[ Πρόσωπα ] Μια συγκαλυµµένη δικτατορία

Εναν χρόνο µετά το στρατιωτικό πραξικόπηµα που ανέτρεψε και έστειλε στην εξορία τον πρόεδρο της Ονδούρας Μανουέλ Σελάγια, ο νέος πρόεδρος Πορφίριο Λόµπο συνεχίζει την καταστολή της αντιπολίτευσης ενώ η διεθνής κοινότητα αδιαφορεί πλήρως.
Στην Ονδούρα είναι ακόµη επικίνδυνο να µιλήσει κανείς για πραξικόπηµα, αντίσταση ή παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωµάτων. Εκείνοι που αντιστάθηκαν ανοικτά στην επέµβαση των στρατιωτικών στις 28 Ιουνίου 2009 συνεχίζουν να πληρώνουν τις συνέπειες. Οι ανεξάρτητοι δικαστές που εξέφρασαν δηµόσια την προσήλωσή τους στη συνταγµατική τάξη και αµφισβήτησαν το πραξικόπηµα, παύθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο αναδείχθηκε σε πρώτο συνεργό του στρατού. Και για να µην έχουν καµιά αµφιβολία οι υπόλοιποι δικαστικοί για την αποφασιστικότητα του ανωτάτου δικαστικού οργάνου της χώρας, το δικαστήριο προειδοποίησε πρόσφατα ότι θα µελετήσει και άλλες περιπτώσεις λειτουργών της δικαιοσύνης που «είχαν συµµετάσχει σε εκδηλώσεις πολιτικού χαρακτήρα».

Δεν είναι όµως µόνον οι καταχρηστικές δικαστικές παρεµβάσεις. Δέκα δηµοσιογράφοι που επέκριναν τη νέα συµπαιγνία ανάµεσα στους πολιτικούς και τους στρατιωτικούς, έπεσαν φέτος από σφαίρες δολοφόνων. Και σύµφωνα µε την εφηµερίδα «Ρagina 12» της Αργεντινής, κάθε δύο ή τρεις ηµέρες πτώµατα νέων, µερικά ακόµη ντυµένα µε το µπλουζάκι υπέρ του δηµοψηφίσµατος που προωθούσε πριν από το πραξικόπηµα ο Σελάγια για να αναθεωρήσει το Σύνταγµα, εµφανίζονται στα προάστια της πρωτεύουσας Τεγκουσιγκάλπα, µε τα χέρια δεµένα και εµφανή σηµάδια βασανιστηρίων. Δεν είναι τίποτε σπουδαίο για την κυβέρνηση του Πορφίριο Λόµπο. Για να προκαταληφθεί οποιαδήποτε έρευνα, χαρακτηρίζονται απλώς µέλη συµµοριών. «Στη σηµερινή Ονδούρα, οι εκτελέσεις δεν είναι το µοναδικό πρόβληµα, υπάρχουν επίσης οι πολιτικές διώξεις και ο στιγµατισµός ως κρατική πολιτική», δήλωνε πρόσφατα η υπέρµαχος των ανθρωπίνων δικαιωµάτων Μπέρτα Ολίβα. Ο στιγµατισµός έχει ως συνέπεια την αποµόνωση, που σηµαίνει στην πράξη ότι οι οικογένειες των θυµάτων της κρατικής καταστολής δεν µπορούν να προσφύγουν παρά µόνο στις οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωµάτων και στους στενότερους φίλους τους. Διότι τα δικαστήρια έχουν πάρει το µήνυµα από το Ανώτατο Δικαστήριο. Και οι περισσότερες εφηµερίδες, ραδιοσταθµοί και τηλεοπτικά κανάλια, τα οποία ανήκουν σε µεγάλους εκδοτικούς οµίλους, δεν καλύπτουν τις καταγγελίες της αντίστασης και αρκούνται να δηµοσιεύουν τα σενάρια της αστυνοµίας κάνοντας λόγο για πόλεµο συµµοριών νέων, ξεκαθαρίσµατα λογαριασµών, λαθρεµπόριο ναρκωτικών, ακόµη και εγκλήµατα πάθους.

Η κυβέρνηση του προέδρου Πορφίριο Λόµπο, που εξελέγη, όπως και το νέο Κοινοβούλιο, υπό την αιγίδα της δικτατορίας, τον Νοέµβριο, µε εκλογές τις οποίες µποϊκοτάρισε η αντιπολίτευση, έχει περιθωριοποιήσει όλους αυτούς που δεν συµµερίζονται την επίσηµη εκδοχή, ότι στις 28 Ιουνίου 2009 έλαβε χώρα µια «συνταγµατική µετάβαση» που έσωσε τη χώρα από την «τσαβεσική απειλή» (από τον Ούγκο Τσάβες, τον πρόεδρο της Βενεζουέλας).