Οδηγώντας σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον

Εχω περιορίσει το τελευταίο διάστημα τις αποστολές στο εξωτερικό. Κάτι η αυξημένη δουλειά στο γραφείο, κάτι οι οικογενειακές υποχρεώσεις, τα ταξίδια περιορίστηκαν αφού τα πήραν επ΄ ώμου οι συνάδελφοι Νίκος Λιβανός και Γιάννης Αδάναλης, οι οποίοι περισσότερο πετούν παρά περπατούν. Την προηγούμενη εβδομάδα κατάφερα πάντως να ξεφύγω από την καθημερινότητα και να ταξιδέψω στη Φρανκφούρτη για να οδηγήσω το νέο Νissan Juke, για το οποίο θα υπάρχει εκτενής παρουσίαση στο επόμενο τεύχος του «ΑutoΝΕΑ».

Το αποτέλεσμα ήταν να βιώσω ένα ακόμη διήμερο χαρμολύπης. Από τη μία να κάθεσαι στο βολάν ενός διασκεδαστικού και ξεχωριστού αυτοκινήτου και να οδηγείς σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον και από την άλλη να κάνεις συνεχώς συγκρίσεις με τη χώρα σου, η οποία έβγαινε συνεχώς… χαμένη και μάλιστα από χέρι.

Είδα λοιπόν οκτάχρονα και εννιάχρονα παιδιά να περπατούν μόνα τους στον δρόμο, να διασχίζουν με άψογο τρόπο διαβάσεις και να μην απειλούνται από κάθε ανεγκέφαλο οδηγό που δεν μπορεί να κάνει ούτε δευτερόλεπτο υπομονή, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Είδα παντού σωστά σχεδιασμένους ποδηλατόδρομους, όπου δεν πάρκαρε ούτε κουνούπι γιατί θα το είχαν… ψεκάσει επιτόπου, αλλά και ποδηλάτες με κράνη, οι οποίοι δεν έκαναν πενταλιές μόνον για διασκέδαση και για άθληση, αλλά χρησιμοποιούσαν το δίκυκλό τους για τις καθημερινές τους μετακινήσεις. Εννοείται, ότι οι οδηγοί των αυτοκινήτων διευκόλυναν τους ποδηλάτες- όπως και τους πεζούς- καθότι πρόκειται για τους πιο αδύναμους κρίκους της κυκλοφοριακής αλυσίδας.

Είδα όλα τα αυτοκίνητα να παρκάρουν μέσα στις διαγραμμίσεις των θέσεων στάθμευσης στα γκαράζ των πολυκαταστημάτων και όχι παρατημένα στην τύχη και πατώντας σε γραμμές δύο θέσεων. Κανένας δεν κατελάμβανε τις θέσεις στάθμευσης για Ατομα με Αναπηρία (ΑμεΑ) ή εκείνες που προβλέπονταν αποκλειστικά για μητέρες με παιδικά καροτσάκια. Εδώ παρκάρεις όπου και όπως γουστάρεις και κανένας δεν σου λέει τίποτα, επειδή είσαι πελάτης του καταστήματος!

Δεν είδα να κορνάρει κανένας, επειδή ήθελε να χαιρετήσει κάποιον γνωστό ή απλά βιαζόταν. Η ηχορρύπανση δεν τιμωρείται στο εξωτερικό μόνον με πρόστιμα, αλλά και με επιτιμητικά βλέμματα και σχόλια των περαστικών.

Δεν είδα τροχονόμους σε διασταυρώσεις, όπου υπήρχαν φανάρια ρύθμισης της κυκλοφορίας (γι΄ αυτό τα τοποθέτησαν εξάλλου). Αντίθετα, σε ένα μικρό εργοτάξιο στις γραμμές του τραμ υπήρχε ένα περιπολικό με αναμμένο φάρο και με δύο αστυνομικούς, οι οποίοι προειδοποιούσαν έγκαιρα τους οδηγούς για τις εργασίες στη μέση του οδοστρώματος.

Δεν είδα ούτε ένα παιδί να παίζει ελεύθερο μέσα στο αυτοκίνητο, αφού όλα ήταν δεμένα πίσω σε ειδικά καθισματάκια, ενώ οι ζώνες ασφαλείας δεν έπαιζαν διακοσμητικό ρόλο για τους επιβάτες της δεύτερης σειράς.

Δεν είδα ούτε έναν εξυπνάκια να χρησιμοποιεί την- εντελώς ελεύθερη- Λωρίδα Εκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ), για να αποφύγει το μποτιλιάρισμα. Είμαι βέβαιος ότι όποιος αποτολμούσε κάτι τέτοιο, θα ρίσκαρε μία καταγγελία από κάποιον άλλον οδηγό. Εμείς όμως δεν είμαστε ρουφιάνοι, προτιμούμε να κλείνουμε τη ΛΕΑ και τα μάτια μας και ας χάνονται ζωές εξαιτίας της καθυστερημένης προσέγγισης των οχημάτων έκτακτης ανάγκης στον τόπο του δυστυχήματος.

Υστερα λοιπόν από αυτά που είδα- και δεν είδα- μέσα σε μόλις δύο ημέρες στο εξωτερικό, πήρα την απόφαση να κόψω με το μαχαίρι τις αποστολές στο εξωτερικό, γιατί μου προκαλούν μελαγχολία. Πονάει χέρι, κόψει ταξίδι!