… και η εύθραυστη φυσαλίδα της λογοτεχνίας

Tο 2001, όταν η κρίση στην Αργεντινή είχε φτάσει στην κορύφωσή της, υπήρχε ένα δημοφιλές τοκ σόου στην τηλεόραση όπου ειπώθηκε ότι η χώρα έχει μια δυναμική η οποία αποτυπώνεται στο πεδίο της λογοτεχνικής δημιουργίας. Το παράδειγμα των παρουσιαστών ήταν ο Αϊρα που φιγουράριζε στο πρωτοσέλιδο της ισπανικής «Ελ Παΐς». «Λες και έτσι θα λύνονταν τα προβλήματα…», μάς έλεγε ειρωνικά όταν διηγούνταν το περιστατικό. Διότι παλιότερα μπορεί να πίστευε- και το είχε γράψει- ότι η γραφή ήταν μια προστατευτική φυσαλίδα αλλά γρήγορα συνειδητοποίησε ότι επρόκειτο για μια πολύ εύθραυστη φυσαλίδα. «Η λογοτεχνία είναι πάντα μια πολυτέλεια, αλλά εκείνη τη στιγμή ζούσαμε μια υπέρτατη εμπειρία και όλα ήταν περιττά, επιφανειακά, μπροστά στο γενικευμένο κραχ. Η πραγματικότητα ήταν εκεί, όσο κι αν συνεχίζαμε να ονειρευόμαστε μέσα στη λογοτεχνία». Στις Νύχτες στο Φλόρες,με κατασταλαγμένες πια τις εντυπώσεις του, ο Αϊρα θα επισημάνει μέσω του Αλντο πως «η κρίση έμοιαζε να δίνει μια συμπαντική άδεια για να κάνει κανείς τα πάντα» αλλά και πως «καταρρίπτονταν σιγά σιγά τα εμπόδια που χώριζαν τον άνθρωπο από τον άνθρωπο», έτσι που η βαναυσότητα και η φρίκη θα μπορούσαν να αναδείξουν εξ αντιδιαστολής την αναγκαιότητα της αγάπης. Αρκεί να μην υπήρχε αυτός ο εγωισμός ή η αδράνεια των ανθρώπων «που δεν θέλουν να απαρνηθούν αυτό που ήσαν και κλείνονται στις αναμνήσεις και στις απόψεις τους…».