Φαινόμενα
Η Ερρικα Πρεζεράκου ήταν η έκληξη στο Dancing with the stars, επειδή ασχολούµενη µε τον αθλητισµό ήταν το πρόσωπο εκτός τηλεπολτού
Χορεύουµε… στο ταψί
, Της Πόπης Διαµαντάκου , diaman@dolnet.gr
Βουλιαγµένοι στους καναπέδες χαζεύουµε αυτό το καλοκαίρι χορούς παντός είδους, όλοι ακροβατικοί, να εξοντώνουν στην επιδεικτική φούρλα την ανθρώπινη αντοχή
Ποτέ θέαµα δεν υπήρξε πιο ταιριαστό στους καιρούς όσο αυτό το είδος φιγουρατζίδικου χορού µετά ακροβατικών που υπηρετήθηκε από το «Dancing with the stars» του Αnt1.
Αυτό το σόου, στο οποίο ο χορός µετατρέπεται εµφανώς σε µια µάχη µε το ανθρώπινο σώµα, ένα πεδίο σκληρού διαγωνισµού των αρθρώσεων, των κοιλιακών, της επιδεικτικής δύναµης του µυϊκού συστήµατος και η φιγούρα σε ένα αγχωτικό στιγµιότυπο µπουρδουκλώµατος των σωµάτων. Και είναι ταιριαστό στην κουλτούρα της εποχής ακριβώς γιατί προτάσσει της ευχαρίστησης και του ρυθµού, που πολλοί διαθέτουν χωρίς να χρειάζεται να κάνουν ακροβατικά για να τον επιδείξουν, τη µηχανική, σχεδόν ροµποτική, τελειότητα της εκτέλεσης πηδηµάτων, γλιστρηµάτων και αναποδογυρισµάτων. Γιατί είναι θέαµα ακραία φιγουρατζίδικο χάριν του τηλεοπτικού φακού που διεγείρει, ενίοτε και εξαγριώνει, και ουδεµία σχέση έχει µε τον χορό που ευφραίνει βλέµµα και καρδιά. Εξ ου και η εγχώρια ακραία ριάλιτι πτυχή του που υπηρετήθηκε από τη µεσηµεριανάδικη κουτσοµπόλικη τηλεόραση, όπου ο χορός έγινε απλώς η αφορµή για να στηθούν ψευδοκόντρες µεταξύ των διαγωνιζοµένων στην πίστα του εν λόγω σόου διασηµοτήτων.
Αλλωστε η ελληνική εκδοχή του εν λόγω σόου έµοιαζε ακόµη περισσότερο µε άχαρη πάλη σωµάτων. Οσο κι αν βελτιώθηκαν στο πέρασµα των εβδοµάδων οι συµµετέχοντες από τη σκληρή προπόνηση, ήταν φανερή κάθε λεπτό της διαγωνιστικής συµµετοχής τους η µάχη να πετύχουν το βήµα, τον στροβιλισµό, το κούνηµα και εν τέλει τον «καλό βαθµό» της κριτικής επιτροπής. Η µοναδική ίσως που βρισκόταν στο στοιχείο της, λόγω επαγγελµατικής εξάσκησης, ήταν η Ματθίλδη Μαγγίρα, η οποία έδωσε επιπλέον εκείνη την προσωπική πινελιά του καρναβαλισµού, µε µεταµφιέσεις και µιµήσεις που ενίσχυσαν το θέαµα χωρίς να το µετατρέψουν σε φτηνό ριάλιτι.
Η Ευγενία Μανωλίδου έµεινε προσκολληµένη στην τηλεοπτική «στρατηγική» της, να µην αφήνει ανεκµετάλλευτο ούτε δευτερόλεπτο που ο φακός πέφτει επάνω της για να επιδείξει ό,τι τέλος πάντων διαθέτει που να τον ενδιαφέρει _ από τον σύζυγο, που έφτασε µέχρι την αίθουσα της πρόβας µε ανθοδέσµες από τα πρώτα κιόλας επεισόδια για να κερδίσει εξ αρχής τις εντυπώσεις, µέχρι την αγωνία της «καλής µαθήτριας» για το «άριστα µετ επαίνου», που µένει κουσούρι από τα µικράτα. Ως προς αυτό τα κατάφερε.
Η Πρεζεράκου ήταν η έκπληξη, καθώς ασχολούµενη µε τον αθλητισµό ήταν το πρόσωπο εκτός τηλεπολτού, που και µόνο γι αυτό τον τάραξε, αλλά και µε τις πολύ σέξι εµφανίσεις της που δεν συνάδουν µε το στερεότυπο της ανδροπρεπούς αθλήτριας. Οσο για τον χορό, της ήταν ευκολότερη η αθλητική επίδειξη και ίσως ήταν η πιο ταιριαστή απ όλες σε αυτό το ξεπάτωµα των σωµάτων που αποκαλείται «χορός». Αλλο αν οι πρωταθλητές στο είδος έχουν καταφέρει να τελειοποιήσουν ύφος και κινήσεις για να θυµίζουν τη χορευτική αρµονία και πλαστικότητα, παραµένοντας όµως µάλλον αθλητές παρά χορευτές.
Γι αυτό και η πρωταθλήτρια-κριτής Γκαλένα χόρεψε την ίδια ακριβώς χορογραφία που χορεύει σε πλείστες παρόµοιες εκδηλώσεις και στον ηµιτελικό του σόου. Δεν πρόκειται για χορό της χαράς και της εκτόνωσης ούτε της αρµονίας, που επιτυγχάνεται µε σκληρή άσκηση από τους χορευτές κλασικού ή µοντέρνου χορού, αλλά της αθλητικής επίδειξης. Γι αυτό και µπορούν να επιδοθούν σε αυτόν όσοι έχουν την ικανότητα να κάνουν άλµατα και να µάθουν µερικά βήµατα.
Ως εκ τούτου, στην εποχή που η επίδειξη µετρά περισσότερο από την ανθρώπινη ουσία, και ο χορός γίνεται ακριβώς αυτό: ένα τηλεοπτικό άθληµα για να χαζεύει το φιλοθέαµον ακροβατικά.
Στον ίλιγγο της φιγούρας
Το ρίξαµε στον τηλεοπτικό αθλητικό χορό αυτό το καλοκαίρι. Γενικώς έχουµε στήσει χορούς. Θεαµατικούς, ανά ζεύγη ή οµαδικούς, καρσιλαµάδες και ευρωπαϊκούς, µε-τους-κερδοσκόπους-λύκους και µε-τιςµιζαδόρες-αλεπούδες, χορεύουµε ή µάλλον χαζεύουµε µπαλέτα παντός είδους, όσο ποτέ άλλοτε.
Ενας τόπος ανάστατος έχει στήσει χορευτικό πανηγύρι και ζει στον ίλιγγο της φιγούρας. Ποια θα είναι η πιο θεαµατική, η πιο αθλητική.














