[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τα χρόνια των παιδιών

Ο άντρας της Μαρίας έναν χρόνο άνεργος, δεν βρίσκει δουλειά στην οικοδοµή πλέον.

Η ίδια η Μαρία, δεν έχει τα µεροκάµατα που είχε, οι πελάτισσές της αποφάσισαν να κόψουν τη δαπάνη οικιακής βοηθού.

Η Μαρία σκέφτεται να γυρίσει στην πατρίδα της.

Ο άντρας της πιστεύει ότι πρέπει να επιστρέψουν.

Λείπουν δεκαπέντε χρόνια, δεν είναι πολλά. Τώρα τα πράγµατα εκεί είναι καλύτερα.

Θα µπορούσαν να κάνουν κάτι δικό τους, µια µικρή οικογενειακή επιχείρηση.

Οµως τα παιδιά τους δεν έχουν καµιά όρεξη να πάνε σε µια χώρα που δεν τη θυµούνται, που δεν αισθάνονται οικεία όταν την επισκέπτονται.

Για τα παιδιά είναι πολλά τα δεκαπέντε χρόνια.

Είναι τα παιδικά και τα νεανικά τους χρόνια, τα χρόνια που πήγαν σχολείο, ελληνικό σχολείο, που έπαιξαν στις πλατείες και στις παιδικές χαρές πολύ περισσότερο από τους ντόπιους συµµαθητές τους, οι οποίοι είχαν κάποιες άλλες διεξόδους φαίνεται, δεν κυκλοφορούσαν στους δηµόσιους χώρους. Εχουν αποτυπώσει µέσα τους, ως περιβάλλον και κόσµο, αυτές τις βασανισµένες αθηναϊκές πλατείες, τις παραµεληµένες παιδικές χαρές, που πολλοί έλληνες γονείς δεν καταδέχτηκαν ποτέ να πάνε τα παιδιά τους. Τα πάρκα είναι η φύση που γνώρισαν, οι δρόµοι της Αθήνας είναι ο τόπος τους, τα λεωφορεία, τα τρόλεϊ, τα πεζοδρόµιά της. Τα κύτταρά τους έχουν ζυµωθεί µε την πόλη αυτή που οι κάτοικοί της έχουν ξεχάσει και την έχουν παρατήσει στους δηµάρχους και στους νοµάρχες να κάνουν πειράµατα.

Και η Μαρία δυσκολεύεται να αφήσει τα παιδιά της, ας είναι πια φοιτητές.

Δεν ξέρω τι θα απογίνει η οικογένεια της Μαρίας.

Ισως γυρίσουν οι µεγάλοι και µείνουν οι µικροί.

Ελπίζω να µείνουν, να µας µιλήσουν κάποτε για την πόλη που γνώρισαν στα παιδικά τους χρόνια. Να τη µάθουµε κι εµείς.