[ Δρόµοι ]

Κανείς…
… δεν επιχαίρει για τα προβλήµατα της ευρωζώνης. Γιατί οι επιπτώσεις είναι το ίδιο σοβαρές για όλους όσους ζουν σε αυτήν τη ζώνη του λυκόφωτος, τόσο για τους πολέµιους όσο και για τους φίλους του κοινού ευρωπαϊκού νοµίσµατος.

Για τις µικρές…
… χώρες που εγκατέλειψαν το εθνικό τους νόµισµα, τα υπεσχηµένα οικονοµικά οφέλη αποδείχτηκαν πρόσκαιρα. Εµειναν µονάχα οι αρνητικές επιπτώσεις από τις σκληρές δεσµεύσεις που ανέλαβαν. Και αυτές οι δεσµεύσεις γίνονται σήµερα ακόµη σκληρότερες από το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, όπου τα «γεράκια των ελλειµµάτων» επιδιώκουν τη σωτηρία του ευρώ µε ακόµη περισσότερη λιτότητα. Το τίµηµα καλούνται να το καταβάλουν οι µικρότερες χώρες µε ακόµη βαθύτερη ύφεση.

Η πιο απλή…
… – και γι’ αυτό πιο αφοπλιστική – παρατήρηση για τη σηµερινή κατάσταση στην Ευρώπη, διατυπώθηκε τις προάλλες σε ένα κείµενο του τσέχου ηγέτη Βάτσλαβ Κλάους: «Οι συναλλαγµατικές ισοτιµίες των χωρών του ευρώ αντανακλούν πάνω κάτω την οικονοµική πραγµατικότητα της εποχής της δηµιουργίας του». Γι’ αυτό ακριβώς αντιλαµβανόµαστε σήµερα αυτήν την κατασκευή µέσα στην οποία ζούµε σαν µια κόλαση. Επειδή είχε χτιστεί πριν από δέκα χρόνια µε τις προδιαγραφές να γίνει ένας παράδεισος. Τι φταίνε λοιπόν οι κολασµένοι αν ο δηµιουργός του παρέλειψε εκείνη την ενδιάµεση κατασκευή που ο Δάντης θα την έλεγε Καθαρτήριο;

Ο Βάτσλαβ Χάβελ είναι σοφός. Ενας άλλος σοφός, ο οικονοµολόγος Πολ Κρούγκµαν, έκανε ένα πείραµα. Μάζεψε σε µια οµάδα την Ιρλανδία και όλες τις µεσογειακές χώρες του ευρώ που έχουν πρόβληµα φερεγγυότητας. Και σε µια άλλη οµάδα τις χώρες εκτός ευρώ, όπως τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Ιαπωνία, που έχουν παρόµοια ή ακόµη και µεγαλύτερα χρέη µε τις άλλες. Η εικόνα τους δείχνει ίδια. Οµως δεν είναι. Τα επιτόκια δανεισµού της πρώτης οµάδας είναι διπλάσια από της δεύτερης. «Τι συµπέρασµα να βγάλει κανείς;» αναρωτιέται ο Κρούγκµαν. «Πως οι αγορές αργά ή γρήγορα θα αντιληφθούν ότι οι ΗΠΑ είναι κι αυτές µια άλλη Ελλάδα; Ή πως όλες οι αφερέγγυες χώρες δεν έχουν το δικό τους εθνικό νόµισµα; Εγώ διαλέγω την κουρτίνα 2».

Ο παράδεισος…
… (του ευρώ) έχει το δικό του νόµισµα, αλλά αυτό το νόµισµα δεν έχει πια την ίδια πέραση. Οµως δεν φταίνε γι’ αυτό οι κολασµένοι. Αλλωστε ο δηµιουργός του τον έχτισε από την αρχή µε περισσή υστεροβουλία, υπολογίζοντας στα οφέλη που θα αποκόµιζε από τη σχέση εξάρτησης και υποταγής των πιστών. Γι’ αυτό ακόµη και σήµερα επιµένει στη λιτότητα των εναρέτων. Επιστρατεύει γι’ αυτό τα «γεράκια των ελλειµµάτων» που σπέρνουν τον φόβο πως, όσο οι αµαρτωλοί δεν σφίγγουν τα ζωνάρια τόσο πιο κοντά έρχεται η µέρα της Κρίσης. Οµως, τα γεράκια δεν ενδιαφέρονται για τη σωτηρία της ψυχής των αµαρτωλών. Το µόνο που τους νοιάζει είναι να αρπάξουν από την τσέπη τους και την τελευταία δεκάρα. Εστω και µε την υπόσχεση ενός παραδείσου που δεν υπάρχει πια.