ΑΝΑΛΥΣΗ Πολύ κακό στην αγορά εργασίας για το τίποτα

Επώδυνες αναμφίβολα οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας που ανακοίνωσε η κυβέρνηση και δικαιολογημένες οι αντιδράσεις που προκάλεσαν.

Σε μια τέτοια εποχή, που ο καθένας ανησυχεί αν θα μπορέσει να κρατήσει τη δουλειά του, το να διευκολύνει κανείς τις απολύσεις προκαλεί μεγάλη αγωνία σε ευρύτατα στρώματα εργαζομένων. Αν προσθέσουμε μάλιστα και το γεγονός ότι η αποζημίωση κόβεται στο μισό, η αγωνία μετατρέπεται σε απελπισία.

Ποια ήταν όμως η οικονομική λογική που υπαγόρευσε τα μέτρα αυτά;

Υπάρχει ή μήπως είναι απλώς μια νεοφιλελεύθερης εμπνεύσεως εμμονή των τεχνοκρατών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου; Η αλήθεια είναι ότι τα οικονομικά μοντέλα καταγράφουν μια θετική επίπτωση στην ανάπτυξη από την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας. Οταν καταργούνται ή μειώνονται- στην περίπτωσή μαςοι κατώτατοι μισθοί, διευκολύνεται η μερική απασχόληση, δίνεται δυνατότητα ευελιξίας στη διαχείριση του χρόνου απασχόλησης και διευκολύνονται οι απολύσεις, οι επιχειρήσεις μπορούν να βελτιώσουν την αποδοτικότητά τους και άρα να αναπτυχθούν και να συμβάλουν στην ανάπτυξη του τόπου. Βεβαίως, οι νέες θέσεις απασχόλησης που θα δημιουργηθούν θα ειναι πιθανότατα κακοπληρωμένες και σίγουρα επισφαλείς.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι- σύμφωνα με τα ίδια οικονομικά μοντέλα- το μέγεθος της επίπτωσης στην ανάπτυξη από την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας είναι μάλλον μικρό, συγκριτικά με άλλα μέτρα, όπως η απελευθέρωση της αγοράς υπηρεσιών και αγαθών. Συγκεκριμένα, μελέτη του ΙΟΒΕ αναφέρει πως η συνολική επίπτωση στην ανάπτυξη μέσα σε μια πενταετία από την απελευθέρωση της αγοράς αγαθών και υπηρεσιών είναι 17%, ενώ από την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας μόνο 3%. Αυτό σημαίνει ότι αν αρθεί το καμποτάζ, ανοίξει η αγορά ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου και καταργηθούν τα εμπόδια για την πρόσβαση στα κλειστά επαγγέλματα, τα οφέλη θα είναι εξαπλάσια σε σύγκριση με την τόσο επώδυνη απορύθμιση της αγοράς εργασίας.

Διερωτάται, επομένως, κανείς αν άξιζε να ληφθούν τόσο επώδυνα μέτρα για τόσο περιορισμένα αποτελέσματα. Αν με την άρση ενός καμποτάζ μπορούσαμε να πετύχουμε τα ίδια και καλύτερα, γιατί να προκαλέσουμε τέτοια κοινωνική αναστάτωση; Μια απάντηση ίσως είναι ότι αν είχαμε φροντίσει εγκαίρως να άρουμε το καμποτάζ και να καταργήσουμε τα προνόμια των «συντεχνιών» δεν θα είχαμε ποτέ πέσει στην ανάγκη της τρόικας. Τώρα που πέσαμε θα τα πάρουμε υποχρεωτικά όλα τα φάρμακα της συνταγής τους, αποτελεσματικά και μη, επώδυνα κι ανώδυνα.