Κωμωδία παντός καιρού

ΤΟ ΕΡΓΟ. Ο Μαρκήσιος Φορλιπόπολι- αριστοκράτης από κούνια αλλά χωρίς λεφτά και, επιπλέον, τσιγκούνης – και ο Κόμης Αλμπαφιορίτα- με αγορασμένο τίτλο ευγενείας αλλά με τσέπες γεμάτες λεφτά που εύκολα τα μοιράζει- την πολιορκούν ερωτικά. Η Μιραντολίνα, η ιδιοκτήτρια του φλωρεντινού πανδοχείου όπου στεγάζονται, ορφανή και εργένισσα, ικανή να χειριστεί άριστα τη δουλειά της, αφεντικό του εαυτού της, οπαδός της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας, πανέξυπνη, καπάτσα, όμορφη, πραγματίστρια και πεισματάρα, δέχεται τα δώρα τους χωρίς να ενδίδει.

Ο Ιππότης Ριπαφράτα, όμως, που καταλύει εκείνο το πρωινό στο πανδοχείο δηλώνει μισογύνης- για λόγους άγνωστους φοβάται τις γυναίκες, δεν τις εμπιστεύεται και είναι ορκισμένος κατά του γάμου. Η στάση του ερεθίζει τη γυναικεία ματαιοδοξία της. Βάζει στοίχημα με τον εαυτό της να τον κατακτήσει έως και να τον κάνει να σέρνεται στα πόδια της. Επιστρατεύει κάθε μέσο και κάθε στρατηγική. Και ώς το βράδυ τα έχει καταφέρει. Ο Ιππότης πέφτει στα δίχτυα της- την ερωτεύεται τρελά. Τότε η Μιραντολίνα, επιδέξια και πάλι, ελευθερώνει τοπληγωμένο- ψάρι που έπιασε και δηλώνει πως θα γίνει σύζυγος του καμαριέρη που της έχει αφήσει «κληρονομιά» αλλά και προστάτη ο πατέρας της – στην τάξη του οποίου και ανήκει: ένα ζευγάρι όπου η σύζυγος θα έχει το πάνω χέρι και θα κρατήσει την ελευθερία της. Η χειραφετημένη γυναίκα θριαμβεύει. Αλλά και η… τάξη των τάξεων δεν ανατρέπεται- στο μέσον του 18ου αιώνα βρισκόμαστε…

Ο Κάρλο Γκολντόνι με τη «Λοκαντιέρα» του (1752) έχει γράψει μία κωμωδία σφιχτή, έξυπνη, ανθεκτική στον χρόνο, με ζωντανούς χαρακτήρες και με έναν ρόλο που εξελίχθηκε σε σύμβολο- άρα μια κωμωδία που δικαίως έγινε και παραμένει κλασική διατηρώντας και σήμερα το χιούμορ και τους χυμούς της.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Θέμης Μουμουλίδης έχει κάνει την απόδοση και διασκευή του κειμένου. Είμαι υπέρ της διατήρησης των κλασικών έργων αυτούσιων αλλά ελάτε που έχουν γίνει μόδα οι διασκευές… Η συγκεκριμένη, πάντως, δεν έχει γίνει με… τα πόδια, δεν εξυπνακίζει, δεν χάνει το μέτρο και τον έλεγχο, σέβεται το πνεύμα του έργου και κυρίως δεν υποκύπτει στο τρέχον αγοραίο γούστο. Οπως και η σκηνοθεσία που υπογράφει ο ίδιος. Η παράσταση που έχει προκύψει είναι σφιχτοδεμένη, γοργή, με χιούμορ, καλόγουστη. Ο σκηνοθέτης επέλεξε το έργο να ξεκινάει από την εποχή του και να διέρχεται μέσα από εποχές μεταγενέστερες για να καταλήξει στην πρώτη μεταπολεμική. Το εύρημα δεν είναι πρωτότυπο- στην Ελλάδα χρονολογείται από το 1980 και τους «Επιτρέποντες» του Σπύρου Ευαγγελάτου. Απλώς η εφαρμογή του εδώ είναι λίγο «μουντζουρωμένη» όπως δυστυχώς «μουντζουρωμένο» είναι και το τελευταίο εικοσάλεπτο της παράστασης που ο σκηνοθέτης το παραφόρτωσε. Το ανάλαφρο σκηνικό του Γιώργου Πάτσα με τα παλ χρώματα, σωστά φωτισμένο από τον Νίκο Σωτηρόπουλο, συντελεί στο καλό γούστο του παραστασιακού αποτελέσματος – σωστά και επίσης καλόγουστα αλλά πολύ «κυριακάτικα» τα κοστούμια του – όπως και οι μουσικές του Θοδωρή Οικονόμου και η επιμέλεια κίνησης της Ελενας Γεροδήμου.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Σουμπρέτα κομμένη και ραμμένη για Μιραντολίνα, η Ρένια Λουιζίδου αντιμετωπίζει τον ρόλο με μεγάλη άνεση αλλά κάπως ξώπετσα. Ο Κώστας Κόκλας δίνει ικανοποιητικά αλλά επίσης εύκολα- και χωρίς φινέτσα- τον Ιππότη τονίζοντας τα μπρούτα χαρακτηριστικά του. Ο Φαμπρίτσιο ήθελε ηθοποιό πιο ανάλαφρο από τον Αλέξανδρο Μπουρδούμη που πάντως τα βγάζει πέρα χωρίς αβαρίες. Την ελαφράδα αυτή διαθέτει ο Αντώνης Δημητροκάλης που, αν και μιλάει μόνο… ιταλικά- το εύρημα δημιουργεί «ατμόσφαιρα» αλλά παρατραβάει -, νομίζω πως κλέβει την παράσταση μαζί με τον Αγγελο Μπούρα που είναι πολύ καλός σε ένα ρόλο για πιο ώριμο ηθοποιό. Σωστός και με χιούμορ αλλά όλο και φλερτάρει με τη μανιέρα ο Τάσος Γιαννόπουλος. Χυμώδης και γεμάτη ενέργεια η Μαριάνθη Φωτάκη, πιο αδύναμη η Αντεια Ολυμπίου.

info

Η παράσταση του θιάσου «5η Εποχή» περιοδεύει. Αύριο και τη Δευτέρα Ρέθυμνο. 27, 28/7 Ηράκλειο.
30/7 Ιεράπετρα. 31/7 Αγιος Νικόλαος. 1/8 Σητεία. 2, 3/8 Χανιά.
6/8 Τρίπολη. 7/8 Ξυλόκαστρο.
8/8 Πρέβεζα.

Εν ολίγοις.

Μία παράσταση που, παρά τις αντιρρήσεις μου, καμία σχέση δεν έχει με τον- πολύ χαμηλόμέσο όρο των κωμωδιών που περιοδεύουν.