ΑΙΧΜΕΣ Εμείς και τα λιοντάρια

ΗΤΑΝ, ΛΕΕΙ, ο Καραγκούνης, πανευτυχής, μέσα σε πανηγυρισμούς και γιορτές και σήκωνε το κύπελλο. Και κόσμος με ελληνικές σημαίες έτρεχε γύρω του και σήκωνε στα χέρια και τον Καραγκούνη και το κύπελλο μαζί. Τι να σημαίνει το όνειρο;

Μπορεί να ξαναείδες το Εuro σε επανάληψη, μου λένε. Και όμως δεν ήταν το Εuro. Στο βάθος (τα όνειρα έχουν και βάθος)

φαινόταν η ζούγκλα και μέσα στο γήπεδο έτρεχαν και κάτι λιοντάρια.

Που δεν ήταν οι φανέλες των Αγγλων- σίγουρο αυτό-, ήταν το κανονικό αφρικάνικο λιοντάρι που βρυχάται.

Τα λιοντάρια τη δουλειά τους κάνουν. Ο Οτο τη δική του και οι παίκτες το καθήκον τους. Να βλέπουν δίχτυα- και να έχουν τον νου τους και πίσω, μη μας ξεφύγει κανένας ξεχασμένος εκεί και τρέχουν μετά και δεν φτάνουν. Απλά πράγματα (για εμάς που δεν τρέχουμε).

Μήπως στην Πορτογαλία δεν είχαμε θηρία; Είχαμε. Και όμως, το ένα αποτέλεσμα έφερε το άλλο, η μία φάση την επόμενη, σφύριζε ο διαιτητής τη λήξη και είχαμε εμείς το σωστό αποτέλεσμα. Με το κλασικό και μαθηματικά ακλόνητο «έντεκα εμείς, έντεκα κι αυτοί» πήγαν τα λιοντάρια και κάθησαν στην άκρη.

Εντάξει, ούτε στα όνειρα πιστεύω, ούτε στις επαναλήψεις. Αλλά αν μπεις στο παιχνίδι με αέρα, το πιο πιθανό είναι να παρασύρεις και την μπάλα μαζί προς την αντίπαλη εστία… Και για το όνειρο στην αρχή, αλήθεια είπα.