Δίκτυο

Αξιολόγηση και απαξία
Π.Α.

Να είναι παράδειγµα προς µίµηση για το Ελληνικό Δηµόσιο; Να είναι απλώς µια µεµονωµένη κίνηση; Πάντως, ένα είναι γεγονός: ότι η νέα διευθύντρια του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Χριστιάνα Στεφάνου διορίσθηκε στη θέση αυτή ως πρώτη στην αξιολόγηση και επαναξιολόγηση – κάτι που γίνεται για όλο το προσωπικό της ΕΛΣ. Και µάλιστα µε απόφαση οµόφωνη, και από τη διοίκηση, και από την καλλιτεχνική διεύθυνση. Η νέα διευθύντρια είχε έρθει πριν από 10 χρόνια από τη Γερµανία, ανήκει στη νεώτερη γενιά της Λυρικής και µάλλον αποτελεί αντιστικτικό παράδειγµα προς την «καθεστικυΐα τάξη» των εργαζοµένων, οι οποίοι κατάγονται σε πολύ µεγάλο ποσοστό από την ίδια περιοχή: το Λιδορίκι. Και που έχουν δείξει τα δόντια τους σε προηγούµενες διοικήσεις που «τόλµησαν» να τους πειράξουν τη «ζαχαρένια» τους. Μένει να αποδειχθεί αν η επιφανειακή αρχική «ηρεµία» απέναντι στις µεγάλες αλλαγές που συντελούνται στη Λυρική κρύβει τρικυµία…


Οψιµη αντίδραση
Χ.

Να που και η άυλη πολιτιστική κληρονοµιά µπορεί να ξεσηκώσει θύελλες. Οπως η «υπηκοότητα» του Καραγκιόζη. Την οποία η Unesco µε γνωµοδότησή της θεωρεί τουρκική – µια γνωµοδότηση που διατυπώθηκε τον Ιούνιο του 2009 και επικυρώθηκε τον Σεπτέµβριο του ίδιου έτους στην 4η Διακυβερνητική Διάσκεψη της Unesco στο Αµπου Ντάµπι, όπως διευκρίνιζε χτες το υπουργείο Πολιτισµού και Τουρισµού, το οποίο είχε ενηµερωθεί τον περασµένο Σεπτέµβριο για την κίνηση της Τουρκίας και τη γνωµοδότηση της Unesco από το υπουργείο Εξωτερικών. Τότε, περιέργως, το ζήτηµα είχε περάσει «απαρατήρητο» – ίσως και µέσα στη δίνη των εκλογών. Και αίφνης έρχεται η διαµαρτυρία του Πανελληνίου Σωµατείου Θεάτρου Σκιών, που θεωρεί «ντροπή και αίσχος την τουρκοποίηση του Καραγκιόζη» και µιλάει για «παντελή αδιαφορία της Πολιτείας απέναντι στη λαϊκή παραδοσιακή τέχνη την οποία έφερε το 1890 ο Δηµήτρης Σαρδούνης – Μίµαρος στην Πάτρα, εξελληνίζοντας το θέαµα που είχε έρθει από την Προύσα». Η Ελλάδα, λέει από την πλευρά του το ΥΠΠΟΤ, σε συνεργασία µε µεσογειακά, βαλκανικά και µεσανατολικά κράτη, επανέφερε εισήγηση ώστε το Θέατρο Σκιών να αναγνωρισθεί ως κοινή πολιτιστική κληρονοµιά της ευρύτερης περιοχής.


Μιλτιάδης ο ατυχής…
Γ.Δ.Κ.Σ.

Κι εγώ που νόµιζα πως το «πρόβληµα» έχει πια λυθεί…

Και πως ο Μ. Χουρµούζης του «Τυχοδιώκτη» και του «Υπαλλήλου» και των άλλων κωµωδιών από ετών ταυτοποιήθηκε και πως ξεκαθάρισε το θέµα ότι το Μ., το αρχικό του βαφτιστικού του µε το οποίο υπέγραφε, σήµαινε Μιλτιάδης και όχι Μιχαήλ όπως νοµιζόταν κάποτε. «Εντούτοις, η εποχή αυτή – µέσα 19ου αιώνα –, εποχή “ξενόπληκτη” και για το θέατρο, τον αγνόησε πλήρως. Και τον αγνόησαν τον θεατρικό συγγραφέα Μιλτιάδη Χουρµούζη και τα περίπου εκατό χρόνια που ακολούθησαν. Τόσο που να αγνοείται ακόµα και το βαφτιστικό του, µια που το αρχικό Μ. µε το οποίο υπέγραφε είχε εκληφθεί ως Μιχαήλ ενώ επρόκειτο για Μιλτιάδης» έγραφα ήδη στη στήλη στις 18/1/2005. Και όµως, όλος ο Τύπος τις µέρες αυτές έχει γεµίσει µε «Μιχαήλ Χουρµούζη» µε αφορµή την παράσταση του Βασίλη Παπαβασιλείου «Ο Τυχοδιώκτης… βασισµένος στον Χουρµούζη» στο Φεστιβάλ Αθηνών. Ακόµα και εµείς στην «Ατζέντα» έτσι το είχαµε. Υστερα από mail του καλού συναδέλφου – «Θεατρικά» – Νίκου Λαγκαδινού που µου το επεσήµανε, ανακάλυψα πως το κακό άρχισε από την ιστοσελίδα του Ελληνικού Φεστιβάλ. Η οποία ακόµα δεν είχε ενηµερωθεί για το όνοµα του Χουρµούζη… Και όπου φαρδιά – πλατιά αναγράφεται «Μιχαήλ Χουρµούζης». Ολοι οι άλλοι ακολούθησαν. Είναι αργά πια, αλλά από τώρα και στο εξής ας προσέχουν περισσότερο. Κάτι τέτοιες «ασήµαντες λεπτοµέρειες» εκθέτουν.