Το Πνεύμα του Τόνου

Περπατώντας στην αρχαία Αθήνα
Της Εύας Κοταµανίδου ,

Μιας και η πραγµατικότητα µας πνίγει, ευκαιρία να σαλπάρουµε, ανοίγοντας φανταστικά πανιά για ταξίδια µαγεµένα, ιστορικά. Το έναυσµα µας δίνει η συναρπαστική συνέντευξη στην «Ελευθεροτυπία» της αρχαιολόγου Ολγας Ζαχαριάδου. Λέει: «Εµείς περπατούσαµε τότε», όταν από το 1984 έσκαβε όλο το κέντρο της Αθήνας, από τη Λένορµαν ώς την Πλατεία Συντάγµατος κι από την Πλατεία Κοτζιά ώς τον Εθνικό Κήπο, ανακαλύπτοντας τάφους, ρωµαϊκά λουτρά, δηµόσια κτίρια, το Πεισιστράτειο Υδραγωγείο, την κοίτη του αρχαίου Ηριδανού, στήλες και επιγραφές, δρόµους λιθόστρωτους, εργαστήρια κεραµουργίας… «στους δρόµους των αρχαίων Αθηναίων, στην πόλη του Πεισίστρατου, του Περικλή, του Αδριανού, του Οθωνα».

Κάτω από τα πόδια µας λοιπόν υπάρχει ακόµα όλη η αρχαία, ρωµαϊκή, βυζαντινή ιστορία της πόλης. Της Αθήνας που τόσο µισούµε και λατρεύουµε. Κάθε µας βήµα ακουµπάει κάτω από την άσφαλτο σε βήµατα άλλων ανθρώπων µιας άλλης εποχής, που έζησαν, δηµιούργησαν και πέρασαν. Σε πιάνει ρίγος µόνο και να το σκεφτείς. Με πολλή θέληση και καλπάζουσα φαντασία βαδίζουµε πάνω στα βήµατα ποιητών, φιλοσόφων, δηµοκρατικών ενεργών πολιτών, πολιτικών υψηλής πνοής, στρατηγών, αρχιτεκτόνων, γλυπτών και γιατί όχι και φαύλων δηµαγωγών, απατεώνων ολκής. Απόγονοί τους είµαστε, κατ’ εικόνα και καθ’ οµοίωσιν, κάτω από τον ίδιο ουρανό γεννηθήκαµε. Συγκλονιστικό όταν ο άνθρωπος ξαναβρίσκει τον άνθρωπο µέσα από τα έργα των χειρών του. Φαντάζοµαι τη συγκίνηση των αρχαιολόγων, όταν στις ανασκαφές τους αγγίζουν αυτά τα υπολείµµατα του άλλοτε. Εχω ακούσει τον Μ. Ανδρόνικο κι έχω δει απλούς σκαφτιάδες να χαϊδεύουν µε δέος τα αρχαία ευρήµατα. Κλείνοντας τα µάτια λοιπόν στην απαίσια όψη των πολυκατοικιών και στρέφοντάς τα προς τα άνω της ψυχής, ας αποτολµήσουµε κι εµείς έναν φανταστικό περίπατο στους δρόµους της αρχαίας Αθήνας. Καλό θα µας κάνει!