Η αθόρυβη Αμερική

Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗ δεν χώρεσε ποτέ τους ουρανοξύστες, την αφθονία της ποπ κουλτούρας και την ανελέητη ταχύτητα των μεγάλων μητροπόλεων. Στους πίνακες του Εντουαρντ Χόπερ (1882-1967) πρωταγωνιστούν οι επαρχιώτες των βενζινάδικων, οι παραιτημένες γυναίκες σε ένα άδειο διαμέρισμα, οι στυλιζαρισμένες αναγνώστριες των τρένων, οι ξενύχτες, η σιωπηλή πλειονότητα των μοναχικών Αμερικανών και, πάνω απ΄ όλα, η απόκοσμη μελαγχολία. Ο αταξινόμητος «μαθητής» του Βελάσκεθ και του Βερμέερ δεν ακολούθησε πιστά κανένα από τα ρεύματα της εποχής του- από τον εξπρεσιονισμό έως τον κυβισμό-, δέχθηκε όσο λίγοι την κινηματογραφική αισθητική στο έργο του και επηρέασε με τη σειρά του πολλούς σκηνοθέτες. Ο Χίτσκοκ εμπνεύστηκε την έπαυλη του «Ψυχώ» από το «Σπίτι δίπλα στον σιδηρόδρομο» και ο Βιμ Βέντερς, μια σκηνή στο «Τέλος της βίας» από τον περίφημο πίνακα «Νυχτοπούλια» (1943). Την αμφίδρομη αυτή σχέση υπενθυμίζει το μεγάλο αναδρομικό αφιέρωμα που φιλοξενείται στο Fondation de l΄ Ηermitage της Λωζάνης. Η έκθεση παρουσιάζει 160 έργα από το σύνολο της διαδρομής του Ε. Χόπερ: από τις αυτοπροσωπογραφίες του και το «Soir bleu» (1914) μέχρι το «Μια γυναίκα στον ήλιο» (1961).