίες του Μάικλ Τζάκσον. Και θα µπορούσα να σας πω ακούστε το «Βillie Jean», ή το «Don’t Stop», ή το «Τhe Girl Ιs Μine» – αλλά στο «Ηappy» (Υep Roc) ακούγονται όλα και ως και το κενό ανάµεσα στα κοµµάτια έχει χαρακτήρα. Σπέσιαλ µεταχείριση για το «Μάικο», από έναν σωστό τζέντλεµαν από το Σικάγο.