[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ανθρωποι που έβλεπαν χρήµατα να περνούν

Τόσα χρόνια µπαίνω και βγαίνω στα τρένα, κι όλο γκρινιάζω για την παρακµή τους και γράφω για την εγκατάλειψή τους, και το µόνο που δεν υποψιαζόµουν µέχρι πρόσφατα ήταν ότι έχουν γίνει µια καταβόθρα που καταπίνει χρήµα και το ξερνά σε άγνωστη τοποθεσία.

Στη Μύκονο να το έχει ρίξει µε τη µορφή εξοχικών κατοικιών; Στη θάλασσα µε τη µορφή ιδιωτικών σκαφών;

Ή µήπως µικρά αυθαίρετα στη Λούτσα; Κανείς δεν ξέρει. Τόσα χρόνια το µόνο που βλέπουµε είναι τα τρένα να εγκαταλείπονται, δεν ξέραµε, δεν ρωτάγαµε. Δεν κάναµε ρεπορτάζ. Εχουµε ξεµάθει τα ρεπορτάζ. Μιλώ για τον εαυτό µου, κάνω την αυτοκριτική µου. Ξέµαθα τα ρεπορτάζ, αν υποθέσουµε ότι τα είχα ποτέ µάθει. Επαιρνα το τρένο και νόµιζα ότι είχα εικόνα. Λάθος, η εικόνα ήταν από πίσω, αυτά τα νούµερα που τώρα θαυµάζουµε. Πού κινήθηκαν τόσα λεφτά, µε τι δικαιολογία απορροφούνταν; Ξαφνικά έλαµψε το έλλειµµα σε όλο του το µεγαλείο. Νούµερα που σε ταξιδεύουν. Στο µεταξύ σε ταξιδεύουν και τα τρένα, αν επιµένεις να τα χρησιµοποιείς, αλλά µε δυσκολία.

Στον σταθµό του Βόλου περίµενα µισή ώρα την αµαξοστοιχία από Αθήνα παρακολουθώντας τους σταθµάρχες. Κοµπολογάκι, αργά, σερνάµενα βήµατα, άδεια γκισέ. «Τρενάκι Πηλίου θα έχει φέτος;», ρωτάω. «Μέχρι να ανακοινωθούν οι περικοπές», µου λέει ένας αδιάφορα. Αλλαξαν οι σιδηροδροµικοί, ή άλλαξε ο τρόπος που τους βλέπω; Σαν να έχουν περιπέσει σε αφασία. Ηξεραν για τη µαύρη τρύπα; Παρακολούθησαν την καταστροφή να έρχεται, την πήραν χαµπάρι; Αδιαφορούν αν οι περικοπές είναι σε διαδροµές, σε συρµούς, σε γραµµές; Μήπως υπάρχει βουβό λαϊκό αίτηµα εναντίον των τρένων, κι έτσι µπόρεσαν, µέσα σε γενική αδιαφορία, οι ρουφήχτρες να ρουφήξουν τα λεφτά; Κι έτσι τώρα θα ακινητοποιηθεί κι ό,τι κινούνταν, αδιαµαρτύρητα.