[Δρόµοι]

Η εφορία…
… µπορεί να γίνει µια κόλαση, αυτή η κόλαση όµως δεν είναι προορισµένη για όλους. Οπως αποκάλυψε η πιο πρόσφατη έκθεση της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας (Εurostat), µολονότι η χειρότερη οικονοµική κρίση από το 1930 έχει στερέψει τα έσοδα των κρατών, οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να µειώνουν τη φορολογία των επιχειρήσεων και να αυξάνουν τη φορολογία των εργαζοµένων.

Η έκθεση…
… αναφέρει πως οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν περιορίσει τη µέση φορολογία των επιχειρήσεων στο ιστορικό χαµηλό του 23,2%. Και µιλάµε για όλες τις κυβερνήσεις. Ολες οι κυβερνήσεις, κάθε απόχρωσης, βάζουν τους εργαζοµένους να πληρώσουν την κρίση του καπιταλιστικού συστήµατος. Πρόκειται δηλαδή για µια βίαιη αναδιανοµή του εισοδήµατος από τα κάτω προς τα πάνω, που οξύνει ακόµη περισσότερο τις εισοδηµατικές ανισότητες.

Αρχικά, όπως γράφει το περιοδικό «Γουέρλντ Σόσιαλιστ», η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε καθορίσει ως ποσοστό στόχο για τη φορολογία των επιχειρήσεων το 45%. Μετά το 1992 και το Μάαστριχτ, αυτός ο στόχος αναθεωρήθηκε προς τα κάτω και έπεσε στο 30%. Και στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας µειώθηκε ακόµη περισσότερο.

Σήµερα, οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις πληρώνουν 10 ποσοστιαίες µονάδες χαµηλότερο φόρο από όσο οι αµερικανικές. Κάποιοι µετανιώνουν γι’ αυτό. Οπως ο Πέτερ Μπόφινγκερ, ένας από τους γερµανούς «σοφούς», που γράφει στην εφηµερίδα «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ»: «Αν είχαµε σήµερα τους φόρους που ίσχυαν για τις επιχειρήσεις το 1998, τα έσοδά µας θα ήταν αυξηµένα κατά 75 δισ. δολάρια ετησίως». Κάποιοι άλλοι, όµως, παραµένουν αµετανόητοι. Τις προάλλες…
… το συµβούλιο υπουργών συνήλθε για να συζητήσει τη µείωση των ευρωπαϊκών κρατικών προϋπολογισµών κατά 81,6 δισ. δολάρια τα τέσσερα προσεχή χρόνια. Πρόκειται για µια µεγάλη µείωση των δηµοσίων δαπανών για το κοινωνικό κράτος, που θα έχει ολέθριες συνέπειες για τους εργαζοµένους και τις οικογένειές τους. «Εχουµε στην Ευρώπη έναν φορολογικό ανταγωνισµό, µε µια πολύ απλή συνέπεια» λέει ο Τόµας Πίκετι, καθηγητής των Οικονοµικών στο Πανεπιστήµιο του Παρισιού. «Υποφορολογείται το κεφάλαιο και υπερφορολογείται η εργασία». Αυτή η υπερφορολόγηση των εργαζοµένων παίρνει τη µορφή τακτικών αυξήσεων του φόρου εισοδήµατος και των έµµεσων φόρων. Σήµερα, τα έσοδα που προέρχονται από τον φόρο εισοδήµατος ανέρχονται στο 40% των συνολικών κρατικών εσόδων. Οι έµµεσοι φόροι ξεπερνούν το 25%. Και ο φόρος επιχειρήσεων αντιστοιχεί µόλις στο 15% των κρατικών εσόδων.

Σε καµία…
… άλλη εποχή οι ανισότητες ανάµεσα στους προνοµιούχους και τους εργαζοµένους δεν ήταν τόσο κραυγαλέες όσο είναι σήµερα. «Το 1688, οι άγγλοι βαρονέτοι είχαν εκατονταπλάσιο εισόδηµα από το εισόδηµα των υπηρετών τους και των εργαζοµένων τους» λέει ο συγγραφέας Γκόραν Θέρµπορν. «Το 2008, τα πρωτοκλασάτα στελέχη των 100 µεγαλύτερων επιχειρήσεων του χρηµατιστηρίου του Λονδίνου έλαβαν αµοιβές που ήταν 141 φορές περισσότερες από την αµοιβή ενός εργαζοµένου πλήρους απασχόλησης». Κάθε φορά που βάζουµε κάτω τους αριθµούς, διαπιστώνουµε πως οι ανισότητες γυρίζουν το ρολόι του ανθρώπινου πολιτισµού αιώνες πίσω. Σαν να µην έχει αυτή η βαρβαρότητα ένα τέλος.