[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Ακυρώνεται ο δικομμματικός χαρακτήρας

Για περισσότερο από ενάμιση αιώνα, ο κατακερματισμός ήταν κανόνας στην ελληνική πολιτική σκηνή. Από τότε που έχουμε πολιτική ζωή δηλαδή, παράγουμε περισσότερα κόμματα από όσα μπορούμε να καταναλώσουμε. Γι΄ αυτό άλλωστε και στη νεώτερη πολιτική ιστορία βρίσκουμε… 82 πρωθυπουργούς- όλοι άνδρες ειρήσθω εν παρόδω. Μόλις τριάντα ήταν απ΄ ευθείας αυτοτελώς εκλεγμένοι. Οι υπόλοιποι, όταν δεν ήταν δικτάτορες, προέκυψαν από συγκολλήσεις κομμάτων και πρόσκαιρες συμμαχίες που επικυρώνονταν από τους βασιλιάδες. Τους οποίους προφανώς εξυπηρετούσε η αμοιβαδοποίηση της πολιτικής ζωής.

Μόνο μετά το 1974 έχουμε δύο μεγάλα κόμματα με διάρκεια- κυρίως χάρη στις επιβλητικές προσωπικότητες του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου, στις δύο όχθες του πολιτικού φάσματος. Γι΄ αυτό άλλωστε και όλες οι συσπειρώσεις εντός των κομμάτων οδηγούνταν σε αδιέξοδο. Και όταν εξελίσσονταν σε διασπάσεις, διέγραφαν πορεία διάττοντος αστέρος. Οι δύο πυλώνες του κομματικού συστήματος παρέμειναν για 35 χρόνια πολυσυλλεκτικοί, αλλά συμπαγείς.

Αυτή η περίοδος κλείνει με το συνέδριο της Ν.Δ. Είναι η πρώτη φορά που σε ένα συνέδριο δεν διαπιστώνεται η συσπείρωση ενός πολιτικού χώρου γύρω από ένα πολιτικό σχήμα, ή πρόσωπο, αλλά η κατάτμησή του. Το μόνο βέβαιο όταν σβήσουν τα φώτα του συνεδρίου θα είναι ότι η συντηρητική παράταξη έχει τριχοτομηθεί οριστικά. Το συνέδριο αφήνει άθικτο τον Καρατζαφέρη, στο μαλακό υπογάστριο της Ν.Δ. Ισως του στείλει κιόλας στο μέλλον κάποιες ομάδες δυσαρεστημένων. Και δημιουργεί με τον χαρακτήρα που προσδίδει στη Ν.Δ. τον ζωτικό πολιτικό χώρο που αναζητεί η Ντόρα Μπακογιάννη για να στήσει το δικό της τσαντίρι.

Από αυτή την άποψη το συνέδριο σημειώνει κιόλας μια μεγάλη αποτυχία. Ο Αντώνης Σαμαράς, αντί να απορροφήσει τις διασπάσεις που παρέλαβε, προκάλεσε καινούργιες και έτσι αυτοαποδυναμώθηκε. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις εκλογικές επιδόσεις των τριών- πλέον- συντηρητικών σχημάτων στις προσεχείς εκλογές.

Οι πιθανότητες να υπάρχουν στην επόμενη Βουλή τρία κόμματα της Δεξιάς διαρκώς αυξάνονται. Αυτό δυσκολεύει τον Σαμαρά να εμφανισθεί ως μέλλων επικεφαλής αυτοδύναμης κυβέρνησης. Αλλά διευκολύνει τον… Κώστα Καραμανλή να επανεμφανιστεί κάποτε και να ενώσει τα τρία κομμάτια, με το δέλεαρ επιστροφής στην εξουσία- εφόσον δεν θα την έχει εξασφαλίσει ο Σαμαράς.

Οτι ορισμένοι στο ΠΑΣΟΚ χαίρονται γι΄ αυτή την εξέλιξη, συνιστά απλώς πολιτική ακρισία. Γιατί δεν αντιλαμβάνονται ότι με όσα συμβαίνουν στη Δεξιά ακυρώνεται ο δικομματικός χαρακτήρας του μεταπολιτευτικού σκηνικού. Ο,τι συμβαίνει στο ένα κόμμα περνάει σταδιακά και στο άλλο.

Ετσι γίνεται εδώ και τρεις δεκαετίες. Η διάσπαση της Ν.Δ. θα διευκολύνει τη δημιουργία συνθηκών μελλοντικής διάσπασης και στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Αλλωστε είναι καθαρό ότι στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος υπάρχουν ορατά χάσματα. Ιδεολογικά ήδη κινείται έξω από τη ρότα του και πολιτικά η έλλειψη συνοχής είναι πασιφανής. Δεν θα αργήσουν να εμφανιστούν και οι αντίστοιχες προσωπικές φιλοδοξίες. Αλλωστε όπως έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ: «Η φιλοδοξία είναι το τελευταίο καταφύγιο της αποτυχίας».