[Δρόµοι]

Για την Ουρουγουάη…
… συνήθως ακούµε µονάχα κάθε τέσσερα χρόνια. Και να γιατί.

«Σε κάθε µατς…
… τα πλήθη σπρώχνονταν για να δουν αυτά τα παιδιά που, λυγερά σαν σκίουροι, έπαιζαν σκάκι µε µια µπάλα. Αυτά τα απόκληρα παιδιά από τα βάθη της Αµερικής είχαν επινοήσει ένα παιχνίδι µε κοντινές πάσες που κολλούσαν την µπάλα στο πόδι, µε αστραπιαίες εναλλαγές ρυθµού και ντρίµπλες υψηλής ταχύτητας». Αυτά έγραφε ο ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο για την εθνική οµάδα της χώρας του, που µε τη φαντασία της είχε καταπλήξει την προπολεµική Ευρώπη, κερδίζοντας δύο ολυµπιακά τουρνουά. Τα απόκληρα παιδιά του εργατόκοσµου, ανάµεσα στα οποία ξεχώριζαν ένας χασάπης, ένας µαρµαράς, ένας µανάβης κι ένας παγοπώλης. Από τα απόκληρα παιδιά της Ευρώπης, που κάποτε την εγκατέλειψαν αναζητώντας µια καλύτερη τύχη σε αυτή τη χώρα, το όνοµα της οποίας σηµαίνει στα ινδιάνικα «το ποτάµι µε τα χρωµατιστά πουλιά», κατάγεται το 90% του πληθυσµού της Ουρουγουάης. Ακούµε γι’ αυτή τη χώρα µονάχα µε αφορµή το ποδόσφαιρο ή το πολύ πολύ την «Κοµπαρσίτα». Κι όµως, από τις περιπέτειες και τις εµπειρίες αυτής της χώρας των 3,5 εκατοµµυρίων ψυχών θα µπορούσαµε ίσως να διδαχθούµε πολλά. Αφού έπεσε θύµα εξαρτηµένων και διεφθαρµένων κυβερνήσεων που την έφεραν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, σήµερα κυβερνάται από ένα µέτωπο πρώην ανταρτών Τουπαµάρος, σοσιαλιστών και κοµµουνιστών, που την έβγαλε από τη «µαύρη τρύπα». Ο πρόεδρος Μουχίκα, από τους αρχηγούς των Τουπαµάρος, ζει σε µια ταπεινή αγροικία. Και οι διεφθαρµένοι πρώην ηγέτες της χώρας ζουν στη φυλακή. Η Ουρουγουάη είναι η λιγότερο διεφθαρµένη χώρα στη Λατινική Αµερική και το βιοτικό της επίπεδο βρίσκεται µέσα στα 50 υψηλότερα του κόσµου. Πώς τα καταφέρνει τόσο καλά µια τόσο µικρή χώρα; Επειδή έχει κότσια και φαντασία, λένε οι ίδιοι οι κάτοικοί της.

Από δύο…
… Παγκόσµια Κύπελλα και πάνω έχουν µέχρι σήµερα κερδίσει µόνο πέντε χώρες στον κόσµο. Ανάµεσά τους και η Ουρουγουάη. Στο δεύτερο και τελευταίο της, το 1950, ήρθε αντιµέτωπη στον τελικό µε την πανίσχυρη Βραζιλία, µέσα στο Μαρακανά, µπροστά σε 200.000

θεατές. Ολοι την είχαν ξεγραµµένη. Είκοσι τέσσερα λεπτά πριν από το τέλος του µατς, η Ουρουγουάη έχανε µε 1-0. Τότε, ένα γκολ του Σκιαφίνο πάγωσε τους θεατές (φωτ.). Εστω, µια ισοπαλία. Θα ήταν αρκετή για να πάει το Κύπελλο στη Βραζιλία. Οµως λίγα λεπτά αργότερα συνέβη το αδιανόητο. Η Βραζιλία δεν έµελλε να στεφθεί πρωταθλήτρια κόσµου.

Τα παιδιά…
… από το «ποτάµι µε τα χρωµατιστά πουλιά» απέµειναν οι τελευταίοι εκπρόσωποι του λατινοαµερικάνικου «ωραίου παιχνιδιού», όπως το λένε οι Βραζιλιάνοι, στο Παγκόσµιο Κύπελλο. Για να δώσουν µια µοναχική µάχη απέναντι στο ευρωπαϊκό αντιποδόσφαιρο, που ως θέαµα είναι πια χρεοκοπηµένο: χωρίς τη λατινοαµερικάνικη φαντασία δεν αποµένει παρά µια λογιστική προσθαφαίρεση βαθµών και εκατοµµυρίων, από οµάδες που δεν εµπνέονται πια από τα αισθήµατα των φιλάθλων αλλά από τα πορτοφόλια των διοικητικών συµβουλίων.